All Chapters of มิติลี้รัก: Chapter 21 - Chapter 30

“รับทราบ เหล่าสิ่วจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้”“ไปกันเถิดเหม่ยลี่”หญิงสาวโค้งศีรษะให้กวงพร้อมรอยยิ้มละมุน แล้วจึงเดินตามชายหนุ่มไปเงียบ ๆ“ฉันขอโทษนะ” บอกกับเขาเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง“เรื่องอะไร”“เรื่องซันนี่” ถ้าไม่ใช่เพราะหลานชาย เขาคงมีเวลาส่วนตัวกับสาวงามไปแล้วความคิดในใจของนางแต่เขาได้ยินชัดเจนในหู ทำให้เขานึกเคือง“แม่นางคิดมากเกินไปแล้ว” แต่ก็กล่าวเสียงเนิบ ไม่แสดงความขุ่นเคืองออกไป “นี่คือห้องของเจ้า อาบน้ำกินข้าวและพักผ่อนเสียหน่อย ส่วนเขา ข้าจะพากลับไปที่เรือนของข้า”“ฉันจะไปกับคุณด้วย”“ไม่ต้องห่วง เขาแค่หลับไปเพราะห้วงเวลาที่ต่างกัน คงจะเหมือน ๆ กับอาการ..เจ็ตแล็กของบ้านเจ้านั่นแหละ คืนนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า ส่วนเจ้านอนพักให้เต็มที่ เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเจ้าจะได้ดูแลเขาให้ดี”ตอนที่ไปถึงมิติของนางวันแรก เขาเห็นเจ้านกเหล็กที่บินอยู่บนท้องฟ้าแล้วเกิดความสนใจใคร่รู้มาก จึงถามกับคนของตนที่เป็นเจ้าของโรงแรมที่มิตินั้น และหาข้อมูลเกี่ยวกับมันอย่างละเอียด และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของการเข้าไปหาข้อมูลเสริมความรู้ต่าง ๆ ในโลกโซเชียล“คุณไม่ได้โกหกฉันนะเสินอี้ บอกมาตามตรง เขาปลอดภ

กวงมองหน้าเสี่ยวเสินของตน ในเมื่อเขาพามนุษย์นางนั้นมาแล้ว เรื่องที่ปิดบังไว้ตลอดเกือบยี่สิบปีก็ควรเปิดเผยได้เสียที.. ชั่งใจอยู่ชั่วขณะจึงพยักหน้ายอมรับ“ก็ได้ เหลาสิ่วคิดว่าถึงเวลาแล้วเหมือนกันที่เสินอี้ควรรู้ความจริงทั้งหมด”“บอกมาให้หมด ข้าสงสัยบางเรื่องมานานแล้ว แต่ที่ไม่เคยถามเพราะคิดว่าซูสุคงมีเหตุผลถึงได้ปิดปากเงียบ แต่ในเมื่อครั้งนี้ท่านเป็นคนเตือนให้ข้ารู้ตัวก่อน ข้าคิดว่ามันคงถึงเวลาที่ต้องถามแล้วเหมือนกัน”เรื่องพี่ชายต่างมารดาของเขานั้น ตั้งแต่แรกก็ไม่เคยคิดหวาดระแวงแคลงใจใด ๆ มีแต่ให้ความเคารพนับถือในฐานะพี่ชายมาตลอดกระทั่งกวงซูสุมาบอกว่าเรื่องที่พี่ชายของเขาไปบำเพ็ญเพียรเก็บตัวในถ้ำเป็นเรื่องโกหก ความจริงเขาได้ข้ามมิติไปตามล่าสตรีมนุษย์นางหนึ่ง และเหตุผลที่นางถูกตามล่านั้นก็คือนางเปรียบเสมือนยาอายุวัฒนะของเขานั่นเองการไม่มีนางจะทำให้เขาเป็นได้แค่เสินอี้ผู้อ่อนแอเท่านั้น เว้นแต่จะยอมรับพลังปีศาจเต็มตัว แต่แม้จะมีอำนาจก็ไม่สามารถขึ้นเป็นผู้นำดินแดนมายาได้ แต่เขาไม่อยากกลายเป็นปีศาจ เพราะรู้ดีว่ามันอันตรายต่อจิตใต้สำนึกเพียงใด“เรื่องที่เหลาสิ่วจะบอกต่อไปนี้ บางเรื่องต้าเ

“ขอบคุณซูสุ ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของท่านยิ่งนัก”“ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรที่อยากให้เหลาสิ่วจัดการอีกหรือไม่”“ตอนนี้ก็มีแค่นี้”“เช่นนั้นเหลาสิ่วขอตัวไปจัดการงานตามคำสั่งท่านให้เรียบร้อยก่อน”“เชิญ” ผายมือให้อีกฝ่ายอย่างให้เกียรติ.........................“เจี่ยเจีย”“ครับผม” เหม่ยลี่ขานรับหลานชายที่กลายเป็นน้องชายตั้งแต่เกิดได้ไม่นาน “ซันนี่เรียกลี่เจี่ยทำไม”“เหนียงอยู่ไหน ซันจะหาเหนียง” เด็กชายวัยสองขวบที่ไม่ได้เห็นหน้ามารดามาตั้งแต่เมื่อคืนถามพี่สาวได้ยินคำถามไม่ชัดถ้อยชัดคำจากปากจิ้มลิ้ม หญิงสาวก็อึ้งไปเล็กน้อย“อืม.. เหนียง.. เหนียงไปไหนนะ ซันนี่รู้ไหม”“ไม่รู้ เหนียงไปไหน ซันคิดถึง คิดถึงเหนียง” เธอดึงหลานชายตัวน้อยมากอดด้วยหัวใจที่หดหู่ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อกับแม่เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ยังปลอดภัยดีหรือไม่ เขาคนนั้นช่วยท่านไว้ได้ไหม“เจี่ยก็คิดถึงเหนียงเหมือนกัน แต่ตอนนี้เหนียงเขายังไม่ว่าง เหนียงบอกให้ซันนี่อยู่กับเจี่ยก่อน ทำงานเสร็จแล้วเหนียงจะมารับ” กลั้นน้ำตาปลอบประโลมหลานชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซันนี่รอหน่อยนะ เดี๋ยวเหนียงก็มา”“ซันจะหาเหนียง” เด็กชายตัวน้อยที่ใช้ชีวิ

“ถึงเขาจะไม่ได้เกี่ยวดองทางสายเลือดกับข้า แต่ตั้งแต่เมื่อวานนี้เขาก็คือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณข้าไปแล้ว เขาจะไม่สำคัญต่อข้าได้อย่างไร” อธิบายต่อหญิงสาวที่ค้อนตาคว่ำใส่อย่างใจเย็น “ที่นี่มีแต่หญ้า ล้มไปก็ไม่เจ็บหรอก ถ้าเป็นถนนคอนกรีตแบบบ้านเจ้าค่อยน่าเป็นห่วง” แล้วถือวิสาสะจูงมือนางกลับไปทางเดิม“จะไปไหน ฉันต้องอยู่ดูซันนี่นะ”“นั่งจิบชาไปดูไปก็ได้ ข้าให้เขาเตรียมนมแพะกับขนมมาให้อาซันด้วย”ได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็ยอมเดินตามแรงจูงของเขาไป แต่สายตาก็ยังเหลียวกลับไปมองหลานชายด้วยความเป็นห่วงไม่คลาย……………..“ขอบคุณ” กล่าวกับเขาเมื่อเขารินน้ำชาให้แล้วจิบเล็กน้อย.. แต่พอได้จิบไปหนึ่งอึกก็ต้องดื่มจนหมดถ้วย เพราะรสชาติและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของมันถูกปากยิ่งนัก“เจ้าคงชอบชานี้มาก” เห็นนางดื่มได้เขาก็พอใจ“ชอบ รสชาติเปรี้ยวนิด ๆ หวานหน่อย ๆ กลิ่นเหมือนลูกท้อเลย ใช่ไหม”“ใช่ ชาท้อของมายาขึ้นชื่อไปทั้งแปดดินแดน มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ต้องเป็นแขกของเราเท่านั้นถึงจะได้ลิ้มรสที่แสนพิสุทธิ์นี้”เธอค้อนใส่พร้อมเบะปาก “คุณนี่ก็ขี้โม้ไม่เบานะ”“เจ้าก็ขี้อิจฉาไม่เบา”“ไม่ได้อิจฉาซักหน่อย ชาท้อที่บ้านฉันยังมีขายเกลื

“ได้โปรดช่วยเสินอี้ด้วยเถิดกูเหนี่ยง ท่านไม่ยอมร่วมเตียงกับผินเฟยสักคน ถ้ากูเหนี่ยงไม่ช่วย เสินอี้ได้ตายในเร็ววันนี้แน่ ๆ” กวงบอกกับหญิงสาว โค้งศีรษะขอร้องไปด้วย“ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น.. ข้าหมายถึงเขาไม่เคยยุ่งกับพวกนางเลยสักคนจริงเหรอซูสุ” เห็นผู้เฒ่าทำหน้างงจึงขยายความเพิ่ม“เป็นความสัตย์จริงกูเหนี่ยง ข้าไม่ชอบใจสักนิดที่เขาเอาแต่ยึดมั่นตามคำของมารดา” “เหม่ยลี่”กวงหันไปมองเสี่ยวเสินที่กำลังเดินหน้าซีดมาทางนี้ และหันกลับไปโค้งศีรษะให้หญิงสาวอีกครั้ง“ข้าขอร้อง ช่วยเสินอี้ของข้าด้วยเถิดกูเหนี่ยง ดูสภาพของเขาตอนนี้สิ จะทนได้อีกกี่วัน ” แล้วรีบเดินจากไปก่อนที่เขาจะเดินมาถึงหญิงสาวโค้งศีรษะลาลุงกวงที่หุนหันจากไป แล้วหันไปมองเสินอี้ที่เดินเข้ามา.. แปลกใจจนต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นความผิดปกติของสีดวงตาที่เข้มบ้างจางบ้างอย่างเห็นได้ชัดนึกถึงคำพูดรวบรัดที่กวงทิ้งไว้เมื่อสักครู่ก็รีบเดินเข้าไปหา ยื่นมือไปรับมือใหญ่ที่เอื้อมมาหา“คุณดูเพลีย ๆ นะ เป็นอะไรมากไหม” ถามด้วยความห่วงใยจากใจจริง มองใบหน้าชื้นเหงื่อของเขาด้วยความกังวลเสินอี้มองใบหน้างามละมุน แค่เพียงความรู้สึกดี ๆ ของนาง ร่างกายของเข