All Chapters of มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Chapter 1 - Chapter 10

ความร้อนระอุคือสัมผัสแรกที่ เซียวหลัน รับรู้เมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่วูบไปในห้องผ่าตัด ภาพตรงหน้าและความรู้สึกที่นางสัมผัสได้ในตอนนี้ทำให้สับสนไม่น้อย เพราะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้ตื่นมาอยู่ที่นี่ นางรีบกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณก่อนจะพบว่าคานไม้เหนือศีรษะกำลังลุกไหม้และใกล้จะพังถล่มลงมา นางเริ่มสำลักควันไฟอย่างรุนแรงจึงพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดแล่นปราดมาจากบริเวณหน้าท้องด้านขวาจนต้องสูดปาก"บ้าเอ๊ย..." นางสบถเสียงแหบแห้งออกมาด้วยคำศัพท์ที่คนยุคนี้ได้ฟัก็คงไม่เข้าใจ นางก้มลงมองบาดแผลทันทีจึได้พบว่าเสื้อผ้าไหมเนื้อดีสีชมพูอ่อนบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีคล้ำและมีรอยฉีกขาดจากการถูกคมมีดเฉือนลึกแผลลึกประมาณสามเซนติเมตร เลือดออกในชั้นกล้ามเนื้อแต่ยังไม่โดนอวัยวะสำคัญ แต่ถ้าขยับตัวแรง เลือดอาจจะทะลักจนช็อกตายก่อนหนีพ้นสัญชาตญาณความเป็นหมอทำงานทันที นางกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็วอีกครั้ง ในสถานการณ์เช่นนี้คงไม่มีห้องผ่าตัดปลอดเชื้อ ไม่มีหมอวิสัญญีคอยดมยาให้ และแน่นอนว่าคงไม่มีพยาบาลคอยส่งเครื่องมือผ่าตัดให้ สิ่งเดียวที่นางเห็นคือมีเพียงเศษซากปรักหักพังและเสียงฝีเท้าของมัจจุร

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงทอแสงสีส้มหม่นทาบทับไปทั่วทุ่งหญ้ารกร้างทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง ที่นั่นคือจุดหมายปลายทางของเหล่าผู้สิ้นหวังค่ายลี้ภัยวัดกุ้ยหลินภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเซียวหลันมิใช่วัดวาอารามที่สงบร่มเย็นแต่เป็นดั่งขุมนรกบนดิน กระโจมผ้าใบขาดวิ่นนับร้อยหลังตั้งเรียงรายอย่างแออัด กลิ่นเหม็นเน่าของอุจจาระ ปัสสาวะ และซากศพที่ยังจัดการไม่ทันลอยโชยตลบอบอวลจนแมลงวันบินว่อนเสียงดังหึ่งๆ ราวกับฝูงผึ้งแตกรังเซียวหลันในคราบขอทานอัปลักษณ์เดินกะเผลกเข้าไปในค่าย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วสุขอนามัยติดลบ... นี่มันแหล่งเพาะเชื้อชั้นดีเลยนี่ผู้คนส่วนใหญ่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้นดินที่เฉอะแฉะ หลายคนมีอาการถ่ายท้องรุนแรง อาเจียน และตัวร้อนจัด เสียงไอโขลกและเสียงครวญครางดังระงมไปทั่วทันใดนั้นเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของค่าย กลุ่มชายฉกรรจ์สามสี่คนกำลังช่วยกันลากร่างของคนสองคนออกไป เป็นชายชราคนหนึ่งและเด็กสาวอีกคนหนึ่ง พวกเขาถูกลากถูไถไปกับพื้นดินหยาบกร้าน มุ่งหน้าไปยังหลุมลึกท้ายค่ายที่ใช้ทิ้งศพ"ปล่อยนะ! ปล่อยท่านปู่! ปล่อยพี่สาวข้า!" เด็กสาวที่ถูกลากกรีดร้องเส

เจ็ดวันผันผ่าน ค่ายลี้ภัยวัดกุ้ยหลินที่เคยเป็นดั่งขุมนรกบนดิน บัดนี้แปรเปลี่ยนไปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ กลิ่นเหม็นเน่าจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นควันไฟจากการต้มน้ำและสมุนไพร หลุมส้วมถูกขุดและจัดการอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนเข้าแถวรับน้ำต้มสุกอย่างเคร่งครัด ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนกฎเหล็กของหมอหน้าผีแม้แต่คนเดียว เพราะศพของคนที่ดื้อดึงดื่มน้ำดิบแล้วตายตกไปเมื่อสองวันก่อนคือเครื่องเตือนใจชั้นดีที่สุดใต้ต้นไม้ใหญ่ท้ายค่ายเซียวหลันในคราบขอทานอัปลักษณ์กำลังนั่งบดยาสมุนไพรป่าที่ให้ชาวบ้านไปช่วยกันเก็บมา"คุณหนูพักบ้างเถอะเจ้าค่ะ มือท่านลอกหมดแล้ว" เสี่ยวชุนที่อาการดีขึ้นมากจนลุกเดินได้คล่องเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะส่งถ้วยน้ำให้นายหญิงเซียวหลันรับน้ำมาจิบ สายตามองไปยังมือของตนที่เคยนุ่มนิ่มบัดนี้หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน “ข้าพักไม่ได้เสี่ยวชุน ยาพวกนี้แค่พอประทังอาการแต่รักษาให้หายขาดไม่ได้ เราต้องการเสบียงที่ดีกว่านี้ และที่สำคัญเราต้องออกจากที่นี่ก่อนฤดูหนาวจะมาเยือน"อาหลงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล "ข้าไปสืบข่าวมาแล้วขอรับคุณหนู การจะเข้าเมืองชายแดนหลี่เฉิงต้องใช้ป้ายผ่านทางและค่าธรรมเนียมคนละ

“แป้งหอม?" หัวหน้าแก๊งมังกรดินเลิกคิ้วมองห่อกระดาษในมือหญิงสาวก่อนจะหัวเราะลั่นจนตัวงอ "ฮ่าๆๆ! นังหนูนี่จะมาไม้ไหนกันแน่ จะยั่วยวนข้าหรือไง ไหนๆ เอามาให้พี่ชายดมหน่อยซิ ถ้าหอมถูกใจพี่อาจจะลดค่าคุ้มครองให้ โอ๊ย!"ยังไม่ทันสิ้นเสียงหัวเราะเซียวหลันก็สะบัดข้อมือวูบ ผงสีขาวละเอียดฟุ้งกระจายออกจากห่อปะทะเข้ากับใบหน้าของกลุ่มนักเลงที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่อย่างจัง"แค้ก! แค้ก! นี่มันอะไรวะ!” เหล่าชายฉกรรจ์ยกมือขึ้นปิดหน้าปิดตา ไอโขลกจนตัวโยน ทันใดนั้นความรู้สึกแสบร้อนราวนรกแตกก็แล่นพล่านไปทั่วผิวหนังและดวงตา น้ำหูน้ำตาไหลพรากไม่หยุด ลำคอแสบไหม้ราวกับกลืนถ่านแดงลงไป"อ๊ากกก! ตาข้า! ตาข้าบอดแล้ว!" "ร้อน! ร้อนโว้ย! แสบไปหมดแล้ว!"พวกเขาล้มกลิ้งไปกับพื้นพลางดิ้นทุรนทุรายพยายามเกาหน้าเกาตา แต่ยิ่งเกาก็ยิ่งแสบ ผิวหนังเริ่มแดงเถือกและบวมเป่งเสี่ยวชุนและอาหลงยืนตะลึงมองภาพเบื้องหน้าด้วยความสยดสยอง“คุณหนู นั่นมัน..." เสี่ยวชุนกระซิบ"ส่วนผสมง่ายๆ" เซียวหลันเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดนิ้ว “พริกปีศาจแห้งบดละเอียดผสมกับเกสรดอกหมามุ่ยและผงกำมะถัน ข้าเรียกมันว่าผงทลายทวาร"นางเดินเข้าไปหาห

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มล้มฟุบลงแทบเท้าเซียวหลันราวกับกำแพงเมืองถล่ม น้ำหนักตัวของเขามากจนพื้นไม้ส่งเสียงลั่เอี๊ยดอ๊าด“อาหลง! ตื่นเดี๋ยวนี้!! มาช่วยข้าลากเจ้านี่เข้ามาข้างในหน่อย!!!” เซียวหลันตะโกนเรียกบ่าวชราพลางก้มลงสำรวจชีพจรคนไข้ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสข้อมือของเขาความเย็นยะเยือกราวกับจับก้อนน้ำแข็งก็แล่นพล่านผ่านผิวหนังจนนางต้องสะดุ้ง'อุณหภูมิร่างกายต่ำกว่า 30 องศา ภาวะตัวเย็นเกินขั้นรุนแรง'แต่เมื่อจับชีพจรนางกลับพบความผิดปกติที่น่าตระหนกยิ่งกว่า ชีพจรของเขาเต้นช้าและแผ่วเบา แต่ลึกๆ กลับมีแรงดีดสะท้อนที่รุนแรงราวกับมีสัตว์ร้ายดิ้นพล่านอยู่ในเส้นเลือด ‘นี่มันคือพิษที่กัดกินจากภายในนี่ ระบบไหลเวียนเลือดกำลังจะล้มเหลวเพราะเลือดจับตัวเป็นก้อน'อาหลงวิ่งตาตื่นออกมาในชุดนอน “คุณหนู! โจรหรือขอรับ!""จะเป็นโจรหรือขุนนาง ตอนนี้ก็เป็นแค่ก้อนเนื้อแช่แข็ง" เซียวหลันสั่งเสียงเครียด "ช่วยข้าแบกเขาไปที่ห้องอาบน้ำแล้วไปต้มน้ำร้อนให้เดือดพล่าน เอาขิงแก่ อบเชย และพริกแห้งที่ข้าเตรียมไว้เทลงไปในถังอาบน้ำให้หมด""พริกแห้งหรือขอรับ จะต้มเขากินหรือ?""ถ้าไม่ทำแบบนั้น เลือดเขาจะแข็งจนหัวใจวายตาย เร็วเข