All Chapters of MR.CEO and ME: Chapter 41 - Chapter 50

THIRD PERSON:Maagang kumatok si Felix sa pintuan ng executive suite, dala-dala ang clipboard, cellphone, at halatang kulang din sa tulog — may eyebags pa nga.“Sir Dominic! Naku, parang napasarap pa ata ang tul—”Hindi pa man siya natatapos, kusa nang bumukas ang pinto at bumungad ang gwapong mukha ni Dominic — pero halatang bagong gising. Magulo ang buhok nito, naka-gray shirt lang at pajama, at may hawak pang cellphone. Kahit disheveled, may dating pa rin.“Ah…” halos matawa si Felix pero pinigilan niya. “Sir, kayo rin po yata, di rin nakatulog ng maayos ano?” biro niya sabay kindat.Tumalikod si Dominic, diretso sa minibar. “Pagkakaalam ko, eleven pa magsisimula ang event,” malamig nitong sabi habang nagbubuhos ng tubig sa baso. "5:20 am"“Anong ginagawa mo rito nang ganito ka-aga, Felix?”Napalunok si Felix, sabay tikhim. “Ahmm… Sir, kasi po—”“’Di bale. Timplahan mo na lang ako ng kape.”“Right away po, Sir!” mabilis nitong sagot at halos matapilok sa pagmamadali.Habang nagkakap

THIRD PERSON:Pagpasok ni Mira sa grand lobby ng hotel, agad niyang naramdaman ang bigat ng araw — pati na rin ang kabog ng dibdib dahil sa malaking event na gaganapin mamaya. Ramdam niya ang tensyon sa paligid, pero sa bawat hakbang, dama rin ang kanyang determinasyon. Kahit gaano kabigat ang trabaho, sinasabi ng puso niyang kakayanin niya ito.“Mira!”Napatigil siya sa paglalakad. Si Sir Julius — ang masungit pero perfectionist nilang supervisor.“Na-ku, Mira!” singhal nito, habang nakatukod ang isang kamay sa baywang at hawak ang clipboard na parang sandata. “Ayusin mo trabaho mo, ha? Kayo ang pinaka-sentro mamaya ng mga guest! Lahat ng VIP eyes nasa live service presentation niyo. At isa pa no room for mistakes, malinaw?”“Opo, Sir,” mahinahon niyang sagot.Hindi pa nakuntento si Sir Julius. “Ayoko ng sablay, ha? Kung gusto mong manatili pa dito sa hotel, siguraduhin mong maayos lahat. Naiintindihan mo?”Tumango siya, may halong kaba pero may galang pa rin sa tono. “Opo, Sir.”Pag

THIRD PERSON:Nagsisimula nang magtipon ang mga VIP guests sa function hall. May ilan nang umuupo sa harap, may mga nakatayo pa, sabay-sabay naghihintay sa live service presentation na pangungunahan ng grupo nila Mira at Joy.At habang nagiging mas masigla ang paligid, biglang nagbukas ang malalaking pinto.Dumating si Doña Celestine at Mr. Lim. Naandon na rin sila Monica at ang parents nito. Bigla siyang hinarang ni Monica upang batiin ang Ginang."Hello po Tita Celestine." agad na bati ni Monica, pilit ang ngiti at halatang kinakabahan.Ngumiti ang ginang—pino, elegante, at walang bahid ng pagpipilit.“Hello, dear,” aniya, sabay bahagyang tango bago magpa-beso kay Monica. Maayos, magalang… ngunit dama ang pagitan.Hindi suplada, ngunit hindi rin masigla ang pagtanggap. Eksaktong pakikitungo ng isang taong marunong rumespeto, pero walang intensyong palalimin ang samahan — sapat lang upang hindi magmukhang bastos, ngunit malinaw na may hangganan.At sa ganong pakikitungo, lalo lang ki

DOMINIC POV:Nakaupo parin si Mira sa sofa, hinahaplos at hinihimas ang paa niyang injury, pilit na pinapawi ang kirot na dulot ng mahabang pagtayo at paggalaw sa presentation. Ramdam niya sa bawat igalaw na parang nadagdagan ang sakit, ngunit pinipilit niyang itago ang kirot, nagpapakatatag sa sarili.Habang ganoon, dahan-dahang lumapit si Cyrus, tahimik ngunit may kaunting alon parin ng pag-aalala sa mga mata. Ang bawat hakbang niya ay maingat, parang sinusukat ang distansya para hindi lalong makadagdag sa kirot ni Mira.“Kung gusto mo, Mira… ihahatid na kita—”Hindi pa siya tapos, nang may malamig, mababang boses na sumingit.“Hindi na kailangan.”Sabay silang napalingon.Si Dominic, nakatayo sa likod nila, seryoso ang mukha at halatang hindi natutuwa sa eksena.May tumalon na ugat sa panga niya.Pagkalapit ni Dominic ay agad niyang binitawan ang malamig pero diretso niyang linya.“Pinapautos ni Mom… ihahatid daw kita pauwi,” sabi niya, walang emosyon sa boses pero halatang nagpipi

THIRD PERSON:Pagka-start niya ng makina, ilang segundo muna siyang hindi gumalaw.Parang may naiwan sa dibdib niya—mainit, magaan, pero nakakailang.Napailing siya nang mahina.Ano ba ’to, Dominic? Hindi ka ganito.Habang umaandar ang sasakyan palabas ng maliit na eskinita ng lugar ni Mira, napapakunot ang noo niya sa bawat makikitid na daan, sa bawat bahay na dinaanan niya, sa mga batang naglalaro pa kahit gabi na.Kung tutuusin, hindi ito ’yung mundong kinalakihan niya.Pero hindi niya alam kung bakit… nakakagaan sa pakiramdam.At doon nagsimulang pumasok ang iniisip niyang ayaw sana niyang harapin.Magka-kilala si Mom at si Mira.At parang matagal na.Hindi niya makalimutan ang tingin ng mommy niya kanina—malambing, may pagalala, parang may paboritong anak na bigla na lang nagpakita.At ang ginawa niyang pagmano?Damn… ni hindi ko ginagawa ’yon sa parent's ni Monica o kahit kanino man.Napatigil siya sa red light.Napatingin sa sarili niya sa reflection sa windshield.“Ano bang n