My Possessive Zillionaire Ninong (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Natawa ako nang malakas sa sinabi niya at hinampas siya nang mahina sa braso. "Radleigh! Ang aga pa, puro kalandian na naman ang nasa isip mo. At saka, kailangan nating mag-ingat, baka masama sa baby natin 'yan.""I'll be gentle, Bea. Sobrang ingat," bulong niya habang pinagdidikit ang noo namin, nakangiti ng pilyo. "And besides, sabi ni Dyson, okay lang naman daw as long as hindi maselan ang pagbubuntis mo.""Kahit na! Magtiis ka muna," biro ko sabay irap sa kanya, pero deep inside ay kinikilig ako sa pangungulit niya na parang bata."Please? Please?" Kumurap-kurap pa siya at nagpacute na nga. "Hm? Mayang gabi?"Pinisil ko ang ilong niya. "No. Sa ibang araw, pero pag-iisipan ko pa. Iba naman kasi ang craving mo, sèx.""Kahit one round lang?"Humalakhak ako. "Manahimik ka nga. Baka marinig ka nila Lolo at Lola. At saka baka marinig nila. Minsan pa naman hindi ko mapigilan ang ungôl ko kapag sarap na sarap na ako."Napanganga siya at natawa. "Hm, pansin ko rin, baby. Pero kasi... namim

Lumipas ang mga araw na parang isang panaginip ang buhay namin sa probinsya. Pero hindi lahat ng araw, nasa mood ako. I felt changes especially sa mood at katawan ko. Madalas akong iritable na minsan hindi ko na rin maintindihan. Habang lumalaki ang anak namin sa sinapupunan ko, mas lalo ring tumitindi ang sumpungin kong mood. May mga araw na kahit ang amoy ng sinaing ay pinandidirihan ko, na dahilan ng pagsuka ko, at madalas, ang kawawang si Radleigh ang sumasalo ng lahat ng init ng ulo ko. Hirap din siyang pakainin ako.Isang gabi, bigla ko siyang inayawan. "Rad, lumabas ka muna. Ayoko ng amoy mo, parang amoy baka ka!" singhal ko sa kanya habang nakatakip ang ilong."Baby, katatapos ko lang maligo sa ilog. Amoy sabon naman ako, ah? How come na amoy baka ako? Baka talaga?" mahinahong sagot niya, tila hindi makapaniwala, at pilit na lumalapit para amuhin ako."Ayoko nga! Matulog ka na lang sa labas, sa papag sa silong! Doon ka muna!" sigaw ko sabay tulak sa kanya.Kahit na pagod siya

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. Habang si Radleigh maagang umalis dahil may kailangan daw asikasuhin sa kabilang bayan, isang bagay na hindi niya sinabi sa akin at ang tanging sagot lang ay ang surprise niya, kaya naisipan kong maglinis-linis sa paligid.Bitbit ang walis tingting, dahan-dahan akong nagwalis sa harap ng bakuran namin. Napakasariwa ng hangin, hindi mainit, hindi rin malamig, masarap tumambay dito, pero hindi ko pa rin maiwasang isipin kung ano ba talaga ang pinagkakaabalahan ni Radleigh. Ilang araw na rin siyang panay ang tawag sa telepono at tila may malaking pinaplano.Bigla akong napatigil sa pagwawalis nang makarinig ako ng ugong ng mga sasakyan mula sa malayo. Bihira lang ang dumadaang sasakyan dito, lalo't masikip ang daan. Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang isang Ford Raptor na sinusundan ng isang malawak na RV na kulay itim at silver."Sino naman kaya 'to?" bulong ko sa sarili.Nang huminto ang Raptor sa tapat mismo ng bahay namin

Mabilis kong pinalis ang luha sa aking pisngi nang marinig ang pamilyar na boses ni Nadz. Tumingin ako sa pinto at nakita ko siyang malungkot na nakasandal doon, tila kanina pa ako pinagmamasdan.Hindi ko mapigilang mapahikbi muli nang makita ang nag-aalalang mukha ng matalik kong kaibigan. I smiled—a smile that didn't reach my eyes. Agad siyang lumapit sa akin at naupo sa tabi ko sa kama, hinahaplos ang likod ko."Teh, huwag mo na masyadong damdamin. Alam mo namang ganyan talaga 'yang si Radleigh kapag trabaho na ang usapan," mahinang sabi ni Nadz."Pero Nadz, nandito kami sa probinsya para kalimutan sandali kung anuman 'yong iniwan namin sa Maynila. Akala ko ba tinalikuran na niya ang lahat? Bakit parang kating-kating pa rin siya tungkol sa mga bagay na 'yon?" humihikbing sagot ko. "At iyong Eunice na 'yon, kailangan ba talagang halos pumatong na siya kay Radleigh para lang makapirma?"Hindi naman kasi talaga 'yong trabaho ang ikinagagalit ko, iyong Eunice na 'yon!"Buntis ka kasi,

Madaling araw nang magising ako, pero imbes na bumalik sa pagtulog, kinuha ko ang laptop at tablet ko para magtrabaho. Hindi rin naman ako makakatulog kahit gustuhin ko.Simula kasi no’ng mabuntis ako, ang daming nagbago sa akin. Alam kong napapansin ’yon ni Rad, at siya mismo ang nag-a-adjust. May mga gabi na inaabot kami ng madaling araw habang nag-uusap, minsan hanggang umaga, hanggang sa siya pa ang unang sumusuko at nakakatulog.Ako na lang din ang naaawa sa kanya dahil nakikita kong sinisikap niya talagang sabayan ako. Maswerte ako na siya ang naging partner ko.Panaka-naka akong lumabas ng RV at umupo sa labas. Sumalubong sa akin ang malamig na hangin habang naupo ako sa folding chair sa harap ng maliit na mesa, sakto para sa laptop at tablet ko.Napansin ko si Frost at Kell na magkatabing nagsisiksikan sa duyan, balot na balot ng kumot. Bumalik ako sa loob para kumuha ng dalawang kumot, isa para sa akin, at isa para sa kanila.Pagbalik ko, naupo ulit ako at binuksan ang laptop