All Chapters of มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Chapter 81 - Chapter 90

ประกายแสงสีม่วงเรืองรองจากมุกมังกรคืนจิตที่หลี่หยางเสี่ยงชีวิตนำมาพุ่งเข้าปะทะกับแสงสีฟ้าครามอันเยียบเย็นของแกนพลังงานดาราท่ามกลางวงแหวนโลหะขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู เสียงระเบิดของการปะทะกันระหว่างพลังงานชีวภาพโบราณและเทคโนโลยีอนาคตดังกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลาย คลื่นกระแทกมหาศาลซัดกระหน่ำออกไปเป็นวงกว้าง หอบเอาร่างของทุกคนบนยอดหอคอยดาริกาให้กระเด็นปลิวไปคนละทิศละทางประหนึ่งใบไม้ร่วงกลางพายุไต้ฝุ่นรอยแยกสีดำทะมึนบนผืนฟ้าที่เคยกว้างใหญ่และเตรียมจะกลืนกินมหานครจินหลิงบัดนี้เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ขอบเขตของมิติที่ถูกบังคับเปิดออกบิดเบี้ยวไปมาประหนึ่งภาพสะท้อนของดวงจันทร์บนผิวน้ำที่ถูกก้อนหินก้อนใหญ่ปาใส่ เสียงสังเคราะห์อันน่าสะพรึงกลัวจากกองทัพจักรกลที่กำลังข้ามผ่านมิติเวลาดังโหยหวน ขาดช่วง และบิดเบี้ยวจนกลายเป็นเสียงกรีดร้องที่บาดลึกถึงโสตประสาท"ไม่! นี่เจ้าทำอะไรลงไป!" บุรุษชุดเทาผู้นำกองพลกาลเวลาคำรามลั่นด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตระหนกสุดขีด เขาทอดทิ้งความเยือกเย็นทั้งหมด พยายามพุ่งตัวฝ่ากระแส

มหานครจินหลิงภายใต้การปกครองชั่วคราวของอ๋องสิบเอ็ดเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ซากปรักหักพังของหอคอยดาริกาถูกรื้อถอนทิ้งประหนึ่งการลบฝันร้ายออกจากหน้าประวัติศาสตร์ ทว่าสำหรับเซียวหลันความสงบสุขนี้กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย นางค้นพบว่าประสาทสัมผัสที่ได้คืนมานั้นเฉียบคมเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปนางสามารถได้ยินเสียงหัวใจของคนไข้เต้นชัดเจนโดยไม่ต้องใช้เครื่องฟัง นางสามารถแยกแยะส่วนประกอบของตัวยาได้เพียงแค่เห็นละอองธุลีในอากาศ และที่สำคัญ... นางสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของหลี่หยางประหนึ่งเป็นจังหวะเดียวกับเลือดในกายของนางเองในขณะที่สภาโอสถใหม่กำลังถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ข่าวร้ายกลับแพร่สะพัดมาจากค่ายทหารหลวง เหล่าทหารที่เคยเข้าปะทะกับกองพลกาลเวลาและสูดดมก๊าซพิษเข้าไป บัดนี้เริ่มมีอาการประหลาด ผิวหนังของพวกเขาเกิดรอยด่างสีม่วงเข้ม และร่างกายเริ่มแข็งทื่อประหนึ่งกำลังจะกลายเป็นหิน"มันไม่ใช่แค่สารเคมีทั่วไปเจ้าค่ะท่านพ่อ" เซียวหลันเอ่ยขณะตรวจดูศพของทหารนายหนึ่งในห้องปฏิบัติการลับ "แต่มันคือการเสื่อมสลายของระดับเซลล์ที่ถูกกระตุ้นด้วยอนุภาคของแ

สายหมอกยามเช้าเหนือทะเลสาบจินหลิงค่อยๆ เลือนหายไปทิ้งไว้เพียงผิวน้ำที่สงบนิ่งประหนึ่งกระจกเงาบานยักษ์ที่คอยปกปิดความลับดำมืดใต้ก้นบึ้งไว้ตลอดกาล เซียวหลันนั่งอยู่ริมตลิ่งพลางทอดสายตามองดูเหล่าทหารที่กำลังเก็บกวาดซากเรือและอุปกรณ์ที่หลงเหลือจากการปะทะ แม้ร่างกายของนางจะได้รับการเยียวยาด้วยพลังแห่งมุกมังกรจนไร้ร่องรอยบาดแผล ทว่าความเหนื่อยล้าทางจิตใจกลับหนักอึ้งประหนึ่งแบกขุนเขาเอาไว้นางก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง แสงแดดที่ตกกระทบผิวทำให้เห็นเส้นเลือดจางๆ ที่ไหลเวียนด้วยประกายสีม่วงอ่อนลึกลับ นางรู้สึกได้ถึงจังหวะของพลังงานที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับหลี่หยางที่นั่งพักอยู่อีกด้านหนึ่ง"มันจบแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?" เสี่ยวชุนกระซิบขณะยื่นน้ำขิงอุ่นๆ ให้ "เครื่องจักรนั่นพังแล้ว อาซานก็ตายแล้ว... เราจะได้กลับไปใช้ชีวิตสงบๆ ที่โรงหมอเหมือนเดิมใช่ไหมเจ้าคะคุณหนู?"เซียวหลันไม่ได้ตอบแต่นางสังเกตเห็นทหารม้าเร็วกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดเกราะเต็มยศของวังหลวงกำลังมุ่งหน้าตรงมายังจุดที่พวกนางพักอยู่ พร้อมกับธงสีเหลืองอร่ามขององค์เหนือหัว"ราชโองการมาถึงแล้ว!" เสียงประกาศของขันทีหลวงดังก้องไปทั่วชายฝั่งหลี่หยางย

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอุโมงค์ใต้ดินที่เย็นเยียบ ร่างของไป๋อวิ๋นทรุดลงในอ้อมแขนของหลี่หยาง ขณะที่กระบี่ของอ๋องสิบเอ็ดยังคงปักคาอยู่ที่หน้าอก แสงสว่างจากคบเพลิงบนผนังวูบไหวสะท้อนดวงตาที่เริ่มพร่าเลือนของหัวหน้าหอเมฆาผู้อยู่เบื้องหลังความสงบสุขของจินหลิงมาเนิ่นนาน"เจ้า... เจ้าคนทรยศ!" อ๋องสิบเอ็ดตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเครือ พระหัตถ์ที่กำด้ามกระบี่ยังคงสั่นเทาด้วยความโกรธาและตระหนก "เจ้ากล้าเอาชีวิตมาแลกกับนังหมอโอหังนี่งั้นรึ!"ไป๋อวิ๋นกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ เขาพยายามฝืนยิ้มที่มุมปาก "ฝ่าบาท... กระบี่ที่แทงข้า... คือกระบี่ที่ท่านใช้ปกป้องราษฎร... มิใช่กระบี่เพื่อกิเลส... ข้าเพียงช่วย... ให้ท่านไม่หลงผิดไปมากกว่านี้..."สิ้นคำพูดสุดท้ายมือที่กุมคมกระบี่ไว้แน่นก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นหิน ดวงตาของไป๋อวิ๋นปิดสนิทลงพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่จากไปอย่างสงบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้งประหนึ่งขุนเขาถล่มทับหัวใจของทุกคนในที่นั้นเซียวหลันน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม นางมองดูร่างของสหายผู้จงรักภักดีด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ทว่าในความโศกเศร้านั้นกลับมีความเด็ดเดี่ยวผุดขึ้นมา นางยันกายลุกขึ้นยืนประจันหน้า

กาลเวลา... คือสายน้ำที่ไหลเรื่อยไปอย่างไม่หยุดยั้ง มันพัดพาเอาความรุ่งโรจน์ ความสูญเสีย และความทรงจำให้จางหายไปตามแรงลม ทว่าสำหรับบางคน กาลเวลากลับเป็นพยานหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่า "รัก" และ "การเสียสละ" นั้นมีอยู่จริงสิบปีผ่านไป...ประดุจชั่วพริบตาของสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านยอดเขาชิงฝู ความเปลี่ยนแปลงได้คืบคลานเข้าสู่แผ่นดินจินหลิงทว่าในทิศทางที่งดงามขึ้น มหานครจินหลิงในวันนี้มิใช่สมรภูมิแห่งการแย่งชิงพลังงานเร้นลับอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นตำนานแห่งความรุ่งเรืองที่เล่าขานกันว่ามีรากฐานมาจากยุคสมัยที่ หมอเทวดา ผู้มาจากแดนไกล และ แม่ทัพพยัคฆ์ ผู้เกรียงไกร ยอมสละลาภยศและอำนาจเหนือคนทั้งปวง เพื่อวางรากฐานการแพทย์ที่ยั่งยืนให้แก่ราษฎรโรงเรียนแพทย์ที่อ๋องสิบเอ็ดจัดตั้งขึ้นตามโครงร่างวิจัยที่เซียวหลันทิ้งไว้ได้ผลิตหมอรุ่นใหม่ที่เข้าใจหลักการพื้นฐานที่เคยเป็นเรื่องเหลือเชื่อในยุคก่อน ไม่ว่าจะเป็นการล้างมือชำระเชื้อโรคด้วยแอลกอฮอล์ การแยกกักโรคอย่างเป็นระบบเพื่อป้องกันโรคระบาด หรือการปรุงยาด้วยหลักการสัณฐานวิทยาและเคมีพื้นฐาน นวัตกรรมเหล่านี้ทำให้อัตราการตายของราษฎรลดลงอย่างน่าอัศจรรย์ และทำ