Lahat ng Kabanata ng มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลงบนที่ราบหน้าเมืองหลี่เฉิงเผยให้เห็นภาพที่ทำให้ทหารบนกำแพงเมืองต้องกลั้นหายใจ ธงรบสีดำทมิฬรูปหัวหมาป่าโบกสะบัดพรึ่บพรั่บ กองทัพหมาป่าเงาสามพันนายในชุดเกราะหนังสีดำยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ เงียบกริบดั่งรูปปั้น แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักอึ้งเบื้องหน้ากองทัพคือแม่น้ำสายกว้างที่ไหลเชี่ยวกรากและสะพานหินโบราณเพียงแห่งเดียวที่เป็นเส้นทางเข้าสู่เมือง บนหลังม้าสีนิลตัวใหญ่ ผู้นำทัพสวมหน้ากากเหล็กสีดำสนิทนามว่า แม่ทัพหน้ากากเหล็ก ยกดาบเล่มยักษ์ชี้ขึ้นไปบนกำแพงเมือง"ส่งตัวกบฏหลี่หยางและนังหมอปีศาจออกมา!" เสียงของมันดังก้องกังวานด้วยลมปราณอันแก่กล้า “แล้วข้าจะไว้ชีวิตชาวเมืองทุกคน หากขัดขืน ข้าจะฆ่าล้างเมืองไม่ให้เหลือแม้แต่ไก่สักตัว"เจ้าเมืองจางที่ยืนขาสั่นอยู่หลังกำแพงเมืองหันมามองเซียวหลัน หน้าซีดเผือด "มะ... แม่นางเซียวเอาไงดี พวกมันขู่จะฆ่าล้างเมืองนะ"เซียวหลันยืนกอดอกอยู่ข้างป้อมสังเกตการณ์สวมชุดเกราะอ่อนที่นางสั่งทำพิเศษ ใบหน้านิ่งสงบราวกับผิวน้ำ "คำพูดของโจรเชื่อถือไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ" นางตอบเสียงเรียบ "เป้าหมายของพวกมันคือยึดเมืองเป็นฐานที่มั

บรรยากาศในหุบเขาร้อยวิญญาณเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อากาศที่เคยหนาวเหน็บกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ทีแรกก็คิดว่าเป็นเพราะไฟป่าแต่กลับเป็นเพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มเพียงคนเดียวหลี่หยางยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกำคมดาบยักษ์ของจ้าวมู่ไว้แน่น เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วหยดลงพื้นแต่ใบหน้าของเขากลับเรียบเฉยจนน่าขนลุก ดวงตาสีแดงฉานดุจโลหิตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มตื่นตระหนกของศิษย์พี่"เจ้า... เจ้าทำอะไร!" จ้าวมู่พยายามดึงดาบกลับ แต่ดาบนั้นราวกับถูกฝังอยู่ในภูเขาหิน ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว"ข้าแค่ทวงคืนสิ่งที่เจ้าพรากไป" หลี่หยางเอ่ยเสียงต่ำที่ฟังดูเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย “พลัง ศักดิ์ศรี และชีวิตของครอบครัวข้า!" เพล้ง!หลี่หยางออกแรงบีบเพียงครั้งเดียวใบดาบเหล็กกล้าชั้นดีที่ตีจากช่างฝีมือหลวงก็แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงกราวลงสู่พื้นจ้าวมู่ผงะถอยหลัง เสียหลักล้มลงก้นจ้ำเบ้า “เป็นไปไม่ได้ มนุษย์หน้าไหนจะมีแรงขนาดนี้!""ข้าไม่ใช่มนุษย์แล้วจ้าวมู่" หลี่หยางก้าวสามขุมเข้ามาหา ไอสังหารสีแดงจางๆ ห่อหุ้มร่าง "วันนี้ข้าคือมารที่จะลากเจ้าลงน

กำแพงเมืองสูงเสียดฟ้าสลักลวดลายมังกรห้าเล็บปรากฏแก่สายตา นี่คือ นครหลวงจินหลิง หัวใจแห่งมหาอำนาจที่รวบรวมความมั่งคั่งและอำนาจทั้งหมดของแผ่นดินเอาไว้ ขบวนรถม้าของราชสำนักแล่นผ่านประตูเมืองที่เปิดกว้าง เสียงอึกทึกของตลาดใหญ่และกลิ่นหอมของแป้งผัดหน้าโชยมาแตะจมูกเซียวหลันเลิกม่านหน้าต่างขึ้นมองดูทิวทัศน์ เห็นถนนปูด้วยหินอ่อนสีขาวสะอาดตา สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องหรูหรา ผู้คนแต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีเดินขวักไขว่ ดูช่างแตกต่างจากเมืองชายแดนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเลือดอย่างสิ้นเชิง"สวยงามมาก" เซียวหลันพึมพำก่อนจะแค่นหัวเราะ "แต่เป็นความงามที่ฉาบฉวยเหลือเกิน"หลี่หยางที่นั่งหลับตาพิงผนังรถลืมตาขึ้น "ทำไมเจ้าคิดเช่นนั้น""เจ้าลองมองดูดีๆ สิ" เซียวหลันชี้ไปที่มุมมืดของตรอกซอยที่รถม้าวิ่งผ่าน "ขอทานถูกทหารไล่ตีให้ไปหลบหลังร้านเพื่อไม่ให้รกหูรกตา คลองระบายน้ำส่งกลิ่นเหม็นเน่าถูกปิดทับด้วยแผ่นหินสลักลาย เมืองนี้เหมือนหญิงงามที่แต่งหน้าหนาเตอะเพื่อปกปิดรอยฝีหนองบนใบหน้า""และที่สำคัญ" หลี่หยางเสริม แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ "ข้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอย่างน้อยสิบจุด ตั้งแต่เราก้าวผ่านประตูเมืองเข

รัตติกาลมาเยือนนครหลวงจินหลิง เสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนดังกังวานมาจากหอระฆังหลวง ภายในเรือนพักท้ายสวนสมุนไพรเซียวหลันเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันที่หรี่แสงลงและเครื่องมือแพทย์ที่นางเตรียมไว้พร้อมสรรพ นางเหลือบมองนาฬิกาทรายที่ไหลลงเกือบจะหมดแล้ว"ทำไมยังไม่กลับมาอีก" นางพึมพำ กัดเล็บนิ้วโป้งด้วยความกังวลภารกิจครั้งนี้อันตรายยิ่งนัก ตำหนักราชครูเปรียบเสมือนรังมังกรที่มีเวรยามแน่นหนายิ่งกว่าท้องพระโรง หากหลี่หยางพลาดพลั้งจุดจบคือความตายสถานเดียวณ ตำหนักราชครูเงาร่างสีดำกลมกลืนไปกับความมืดบนหลังคาเรือน หลี่หยางเคลื่อนไหวแผ่วเบาดุจแมวป่า สายตาคมกริบสังเกตการเดินตรวจตราของทหารยาม'เวรยามสับเปลี่ยนทุกๆ ครึ่งก้านธูป มีช่องว่างแค่ 3 ลมหายใจ'ทันทีที่ทหารชุดเก่าเดินลับมุมตึกและชุดใหม่ยังไม่โผล่มา หลี่หยางทิ้งตัวลงจากหลังคาม้วนตัวลงสู่ระเบียงชั้นสองของหอปรุงยาอย่างเงียบเชียบกลิ่นฉุนของกำมะถันและปรอทลอยเตะจมูกทันทีที่เขาแง้มหน้าต่างเข้าไปภายในห้องกว้างขวางเต็มไปด้วยเตาหลอมขนาดใหญ่ที่ไฟยังคงลุกโชน ขวดโหลแก้วบรรจุอวัยวะดองและสมุนไพรประหลาดวางเรียงรายเต็มชั้นวาง ตรงกลางห

เคร้ง! ฉัวะ! เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวในห้องบรรทมฮ่องเต้ หลี่หยางยืนปักหลักอยู่หน้าประตูบานใหญ่เพียงคนเดียวรับมือกับทหารองครักษ์นับสิบที่กรูเข้ามา ดาบในมือของเขารวดเร็วและแม่นยำ ทุกการตวัดคือหนึ่งชีวิตที่ร่วงหล่น แต่ศัตรูมีมากเกินไปราวกับฝูงมดแตกรัง"ไปเร็วเข้า!" หลี่หยางตะโกนโดยไม่หันมอง "ข้าจะยันพวกมันไว้เอง!"เซียวหลันกัดฟันแน่น นางประคองร่างฮ่องเต้ที่ยังอ่อนแรงไปที่รูปภาพมังกรขนาดใหญ่หลังบัลลังก์ นางคลำหาปุ่มกลไกที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของมังกรกริ๊ก... ครืด...ผนังหินเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นช่องทางลับที่มืดมิดและมีกลิ่นอับชื้นโชยออกมา"ฝ่าบาท... ทางนี้เพคะ"ฮ่องเต้หันกลับไปมองหลี่หยางและเหล่าทหารที่กำลังฆ่าฟันกันในห้องนอนของพระองค์ด้วยแววตาเจ็บปวด "อาณาจักรของข้ากลายเป็นโรงเชือดไปแล้วหรือนี่""รักษาชีวิตไว้ก่อนเพคะ ถึงจะมีโอกาสทวงคืน!" เซียวหลันดึงแขนเสื้อฮ่องเต้ ลากพระองค์เข้าไปในความมืดเมื่อทั้งสองเข้าไปแล้ว หลี่หยางก็ถีบทหารสองคนกระเด็นแล้วรีบกระโดดม้วนตัวตามเข้าไปในช่องลับ ประตูกลไกเลื่อนปิดลงเฉียดปลายจมูกของทหารศัตรูไปเพียงเส้นยาแดง ตึง! ตึง! ตึง!เสียงทุบผนังและเสียงตะโกน