All Chapters of กุหลาบร้ายพ่ายรัก: Chapter 41 - Chapter 50

คราวนี้น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจหลั่งไหลออกมาจริง ๆ ไม่ได้บีบเค้นเสแสร้งเหมือนตอนแรก ฟารีดาร้องไห้อยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้“ฉันขี้เหร่กว่าผู้หญิงคนนั้นตรงไหน ฉันสวยไม่พอที่จะทำให้คุณรักฉันได้บ้างเหรอ”“เธอเป็นคนสวยมากฟารีดา” เขาตอบตามความรู้สึกจากใจจริงทุกประการ “แต่ความสวยของเธอมันไม่เคยอยู่ในสายตาของฉันต่างหากล่ะ” ชายหนุ่มวางธนบัตรใบสีแดงลงในถาดแล้วหยิบบัตรเครดิตเก็บใส่กระเป๋า “อยากรู้ไหมว่าคุณป่านเธอบอกอะไรกับผม.. เธอบอกว่าเธอซุ่มซ่ามก็เลยโดนแก้วบาดมือ ต้องขอบคุณคุณนะที่ทำให้ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” พูดจบก็ลุกจากไปท่ามกลางสายตาของแขกในร้าน ที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาของมนุษย์ โชคดีอยู่บ้างที่เขาพูดภาษาอาหรับผสมอังกฤษ จึงไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครฟังออก“กรี๊ดดดด...” หลังจากหายตกตะลึงจากคำพูดของชายหนุ่ม หญิงสาวก็กรีดร้องออกมาดังลั่นอย่างลืมอาย หยิบส้อมกระหน่ำแทงไปในจานอาหารบนโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์ “เพราะแกคนเดียว เพราะแกเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าแกจะสมหวัง” เธอโยนความผิดทั้งหมดไปให้หญิงสาวอีกคนอย่างไม่ละอายแก่ใจ... ปัทมาลุกจาก

ชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกเหมือนถูกกระแทกด้วยอะไรบางอย่าง รีบคว้าโทรศัพท์ที่วางไว้ใกล้ตัวมากดปิดเสียง เขาตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตีห้าครึ่ง เพราะตั้งใจจะออกไปก่อนที่เธอรู้สึกตัว แต่ดันมาตื่นเอาเกือบจะหกโมงเช้าเนี่ยนะ มันน่าโมโหนักเชียว          อินทิราลืมตาที่หรี่เอาไว้ขึ้นเต็มตา เมื่อเห็นคนที่ตนแอบกระทุ้งด้วยศอกออกไปจากห้องแล้ว เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง ยกมือแตะหน้าผากที่ถูกฝ่ามือของเขาสัมผัสเมื่อสักครู่ ทาบที่แก้มซีกซ้าย ปิดท้ายด้วยการลูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ที่ถูกเรียวปากของเขาแตะต้องก่อนจะจากไป ไม่รู้เลยสักนิดว่าคนที่ออกไปแล้วนั้นไม่ได้ไปไหนไกล แต่ยังยืนพิงผนังอยู่ที่หน้าห้องนั่นเอง          ชายหนุ่มส่งยิ้มทักทายให้กับเพื่อนร่วมแมนชั่นของอินทิราที่เดินผ่านหน้า บ้างก็มองขำ ๆ บ้างก็ทำหน้าสงสัย บ้างก็ทำหน้าแปลกใจว่าทำไมเขาถึงต้องมายืนอยู่แบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครสักคนที่กล้าถาม ยกเว้นสาวสวยหุ่นอวบอั๋นที่มาหยุดยืนตรงหน้า    &n

“แล้วมีโซจูไทยให้ดื่มด้วยไหมครับ”“บ้านเราเรียกเหล้าขาวค่ะ ดีกรีแรงจนคุณดื่มไม่ไหวแน่ แต่โซจูก็มีขายตามร้านสะดวกซื้อ หาซื้อง่ายพอ ๆ กับเหล้าไทยเลยค่ะ”“แต่ผมก็อยากลองโซจูไทยนะครับ” เขาอยากรู้จักความเป็นไทยหลาย ๆ อย่างนั่นก็เพราะเธอ“ก็ได้ค่ะ ฉันจะพาคุณไปลองทั้งโซจูไทย ทั้งโซจูสูตรพิเศษเลยค่ะ” เธอหมายถึงเหล้าดองสูตรต่าง ๆ ที่ตั้งขายกันเป็นซุ้ม จะเลี้ยงให้เมาปลิ้นไปเลย จะได้รู้ว่าเหล้าไทยนั้นแรงกว่าเหล้าเกาหลีแค่ไหน “แต่มื้อนี้ฉันจะพาคุณไปทานอาหารไทยขวัญใจชาวต่างชาติก่อนนะคะ คุณหิวหรือยัง”“หิวมากเลยครับ รีบไปกันดีกว่า” เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าอาหารไทยจะน่ากินเหมือนสาวไทยหรือเปล่า อิ่มจากอาหารกลางวันแล้ว ทั้งสองก็ไปต่อกันที่ห้างสรรพสินค้าที่ขึ้นชื่อด้านไอทีแห่งหนึ่ง เพื่อซื้อโน้ตบุ๊กฝากไปให้ญาติสาวของอินทิรา“วุ้นเขาฝากเงินมาให้คุณด้วยนะครับ” คิมซูฮยอนหยิบเงินที่แลกเป็นเงินไทยเรียบร้อยแล้วให้หญิงสาวทั้งซอง “เธอบอกว่าถ้าเงินไม่พอให้ผมจ่ายเพิ่

“ไม่เป็นไรครับ ในเมื่อคุณมาแล้วผมก็ขอตัวกลับเลยนะครับ” ชายหนุ่มบอกลาโดยการโค้งศีรษะให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนน้อม          “ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณ ถ้ามีโอกาสเราคงได้ทานข้าวด้วยกันสักมื้อ”          “ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ บอกผ่านทางคุณป่านไปก็ได้นะครับ” ชายหนุ่มโค้งศีรษะตอบรับและกล่าวอำลา ทิ้งความสงสัยไว้ให้สตรีวัยไล่เลี่ยกับมารดาของเขาขบคิด          “พวกเขารู้จักกันเหรอ” อรวรรณมีสีหน้าสงสัย เพราะนางเข้าใจว่าเขาคือพลเมืองดีที่เข้าไปช่วยเหลือลูกชายด้วยความบังเอิญ “หรือว่าเขาเป็นแฟนหนูป่าน” แล้วเขาไปเจอลูกชายของนางได้อย่างไร “หรือว่าเขาเป็นคนทำ!” นางยกมือทาบอก ตกใจกับความคิดของตัวเอง “ไม่หรอกน่า ถ้าใช่แล้วหนูป่านอยู่ไหนล่ะ เธออย่าคิดเอาเองสิอรวรรณ” ต่อว่าตัวเองแล้วรีบสลัดความคิดอันบ้าบอออกไป สนใจลูกชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงแทน... 

“นั่งลงเดี๋ยวนี้” ชีคอัมรานสั่งเสียงเผด็จการ แต่เมื่อเห็นเธอยอมทำตามอารมณ์ของท่านก็เย็นขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันมาพบเธอเพราะเรื่องของยัสซันต่างหาก โปรดอย่าเข้าใจผิด”“ยัสซันทำไมคะ เขาก็อยู่ที่ประเทศไทยแล้ว ถ้าท่านอยากพบเขา.. อะไรคะ” วารีพูดยังไม่ทันจบประโยคก็เปลี่ยนเป็นคำถาม เมื่อเขาวางซองสีน้ำตาลขนาดเอสี่มาข้างหน้าตน“เธอจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร” ชีคอัมรานถามอดีตภรรยาที่มีสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากที่เห็นเธอเปิดดูภาพในซองทั้งหมดแล้วเพียงแค่มองผ่านรูปภาพระหว่างลูกชายกับผู้จัดการสาวคนเก่งของบริษัท วารีก็รู้สึกได้ทันทีว่าฝ่ายชายนั้นต้องคิดกับหญิงสาวเกินเลยไปกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง แต่เธออาจจะคิดผิดก็ได้“จัดการเรื่องอะไรล่ะคะ ในเมื่อหนูป่านเธอทำงานอยู่กับยัสซัน มันก็ไม่เห็นแปลกถ้าพวกเขาจะไปด้วยกัน” มันก็แค่ภาพถ่ายที่พวกเขาออกงานคู่กัน ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ“มันก็ไม่แปลกหรอกถ้าไม่ได้ไปมาหาสู่กันถึงห้องบ่อย ๆ” ชีคอัมรานยื่นอีกซองไปให้“เธออาจจะไปเรื่องงานก็ได้นี่คะ&rdqu