MR.CEO and ME のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

THIRD PERSON:Hindi siya basta nakamasid lamang. Nakaalerto ang mga mata niya, para bang naghihintay ng kahit anong senyales na may kakaiba o hindi komportableng mangyari kay Mira. Sa una, akma na sana siyang lalapit, ngunit pinigilan niya ang sarili. Kusang huminto ang mga paa niya.'Hayaan mo muna siya.'Binibigyan niya si Mira ng pagkakataong mag-isa. Isang tahimik na pagsubok sa sarili niya kung kaya ba ng dalaga ang ganitong lugar nang mag-isa, nang walang kasama.Ilang minuto ang lumipas.Bahagyang napatingkad ang tingin ni Dominic nang makita niyang napapitlag si Mira nang may isang staff na lumapit sa dalaga. Hindi niya inalis ang mga mata rito, sinusukat ang bawat kilos, bawat reaksyon. Handa siyang pumasok anumang oras.Ngunit ngumiti lamang si Mira.Ngiting magaan at natural. Doon lang nakahugot ng mahabang hininga si Dominic, isang hiningang hindi niya namalayang kanina pa niya pinipigilan.Hanggang sa makapili na nga si Mira at papalabas na ito ng store. Akma na sanang l

MIRA POV:Hindi ko alam kung kailan nagsimula. O kung paano ko napapansin.Pero may kakaibang hangin akong nararamdaman sa tuwing katabi ko ang isa sa kanilang dalawa.Si Sir Dominic, na parang biglang umiiba ang aura sa tuwing lumalapit si Sir Cyrus sa akin. Tahimik lang siya, pero ramdam kong meron kung anong bigat ang tingin niya kay Sir Cyrus, may higpit ang tindig niya, na para bang may gusto siyang gawin o sabihin pero pinipigilan niya.At si Sir Cyrus naman, palaging may ngiti, palaging magaan ang kinikilos, parang walang pakialam sa tensyon na namamagitan sa kanilang dalawa ni Sir Dominic. Na para bang sadya niyang hinahamon ang katahimikan ni Sir Dominic.Minsan, ako na lang ang dumidistansya.Nakakaramdam ako ng pagkailang sa tuwing ganon na ang mga eksena naming tatlo dahil hindi ko naiintindihan kung anong nangyayari sa kanilang dalawa.Na para bang may labanan silang dalawa na hindi ko alam ang umpisa.At ayokong maging dahilan.Hanggang sa matapos ang buong araw at oras

THIRD PERSON:Hindi pa rin naibibigay ni Mira ang mga natitirang souvenir na nakalaan para kina Dominic at Felix. Balak niya na lamang itong ibigay kapag may tyempong magkasalubong sila, iyong walang ibang kasamang makakakita, walang atensyon ng iba.Sa loob-loob niya, may pag aalinlangan pa siya lalo na't alam niya sanay ang mga ito sa mga mamahaling gamit. "Paano kung hindi nila tanggapin? Hindi nila magustuhan?" iyon ang paulit ulit na naririrnig niya sa kanyang isipan.Ngunit higit pa roon ang paniniwala niya, may kahulugan ang mga munting regalong iyon na hindi na niya kailangang ipaliwanag pa sa kanila. Sapat na sa kanya na makita niyang suot o ginagamit nila iyon kahit minsan lamang. Doon pa lang, sapat na. Doon na mismo nakaukit ang tahimik niyang pasasalamat para sa kabutihang ipinakita nila sa kanya, para sa pag-unawa, para sa pag-aalaga na hindi niya kailanman inasahan.Malapit na ang break time kaya dali-dali siyang nagtungo sa staff room upang kunin ang iba pang souvenir.

MIRA POV:Paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko ang eksena kanina.Kung paano ko hinawakan ang pulso ni Sir Dominic. Kung paano ko ikinabit ang bracelet ng dahan-dahan.Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay malinaw pa rin iyon sa isipan ko.Habang ang tatlo naman ay tahimik lang sa may likuran ko habang naglalakad kami pabalik sa locker area. Kahit hindi maingay, amdam ko ang presensya nila. Halatang may hinihintay. Para bang naghihintay silang magsalita ako, magkuwento, magpaliwanag.Alam kong gumugulo iyon sa kanila.’Yong kanina?… Teka… oo, ’yong kanina, Mira… ano ba talaga ’yon?’ Paulit-ulit kong tanong sa sarili.Pero kahit ako, wala ring maibigay na sagot.Bigla na lang ulit pumasok sa isip ko kung paano ko isinara ang maliit na hook ng bracelet sa pulso ni Sir Dominic. Ngayon ko lang napansin ang kakaibang epekto ng ginawa ko. Para bang saka lang dumating ang panghihina, ang biglang pag init ng pisngi ko, at ang mga palad ko ay nanlalamig na pinagpapawisan.Bakit ko nga

MIRA POV:“Nay…” malumanay kong tawag habang tinatanggal ang sapatos ko.“Mira, anak, nand’yan ka na pala.”Napangiti ako sa boses niya, parang magic na agad ang epekto sa akin, lahat ng pagod, init, at hirap sa buong araw ay biglang nawala. Ang boses niya ang aking power charge, ang lakas ko para harapin kahit anong pagod.Pero may kakaiba sa tono niya, kaya dali-dali kong pinuntahan ang pinagmumulan ng boses, ang kusina.“Nay?”Nakita ko siyang, abala sa paghahalo ng biko sa kawali. Tagaktak ng pawis sa noo niya, pero kahit ganon, ang bawat galaw niya ay puno ng pagmamahal. Pinunasan niya ang pawis gamit ang face towel na nakasabit sa balikat niya, at sa bawat paghahalo ng biko, ramdam ko ang init at pag-aalaga na iniwan niya sa bawat galaw.“Anak, nagluto na ako ng biko para sa mga boss mo bukas. Kung may oven naman sila, initin mo na lang.”Tahimik lang akong tumitig sa kanya, parang gusto kong itala sa memorya ko ang bawat detalye, ang paraan ng pagkakabuhol ng towel sa balikat n