Todos os capítulos de มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

ท้องฟ้าเหนือจินหลิงในคืนนี้เป็นสีแดงก่ำประหนึ่งถูกย้อมด้วยโลหิต หมอกสีม่วงของน้ำทิพย์ลืมกาลหนาทึบจนบดบังแสงจันทร์ ทว่าภายในพระราชวังหลวงกลับสว่างไสวด้วยโคมไฟนับพันดวงที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะที่ว่างเปล่า กลิ่นอายของอำนาจที่บิดเบี้ยวลอยอวลไปพร้อมกับเสียงดนตรีที่เชื่องช้าและชวนให้เคลิบเคลิ้มเซียวหลันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในโรงเตี๊ยมลับ นางไม่ได้อยู่ในชุดชาวบ้านที่ซอมซ่ออีกต่อไป แต่นางสวมชุดสตรีชั้นสูงสีน้ำเงินเข้มขลิบทองที่ไป๋อวิ๋นจัดหามาให้ ใบหน้าที่เคยเปื้อนเขม่าถูกชำระล้างจนสะอาดสะอ้านเผยให้เห็นผิวพรรณที่ผุดผ่องและดวงตาที่คมกล้าดุจใบมีด"คุณหนูเจ้าคะ... ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะว่าจะเข้าไปแบบนี้" เสี่ยวชุนถามพลางช่วยจัดปิ่นปักผมทองคำให้ มือของสาวใช้ตัวน้อยสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด "มันเหมือนเดินเข้าปากเสือเลยนะเจ้าคะ""ถ้าไม่เข้าปากเสือ แล้วจะเอาลูกเสือออกมาได้ยังไงล่ะเสี่ยวชุน" เซียวหลันยิ้มบางๆ พลางหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุสารสกัดดาราสีทองที่ผ่านการทำให้เสถียรแล้วขึ้นมา “วันนี้ข้าไม่ได้ไปเพื่อรักษาคนไข้แบบเดิมๆ หรอกนะ แต่ข้าจะไปล้างพิษให้คนทั้งวัง"

ราตรีแรกหลังม่านหมอกสีม่วงเหนือจินหลิงสลายตัวไป ช่างเป็นค่ำคืนที่เงียบสงัดราวกับผืนฟ้าและแผ่นดินกำลังร่วมกันประกอบพิธีชำระล้างวิญญาณ แสงจันทร์นวลกระจ่างอาบไล้ไปตามแนวหลังคากระเบื้องสีชาดของตำหนักหลวง กลิ่นอายฉุนกึกของยาพิษมลายหายไป สิ้นสลายไปพร้อมกับอำนาจมืดที่เคยปกคลุมเมืองหลวงมานับทศวรรษ เหลือเพียงกลิ่นหอมสะอาดของดอกราตรีที่เริ่มแย้มกลีบทักทายสายลมเย็นบนระเบียงไม้หอมที่ยื่นออกมาจากตำหนักโอสถหลวงเซียวหลัน นั่งนิ่งเพียงลำพัง นางทอดสายตามองไปยังดวงดารานับล้านที่พราวระยับอยู่บนฟากฟ้า มือเรียวบางลูบไล้ไปบนผิวเนียนของเหรียญหยกประจำตระกูลเซียวด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความสำเร็จในวันนี้ไม่ใช่เพียงการล้างมลทินให้ตระกูล แต่คือการกู้คืนศักดิ์ศรีของหมอกลับคืนมา"ท่านพ่อ... ลูกทำสำเร็จแล้วนะเจ้าคะ" นางพึมพำกับความเงียบงัน น้ำเสียงแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความผูกพันอันลึกซึ้ง "ลูกกู้ชื่อเสียงของตระกูลเราคืนมาได้แล้ว... แต่ทำไมปริศนาที่ท่านทิ้งไว้กลับยิ่งดูห่างไกลออกไปทุกที"เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลดังขึ้นจากเบื้องหลัง สัมผัสถึงไออุ่นที่คุ้นเคยซึ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู

แรงสั่นสะเทือนจากใจกลางเครื่องจักรโบราณทวีความรุนแรงขึ้นจนผนังหินรอบด้านเริ่มปริแตก เศษฝุ่นและหินถล่มลงมาประหนึ่งหยาดน้ำตาของขุนเขา เสียงฟันเฟืองที่เคยหมุนวนอย่างเป็นจังหวะบัดนี้กลับส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กของโลหะที่กำลังจะฉีกขาดออกจากกันเซียวหลันพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างของชายชราในหลอดแก้วที่เพิ่งเปิดออก ผิวพรรณของเซียวเยี่ยซีดเซียวราวกับกระดาษขาว ทว่าดวงตาที่ค่อยๆ ลืมขึ้นกลับแฝงด้วยความอบอุ่นที่นางถวิลหามาตลอดทั้งชีวิต"ท่านพ่อ! อดทนไว้นะเจ้าคะ ลูกจะพาท่านออกไปเอง!" เซียวหลันเอ่ยเสียงสั่น นางใช้มีดสั้นตัดสายระย้าที่เชื่อมต่อกับร่างของพ่ออย่างรวดเร็วและแม่นยำ"หลันเอ๋อ... เจ้าโตขึ้นมาก" เซียวเยี่ยพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาประหนึ่งเสียงใบไม้ไหว "อย่าเสียเวลากับคนแก่ที่กาลเวลาหลงลืมเลย... เจ้าต้องรีบนำแกนพลังงานออกไปเดี๋ยวนี้""ไม่มีทาง! ถ้าไม่มีท่าน งานนี้สำเร็จได้อย่างไร!" เซียวหลันตวาดลั่น พร้อมกับที่หลี่หยางทะยานร่างเข้ามาช่วยพยุงเซียวเยี่ยขึ้นพาดบ่า"เซียวหลัน! ทางเข้าเริ่มถล่มแล้ว เราต้องไปเดี๋ยวนี้!" หลี่หยางคำราม ดาบอ่อนในมือวาดวงสังหารป้องปัดเศษห

แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลอดผ่านกอไผ่ที่พริ้วไหวตามแรงลม บัดนี้ยอดไผ่สีเขียวชอุ่มกลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากหยาดโลหิตที่กระเซ็นออกจากร่างของหลี่หยาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นดินและเขม่าควัน เสียงหอบหายใจของแม่ทัพหนุ่มดังสะท้อนความเจ็บปวดที่บาดลึก ทว่าแววตาของเขากลับยิ่งเปล่งประกายกร้าวประหนึ่งราชสีห์ที่ถูกต้อนให้จนมุม"หลี่หยาง!" เซียวหลันร้องเรียกสุดเสียง หัวใจของนางกระตุกวูบราวกับถูกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น นางพยายามจะโผเข้าไปหา ทว่าฝ่ามืออันสั่นเทาของเซียวเยี่ยกลับยึดบ่านางไว้มั่น"หลันเอ๋อ... หากเจ้าล้มลงตรงนี้ ทุกชีวิตที่นี่จะมลายหายไปสิ้น" น้ำเสียงของบิดาแหบพร่าทว่าเปี่ยมด้วยความเด็ดขาด "มีเพียงเจ้าที่กุมความลับของแกนพลังงาน... จงใช้สิ่งที่อยู่ในย่ามของเจ้าเสีย!"หรงจวินแสยะยิ้มเย็นเยียบพลางสะบัดเลือดออกจากใบดาบสีดำสนิท ท่าทางของเขาสงบนิ่งประหนึ่งจอมพยัคฆ์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อที่ดิ้นรนในวาระสุดท้าย "ความรักช่างเป็นจุดอ่อนที่น่าเวทนา แม่ทัพหลี่... เจ้าสละชีพเพื่อสตรีเพียงนางเดียว แต่ข้าจะสละสตรีผู้นี้เพื่อความเป็นใหญ่เหนือใต้หล้า!"หรงจวิน

เสียงคำรามของน้ำตกเบื้องนอกยังคงดังกึกก้องประหนึ่งกลองศึกที่รัวไม่หยุดหย่อน ไอเย็นจากละอองน้ำแทรกซึมผ่านม่านน้ำเข้ามาปะทะกับบรรยากาศอันร้อนระอุด้วยรังสีฆ่าฟันภายในถ้ำ องค์ชายใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่สะท้อนกับใบดาบสีดำสนิทของเขาจนดูเหมือนงูพิษที่กำลังแลบลิ้นเลียหาเหยื่อ เซียวหลันยืนประจันหน้ากับเขา มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะการเสียเลือดจากการช่วยชีวิตหลี่หยาง ทว่าดวงตาของนางกลับวาวโรจน์ประหนึ่งเพชรที่ถูกเจียระไนด้วยความแค้นและสติปัญญา ในมือของนางกุมขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีฟ้าเรืองแสง มันเป็นอาวุธที่เกิดจากการสังเคราะห์พิษจักรกลและแกนพลังงานดารา"เจ้าดูถูกความรู้ของหมอมากเกินไปแล้วหรงจวิน" เซียวหลันเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวานไปทั่วถ้ำ "เจ้าคิดว่าอำนาจคือการครอบครอง แต่สำหรับหมออำนาจคือการควบคุมทุกอณูของชีวิตต่างหาก""พูดได้ดีนี่แม่นางเซียว" หรงจวินแสยะยิ้ม แววตาของเขาบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม รอยเส้นเลือดสีดำที่ลำคอเริ่มเต้นเป็นจังหวะตามความดันโลหิตที่พุ่งสูง "งั้นก็มาดูกันว่าความรู้ของเจ้ากับคมดาบของข้าอย่างไหนจะส่งเจ้าไปสู่