บททั้งหมดของ มธุรสวาทเจ้าสำนัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสียงระฆังหลวงที่เคยดังกังวานเป็นจังหวะ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงคำรามที่ฟังดูไม่ใช่มนุษย์ หมอกสีดำจางๆ ปกคลุมไปทั่วท้องถนนของนครหลวงจินหลิง บ่อน้ำหลายแห่งกลายเป็นสีดำสนิท ผู้คนที่ดื่มมันเข้าไปเริ่มเสียสติ ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีเทาคล้ำ และพุ่งเข้าทำร้ายกันเองอย่างไร้เหตุผลเซียวหลันและหลี่หยางยืนอยู่บนยอดกำแพงเรือนพักท้ายวังมองลงไปยังความโกลาหลเบื้องล่าง"มันเริ่มแล้ว" เซียวหลันกระชับหน้ากากผ้าชุบน้ำยาพิเศษที่ช่วยกรองอากาศ "สารพิษกระจายไปตามน้ำบาดาลเร็วกว่าที่ข้าคิด พวกมันไม่ได้แค่ติดเชื้อแต่ระบบประสาทส่วนกลางถูกทำลายจนเหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่า""เราไม่มีเวลาแล้ว" หลี่หยางชักดาบอ่อนออกมา ประกายสีเงินของมันวาววับท่ามกลางหมอกสลัว "องครักษ์เสื้อแพรเตรียมพร้อมแล้ว เราจะบุกเข้าทางอุโมงค์ลับเดิม แล้วมุ่งหน้าลงไปที่ห้องโถงใต้ดินใต้ท้องพระโรง""จำไว้ทุกคน!" เซียวหลันหันไปกำชับองครักษ์ที่เหลือรอด "อย่าให้พวกมันกัดหรือข่วนผิวหนังเด็ดขาด! และถ้าเห็นพวกองครักษ์ทมิฬตัวใหญ่ๆ ให้ใช้ลูกธนูหัวสีฟ้าที่ข้าเตรียมไว้เท่านั้น!”ทางเดินแคบๆ ที่เคยใช้หนี บัดนี้กลายเป็นเส้นทางบุกจู่โจม คว

เสียงล้อรถม้าบดไปบนดินโคลนแฉะๆ ดังเอี๊ยดอ๊าดสลับกับเสียงร้องของนกและแมลงหน้าตาประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นในเมืองหลวงหรือชายแดนเหนือ ยิ่งขบวนรถม้าของเซียวหลันรุกล้ำลึกเข้าไปในเขตแดนใต้มากเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ อากาศที่นี่ร้อนชื้นจนแทบหายใจไม่ออก ต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นทึบจนบดบังแสงอาทิตย์ และที่น่ารำคาญที่สุดคือฝูงยุงขนาดเท่านิ้วก้อย เพียะ!"โอ๊ย! ยุงแดนใต้นี่มันกินเลือดหรือกินเนื้อกันแน่เจ้าคะ!" เสี่ยวชุนตบแขนตัวเองจนแดงเถือกพลางบ่นกระปอดกระแปดขณะใช้พัดโบกพัดวีอย่างเอาเป็นเอาตายเซียวหลันที่นั่งฝั่งตรงข้ามหัวเราะเบาๆ นางหยิบขวดสเปรย์ทำมือซึ่งนางประดิษฐ์ขึ้นมาโดยหัวฉีดทำจากกระเพาะปลาปั๊มลมออกมาจากกระเป๋าแพทย์"เอานี่ไปฉีดซะ ข้าสกัดจากตะไคร้หอมผสมน้ำมันกานพลูและการบูร กลิ่นอาจจะฉุนหน่อยแต่รับรองว่ายุงป่าหน้าไหนก็ไม่กล้าเข้าใกล้"นางหันไปเปิดหน้าต่างรถม้าพร้อมชะโงกหน้าออกไปหาคนขับ "หลี่หยาง! ส่งแขนมานี่ ข้าจะฉีดกันยุงให้!"หลี่หยางที่กำลังบังคับม้าอยู่ชะลอความเร็วลงแล้วยื่นแขนแกร่งเข้ามาในหน้าต่างอย่างว่าง่าย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้มีเหงื่อเกาะพราว

ยิ่งลึกเข้าไปในหุบเขามังกรหลับ ต้นไม้ที่เคยเขียวชอุ่มก็เริ่มแปรสภาพเป็นลำต้นยืนต้นตาย ใบไม้ร่วงหล่นจนเหลือแต่กิ่งก้านสีดำเกรียมราวกับถูกไฟเผา หินตามทางเดินมีคราบสีเหลืองปนเขียวเกาะติด และที่เลวร้ายที่สุดคือหมอกสีเทาอมเหลืองที่ลอยต่ำเรี่ยพื้นส่งกลิ่นฉุนกึกจนแสบจมูกเซียวหลันและหลี่หยางสวมหน้ากากผ้าที่บุด้วยผงถ่านกัมมันต์ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่เหนือหุบเหวที่มองลงไปเห็นต้นตอของมฤตยูเน่าเปื่อยเบื้องล่างคือลานกว้างหน้าถ้ำขนาดมหึมา มีชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีดำปักลายแมงมุมแดงเดินลาดตระเวนกันขวักไขว่ พวกมันกำลังควบคุมทาสชาวป่าที่ถูกล่ามโซ่ให้ตักน้ำจากลำธารขึ้นมาต้มในเตาหลอมขนาดใหญ่ที่เรียงรายกันนับสิบเตา ไอควันที่พวยพุ่งจากเตาหลอมเหล่านั้นคือต้นเหตุของหมอกพิษ"พวกมันกำลังกลั่นอะไรบางอย่าง" หลี่หยางกระซิบพลางสังเกตการเคลื่อนไหวของเวรยาม "และทิ้งกากของเสียสีเหลืองข้นลงไปในลำธาร"เซียวหลันหยิบกล้องส่องทางไกลที่ดัดแปลงจากเลนส์แว่นขยายขึ้นมาส่องดู“เตาหลอมพวกนั้นมีดินประสิว กำมะถัน และแร่ส้มป่อย" นางพึมพำก่อนจะเบิกตากว้าง "บ้าฉิบ! พวกมันกำลังสกัดกรดกำมะถันเข้มข้นปริมาณมหาศาล!""กรดกำมะถัน? มันคืออะ

แสงตะวันยามสายไม่อาจสาดส่องทะลุเรือนยอดไม้ที่หนาทึบราวกับกำแพงยักษ์ได้ ป่าดิบชื้นรอบนอกหลุมยุบเมืองบาดาลปกคลุมไปด้วยความมืดสลัวและเสียงกระซิบของสายลมที่ชวนให้ขนลุกเซียวหลัน หลี่หยาง และเสี่ยวชุนเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ปรากฏบนแผนที่หนังสัตว์ ยิ่งเดินลึกเข้าไปอากาศก็ยิ่งเย็นยะเยือกและชื้นแฉะ ต้นไม้รอบด้านมีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติราวกับกำลังเอื้อมมือมาคว้าตัวผู้บุกรุก"อากาศเปลี่ยนกะทันหัน..." เซียวหลันสังเกตละอองน้ำที่เกาะตามใบไม้ "เรากำลังเข้าใกล้เขตหลุมยุบแล้ว สภาพแวดล้อมแบบปิดทำให้เกิดภูมิอากาศเฉพาะถิ่น ความชื้นไม่ระเหยออกไปไหน ทำให้เกิดหมอกหนาทึบ ทุกคนใส่หน้ากากป้องกันเดี๋ยวนี้!"ทุกคนรีบดึงหน้ากากผ้าบุผงถ่านขึ้นมาปิดจมูกและปากเมื่อก้าวพ้นดงเถาวัลย์ยักษ์ พวกเขาก็พบกับม่านหมอกสีขาวอมม่วงลอยเรี่ยพื้น หมอกนี้ไม่ได้มีกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนกรดกำมะถันแต่กลับมีกลิ่นหอมหวานเย็นๆ คล้ายดอกไม้ป่า"กลิ่นหอมแปลกๆ" เสี่ยวชุนพึมพำเซียวหลันขมวดคิ้ว "อย่าสูดดมลึก! กลิ่นหอมในป่าลึกมักเป็นเหยื่อล่อของพืชมีพิษ!"แต่ดูเหมือนคำเตือนจะช้าไปนิด หรือ

แรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของผืนดินทวีความรุนแรงขึ้นจนผนังหินรอบด้านเริ่มปริแตก แสงเรืองรองสีฟ้าที่เคยนวลตาบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานประหนึ่งหยดเลือดของปีศาจที่ชโลมไปทั่ววิหารใต้พิภพ ควันสีเหลืองหม่นพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน มันส่งกลิ่นฉุนกึกราวกำมะถันจากขุมนรก แผดเผาทางเดินหายใจจนทุกลมหายใจเข้ากลายเป็นความทรมาน"ทางขึ้นถูกปิดตายแล้ว!" เสี่ยวชุนร้องตะโกนท่ามกลางเสียงหินถล่มที่ดังกึกก้อง แสงสว่างจางๆ จากข้างบนถูกแทนที่ด้วยฝุ่นควันและซากหินที่ถมทับลงมาหลี่หยางกัดฟันกรอด เขาใช้ร่างกำยำกำบังเซียวหลันจากเศษหินที่ร่วงหล่น แววตาของเขากวาดมองไปรอบโถงถ้ำที่กำลังล่มสลาย "ทางเข้าถูกปิด แต่พลังแห่งธรรมชาติมักทิ้งทางออกไว้เสมอ"เซียวหลันหอบหายใจหนัก นัยน์ตาของนางจ้องมองไปที่สระน้ำมืดมิดใจกลางวิหารที่กำลังเดือดพล่าน ฟองอากาศขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย แต่นางสังเกตเห็นบางอย่าง ทิศทางของกระแสน้ำในสระไม่ได้หมุนวนอยู่ที่เดิม แต่มันกำลังถูกฉุดกระชากไปทางทิศหนึ่งอย่างรุนแรง"หลี่หยาง! ดูนั่น!" นางชี้ไปยังทิศทางที่น้ำในสระไหลบ่าเข้าไป "ที่นั่นมีอุโมงค์ใต้น้ำ! มันคือทางระบายน้ำโบราณที่ไหลออกไปสู่โลกภายนอก