All Chapters of MR.CEO and ME: Chapter 91 - Chapter 100

THIRD PERSON:Mula sa dulo ng hallway, namataan ni Mira sina Aling Carmen at Aling Marlyn na naglalakad habang nag-uusap. Agad siyang napangiti at mabilis na lumapit sa dalawa.“Inay!” masigla niyang tawag.Ngunit nang makalapit siya at masilayan ang mukha ng kanyang ina, agad napawi ang ngiti sa kanyang labi. Hindi maitago ang lungkot sa mga mata nito, namumugto at tila kakaiyak lamang.“Bakit, Inay? May problema po ba?” kunot-noong tanong niya, halata ang pag-aalala sa tinig.Mabilis namang ngumiti si Aling Carmen, kahit halata na pilit lang ang ngiti.“Naku, wala ‘yon, anak,” sabi niya, sabay mahinang tawa. “Na-miss lang kita. Hindi kita katabi matulog kagabi, eh.”Habang sinasabi iyon, saglit itong napatingin kay Aling Marlyn, isang tinging may kung anong babala, na para bang may hindi dapat mabanggit.Hindi na iyon pinansin ni Mira. Sa halip ginatungan na lang din ang biro ng kanyang ina, at mas lumapit pa siya at yumakap sa braso ng kanyang ina.“Naku, ang Inay talaga… isang gab

DOMINIC POV:Nagising ako sa ingay ng plato at kutsara.Napakunot-noo pa ako. Hindi ako sanay na may ganitong tunog sa suite ko. Usually, katahimikan lang ang bumabati sa umaga ko at sa ingay ni Felix.Bigla akong napamulat nang maalala ko si Mira. Nasa suite ko nga pala.Mira!Mabilis akong bumangon, at dahil sa sobrang pagmamadali, muntik pa akong matumba mula sa sofa.“Hay’ss… oo nga pala,” bulong ko habang napapahawak sa batok. “Dito lang pala ako sa sofa natulog.”Mabilis na hinanap ng mga mata ko ang pinanggagalingan ng amoy at ingay, doon sa open kitchen na kita agad mula sa sala.At laking pagkadismaya ko nang hindi si Mira ang nakita ko roon.Kundi si Felix.May hawak pa siyang plato at mukhang katatapos lang kumain. Pero ang amoy ng pagkain… nakakagutom.Kumalam ang tiyan ko bigla.Pero mas nauna pa ring naghanap ang mga mata ko kay Mira.“Good morning, sir—ay, mali. Tanghali na po pala,” bati ni Felix, halatang nag-e-enjoy sa pagkain.I ignored him.Napakurap siya bago nagp

DOMINIC POV: Hawak hawak ko ang cellphone ko. habang nakabukas ang chat window namin ni Mira. Five minutes na, wala pa rin akong maisip na i-send. Unbelievable. I run an empire. I negotiate contracts worth millions. Pero isang simpleng message lang, hindi ko ma-compose nang maayos. Just type it, Dominic! Nag-type ako. “Nakauwi na kayo?” Binasa ko ulit. Parang masyadong formal. Delete. Type ulit. “Nakauwi ka na?” Mas okay. Pero bakit parang ang casual? Delete. Napabuntong-hininga ako at tumitig sa kisame. Dominic, it’s just a message. Hindi ito board resolution. Nagre-review lang? Nag-type ulit ako. “Nakauwi na kayo?” Safe. Neutral. Professional. Send. Tinitigan ko ang screen. Walang reply. Bigla kong naisip, baka tulog na siya. Baka istorbo ako. Baka iniisip niya bakit ako nagme-message ng ganitong oras. Nag-type ulit ako. “Tulog ka na?” Sandali..... Mukha ba akong naghahanap? Delete. Typing...... “Gising ka pa?” Send. Napailing ako sa sarili ko. Ano

THIRD PERSON:“Sino po sila?”Nagtatakang tanong ni Aling Carmen habang nakatayo sa may pintuan ng bahay. Sa tapat kasi nila ay may apat na lalaking naka-uniform at may dalang kung anu-anong kagamitan—may hagdan, kahon ng router, at mga kable na parang ahas na nakapulupot sa balikat ng lalaki.“Magandang araw po,” magalang na bati ng isa sa kanila. “Dito po ba ang bahay ni Ma’am Mira Santos?”“Oho, dito po, anak ko siya,” sagot ni Aling Carmen habang bahagyang naguguluhan. “Bakit po?”“Ah, nandito po kami para mag-install ng fiber internet.”“A-ano pong… internet?” litong ulit niya.Pero bago pa siya makapagtanong ulit, nagkatinginan na ang mga lalaki at agad na kumilos."Ay! Teka lang ho-" pigil pa sana niya, ngunit kanya-kanya na ang mga ito ng ginagawa.“Dito na lang po namin ilalagay ang modem, sir,” sabi ng isa sa kasama habang pumapasok na sa loob ng maliit na sala.“Pakihawak muna ‘to,” sabi naman ng isa habang inaabot sa kasama ang hagdan.Sa loob lamang ng ilang segundo, para

THIRD PERSON:Mahigpit ngunit maingat ang hawak ni Dominic sa kamay ni Mira habang ginagabayan siya palayo sa suite ni Monica. Halos hindi pa rin makapagsalita si Mira habang naglalakad sila sa hallway.Ramdam niya ang kakaibang init mula sa palad ni Dominic, mainit, matatag, at tila siguradong hindi siya bibitawan. Para bang sa simpleng paghawak na iyon, ipinaparamdam nitong ligtas siya.Hindi rin mawala sa isip niya ang nangyari kanina. Kung paano tumalim ang tingin ni Dominic kay Monica. Kung paano nagdilim ang mukha nito habang sinasabi ang mga salitang iyon.Para bang pinapakita talag ni Dominic na ipinagtanggol siya.Napababa ang tingin ni Mira sa kamay ni Dominic na nakahawak pa rin sa kanya. Ngunit kasabay ng kakaibang init na nararamdaman niya ay may isa pang damdaming sumisingit sa dibdib niya, isang mabigat at masakit na pakiramdam.Hindi niya maiwasang maalala ang mga sinabi ni Monica.“Tama nga naman si Ma’am Monica… isa lang naman akong staff ng hotel,” paulit-ulit na bul