All Chapters of มิติลี้รัก: Chapter 41 - Chapter 50

“ที่เจ้าคาดเดามานั้นถูกต้องแล้ว นางตรอมใจจนตายเพราะถูกแม่ของเสินเฉาใช้เล่ห์กลแย่งชิงฟูจวิน ซ้ำยังตั้งท้องก่อนนางอีก นางจึงจงเกลียดจงชังผินโฮ่วมากจนไม่อยากให้เสินอี้มีสายเลือดปีศาจ เสินอี้ที่ได้รับการปลูกฝังจากมารดาทั้งน้ำตา ได้เห็นท่านจมอยู่กับความทุกข์ตรม ตรอมใจจนตายต่อหน้าต่อตา จึงจำฝังใจมาตลอด”“ในเมื่อเขาไม่ใช่ลูกชายคนโต แล้วทำไมเสินอี้ถึงกลายเป็นผู้นำดินแดนนี้ล่ะเตีย”“ถึงแม้ต้าเสินจะทำผิดพลาด แต่ความรักของเขาที่มีต่อต้าโฮ่วก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ต้าเสินรักต้าโฮ่วมากพอ ๆ กับเกลียดผินโฮ่ว ท่านถูกเวทย์ปีศาจเล่นงานจนพลั้งเผลอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผินโฮ่ว แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้เพราะผู้นำปีศาจออกหน้าปกป้องนาง จึงต้องรับนางเป็นผินโฮ่ว และค้านหัวชนฝาเรื่องแต่งตั้งให้เสินเฉาเป็นรัชทายาท โดยเอาเรื่องการกระทำที่แสนต่ำทรามของผินโฮ่วมาอ้าง เสินอี้จึงได้รับตำแหน่งตามที่ท่านต้องการ”“เรื่องราววุ่น ๆ มันก็เลยพัวพันกันอย่างนี้นี่เอง” เหม่ยลี่สรุปหลังจากฟังเรื่องเล่าจากปากบิดาจบ“รู้แล้วก็จงปิดปากให้สนิท อีกเรื่องที่เตียอยากเตือนเจ้า อยู่ที่นี่เตียอยากให้เจ้าทำตัวให้กลมกลืนเข้าไว้ พยายามทำตัวให้เหมือนพว

“ใช่ ข้าไม่ยอมรับพลังปีศาจเพราะมีชะตาที่ต้องแบกรับ ก่อนวันที่ข้าอายุครบยี่สิบปีไม่กี่วัน ข้ารับรู้ถึงความคิดที่น่ากลัวของตัวเองได้ราวกับอ่านตำรา ตอนนั้นข้ากลัวมาก แต่ก็นึกถึงคำของเหนียงชิน จึงต่อต้านความคิดนั้นสุดชีวิต เมื่อข้าผ่านพ้นมันมาได้ก็เริ่มบันทึกสิ่งที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวใส่กระดาษ..แล้วเอาให้เสินเฉาอ่าน”“ด้วยเหตุนั้นเขาจึงรู้เรื่องราวทั้งหมดของท่าน แล้วเริ่มตามหาข้า”“ใช่” พยักหน้ายอมรับ มองหน้านางอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง “แต่บางเรื่องที่สำคัญกับชีวิตข้าก็ไม่ได้เขียนลงไป ไม่ได้ปริปากเล่าให้ใครฟังแม้แต่กวงซูสุ”“ท่านทำถูกแล้ว และท่านก็ไม่ควรบอกกับใครทั้งนั้น”“แต่ข้าบอกเจ้าได้นะ”เขาเขียนบันทึกไว้ว่าจะต้องหาสตรีมนุษย์ที่เกิดวันเดือนเดียวกันกับตัวเองและต้องมีหกธาตุ แล้วผูกสัมพันธ์ทางกายกับนางเพื่อให้พลังชีวิตของนางส่งเสริมพลังชีวิตของเขา นางจะทำให้พลังชีวิตของเขาแข็งแกร่งโดยไม่จำเป็นต้องรับพลังปีศาจแต่ไม่ได้เขียนไปว่าพลังชีวิตหกธาตุของเขาที่ประกอบด้วยดิน น้ำ ลม ไฟ เวทย์ พิษ และของนางที่มีหกธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ทอง ไม้ เมื่อพวกเขาเป็นของกันและกันพลังชีวิตจะเปลี่ยนเป็นแปดธาตุ แม้กับ

ร่างที่ชิดเบียดหัวเตียงจนไร้ทางถอยได้แต่เอนหนีไปด้านข้าง ยกมือยันใบหน้าคมคายที่โน้มเข้ามาใกล้ไม่ให้แนบชิด“ฟังข้าพูดก่อน ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างนี้นะ”เสินอี้จับมือที่ยันอกตนไว้ มองใบหน้านวลแดงระเรื่อที่ดูหวาด ๆ แล้วคลี่ยิ้มอ่อนโยน“วางใจเถิด คืนนี้ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”“จริงเหรอ” ถามอย่างลังเล “ไม่ได้หรอกข้าเล่นใช่ไหม”“ไม่หรอก ข้าจะอดทนเอาไว้จนกว่าฟู่หมู่ของเจ้าเดินทางกลับ เพราะขืนข้ากลืนกินเจ้าทุกคืน เจ้าคงไม่มีแรงไปดูแลพวกท่านแน่” เห็นนางทำหน้าตาตื่น มองตนเหมือนตัวประหลาด ขยับปากเหมือนจะพูดแต่ก็พูดไม่ออกก็ยิ้มชอบใจ “ซาบซึ้งจนพูดไม่ออกเลยหรือเหม่ยลี่”หญิงสาวรีบส่ายศีรษะ “ข้าอายต่อความหน้าด้านหน้าทนของท่านต่างหาก”เพียะ! แล้วตีมือใหญ่ที่วางลงบนสะโพก “ปล่อยเลยนะ บอกว่าไม่ยุ่งแล้วไง”“ไม่ยุ่งไม่ได้หมายความว่าจะไม่กอดไม่จับนี่ ถ้าไม่ให้แตะเจ้าเลยข้าทนไม่ได้หรอกนะเหม่ยลี่”“เช่นนั้นก็รีบกลับไปได้แล้ว” ขืนอยู่นานกว่านี้เขาอาจจะกลับคำเอาได้“คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่”“ไม่ได้เด็ดขาด!” ห้ามเสียงหลง ถ้าเขามานอนด้วยเธอคงนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ ๆ “คนเคยนอนคนเดียวมาตลอด ไม่ชินกับการที่มีคนอื่นมานอนด้วย

ณ บึงกว้างประมาณห้าหมู่ที่รายล้อมด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ มีสะพานไม้พาดขวางไว้เดินชมความงามของดอกบัวหลากสี และปลาสวยงามหลากชนิดนอกจากปลาแล้วยังมีเยวียนยางลอยคอคู่กันอยู่หลายคู่ หูเตี๋ยก็บินว่อนอวดลายสวยงามอยู่เหนือดอกไม้ใบบัวที่ริมบึงอีกด้านยังมีภูเขาลูกย่อมที่มีธารน้ำไหลแซมเป็นทางตกลงสู่บึง กระฉอกเป็นระลอกคลื่นต้องแสงแดดจนเกิดประกายระยิบระยับชวนมองศาลาริมบึงแห่งนี้จึงเป็นสถานที่โปรดของเหม่ยลี่ตั้งแต่วันแรกที่เสินอี้พานางมานั่งเล่น ซึ่งก็คือเมื่อวานนี้และวันนี้ศาลาแห่งนี้ก็ได้ต้อนรับแขกคนแรกของนาง“จางผินเฟย” เหม่ยลี่ทักทายสตรีที่นั่งเชิดหน้า เหมือนมองหาอะไรบนขื่อศาลาอย่างนอบน้อมพอประมาณ เพราะคะเนอายุแล้วนางก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ“เม่ยเมย นั่งสิ” จางผินเฟยทักทายกลับและผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง“ขอบคุณจางผินเฟย” เหม่ยลี่ไม่ถือสากับท่าทางวางอำนาจดั่งเป็นเจ้าของสถานที่ของอีกฝ่าย “จางผินเฟยมาขอพบข้า มีธุระอันใดกับข้าหรือ”“ไยเม่ยเมยถึงถามเช่นนั้น..ข้าเป็นผินเฟยเอกของเสินอี้ เจ้าน่าจะรู้ใช่หรือไม่”“ไม่รู้เลยเจ้าค่ะ” นางรู้สิ เพราะนางเพิ่งจะถามจากสาวใช้ตอนเดินมานี่เอง“.....” จา

“ไม่ต้องหรอกหนี่ซวี่ เราสองคนปกป้องอาซันได้สบายมาก เพราะพลังเวทย์เราฟื้นเต็มที่แล้ว แต่ตอนที่อยู่บนโลกมนุษย์นั้นเราแทบไม่มีพลังเวทย์ติดตัวเลย”“แต่เสินเฉามีเวทย์ปีศาจที่ร้ายแรง และยังแอบฝึกเวทย์สวรรค์อีกต่างหาก คนสนิทของเขาก็เจ้าเล่ห์มากอุบาย ข้าเกรงว่าท่านทั้งสองจะเสียท่าพวกมัน”“ไม่มีใครเจ้าเล่ห์เท่ามนุษย์อีกแล้วเสินอี้ มนุษย์ไร้เวทย์แต่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ท่านน่าจะเห็นแล้วว่ามนุษย์ในมิตินั้นทำอะไรได้บ้าง ไม่มีเวทย์เหาะเหินเดินอากาศ แต่ก็มีรถมีเครื่องบินใช้เดินทาง มีธุระต่างแคว้นแดนไกลแค่ไหน แค่ใช้โทรศัพท์คุยกันก็รู้เรื่องแล้ว ไม่ใช่แค่ได้ยินแต่เสียง แต่ยังคุยแบบเห็นหน้ากันได้ด้วย อยากได้ภาพตัวเองสักใบไม่ต้องเสียเวลาเรียกช่างมาวาด แค่ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือก็ได้ภาพสวยเสมือนจริงออกมา ทั้งหมดคือฝีมือของมนุษย์ที่ไร้เวทมนตร์ประดิษฐ์ขึ้นมาทั้งนั้น ดังนั้นข้าไม่กลัวเล่ห์เหลี่ยมของเสินเฉาหรอก เพราะข้าอยู่กับมนุษย์จนชินแล้ว”“ถ้าท่านยืนยันเช่นนั้นข้าก็ไม่โต้แย้งอีกแล้ว แต่ถ้าถึงคราวคับขันจริง ๆ ท่านต้องขอความช่วยเหลือจากข้าทันทีนะ”“ได้” หยวนหลินตวัดฝ่ามือเบา ๆ หินสีเลือดก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้