All Chapters of มิติลี้รัก: Chapter 51 - Chapter 60

“ถ้าข้าทิ้งท่านจริง ๆ ท่านจะทำอย่างไร” ด้วยความหมั่นไส้จึงถามในสิ่งที่ตรงข้ามกับความในใจ“ชีวิตนี้ของข้า ขอแค่มีเจ้าเคียงข้างข้าก็มีความสุขมากแล้ว ถ้าเป็นคำพูดของเจ้า ต่อให้ข้าต้องหยิบกระบี่แทงหัวใจตัวเองข้าก็เต็มใจทำ ดังนั้นอย่าบอกว่าจะทิ้งข้าไปเลยนะเหม่ยลี่ เพราะมันคงทรมานยิ่งกว่าถูกมีดเถือหนังอย่างเลือดเย็นเสียอีก”โอ้โฮ! อื้อหือ! เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์สุด ๆ เล่นแบบนี้ก็ได้เหรอ เธอก็อายแย่สิทั้งอายทั้งอยากจะอ้วกไปพร้อม ๆ กันเลยทีเดียว“เหม่ยลี่ เจ้าดูอาการไม่ค่อยดีเลย หน้าเจ้าดูซีด ๆ นะ ข้าว่าเจ้ารีบกลับไปพักผ่อนจะดีกว่านะ” เสินอี้ถามหน้าตาขึงขังจริงจัง เพื่อกลบเกลื่อนไม่ให้หัวเราะเสียงดังออกมาเพราะความคิดของนาง“ข้าไม่เป็นไร.. นอกจากปวดเท้านิดหน่อยเท่านั้น ว้าย!” ร้องลั่นด้วยความตกใจที่ถูกอุ้มโดยไม่ทันตั้งตัว รีบกอดต้นคอเขาไว้ “ท่านทำข้าตกใจหมดเลย ปล่อยข้าลงเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ”“จะไม่เป็นไรได้อย่างไร เจ้าบอกอยู่ว่าปวดเท้ามิใช่เหรอ”“อ้อ! เจ้าค่ะ แต่ไม่ต้องอุ้มก็ได้ เท้าข้าไม่ได้เดาะไม่ได้หักเสียหน่อย”“แค่เจ้าปวดเท้าข้าก็ปวดใจจะแย่อยู่แล้ว เจ้ายังกล้าพูดเรื่อง

“ท่านคิดว่าเสินอี้ป่วยเป็นโรคร้ายแรงจริง ๆ หรือ”“ข้าไม่รู้ แต่ข้ารู้ว่ามีวิธีกำจัดเขาเพิ่มมาอีกหนึ่งวิธีแล้ว” ตอบยิ้ม ๆ สายตามุ่งร้ายเป็นประกายยินดี“ท่านจะเปลี่ยนเทียบยา”“ใช่ ข้าจะเปลี่ยนดีหมีหรือไม่ก็เลือดมังกรนี่แหละ”“แต่ดีหมีกับเลือดมังกรมีลักษณะเฉพาะ คนที่ชำนาญเรื่องยาสมุนไพรแค่มองก็รู้แล้ว เหล่ากวงอาจจะรู้ก็ได้ มันเสี่ยงเกินไปหรือเปล่าเสินเฉา”“ถ้าถึงเวลานั้นเราก็โยนความผิดให้องครักษ์ของเสินอี้ไปสิ.. แต่ข้าไม่คิดว่าเขาจะรู้หรอกนะ”“ท่านมีแผนอะไร”“เจ้าน่าจะรู้ว่าสมุนไพรในโลกนี้มีที่คล้ายๆ กันมากมายจนบางชนิดไม่มีใครกล้าเอามาใช้ เพราะสับสนระหว่างมีคุณกับมีพิษถึงตาย ดีหมีกับเลือดมังกรก็เหมือนกัน ถึงจะมีลักษณะเฉพาะแต่ก็ยังมีของบางอย่างที่คล้ายคลึงและเป็นของมีพิษร้ายแรง ถ้าเราเอามาสับเปลี่ยนแทนตัวใดตัวหนึ่งในสองชนิดนี้ได้ เรากำจัดศัตรูได้แน่นอน”“ท่านหมายถึงเลือดหรือดีของจระเข้ไฟใช่หรือไม่”“ใช่ เจ้าไปหาสิ่งนั้นเตรียมไว้ให้พร้อม ถึงเวลาประจวบเหมาะเมื่อใดเราจะลงมือทันที”“ท่านใจร้อนเกินไปแล้ว รอให้ผ่านพ้นพิธีแต่งงานของเสินอี้ไปก่อนดีกว่า” มู่สงอยากให้ยืดเวลาออกไปอีกนิด จะได้ไม่ตกเป

มือเรียวยาวลูบไล้แก้มสากของมู่สงด้วยความรักความผูกพัน แล้วยื่นหน้าไปกัดที่ริมฝีปากซ้ำแผลเก่าอย่างไร้ปรานี เลียเลือดที่ซึมออกมาและมองหน้าเขาด้วยสายตาเย้ายวน“ไม่มีใครมาแทนที่เจ้าได้หรอกมู่สง ข้าเป็นของเจ้าคนเดียวเท่านั้น”“ยอดรักยอดดวงใจของข้า แค่นี้มู่สงก็ยอมถวายหัวให้ท่านแล้ว” แล้วก้มลงจูบปากเขาอย่างนุ่มนวลผิดกับครั้งแรก เริ่มบรรเลงบทเพลงรักอันเร่าร้อนระหว่างบุรุษเพศด้วยกันอีกครั้ง ..................เรือนจาง ตำหนักผินเฟย“คนของเจ้าบอกเช่นนั้นจริงหรือ!”“จริงสิ พอข้าฟังจบก็รีบลงจากเรือนมาหาเจ้านี่แหละ ขัดใจนัก ทำไมนางถึงได้โชคดีนักนะ ทั้งเสินอี้ เสินเฉาต่างก็วิ่งเข้าหานาง”“นางมีดีอะไร ข้าจะไปถามท่านให้รู้เรื่อง”“อย่านะ!” จางผินเฟยรีบห้ามซื่อผินเฟยวัยสิบห้าที่แต่งเข้ามาเป็นนางสุดท้าย“ทำไมเล่าจางผินเฟย เสินอี้เป็นฟูจวินของพวกเราเหมือนกันนะ ท่านจะให้ความเอ็นดูนางผู้เดียวได้อย่างไร”“คิดอะไรตื้น ๆ เจ้าควรหัดควบคุมอารมณ์ให้มากกว่านี้นะซื่อผินเฟย” จางผินเฟยตำหนิหญิงสาวอย่างไม่ไว้หน้าแม้นางจะเป็นถึงธิดาของปีศาจกระทิงไฟ แต่ตอนนี้นางเป็นผินเฟยของเสินอี้แล้ว ในฐานะผินเฟยตนย่อมเป็

“ข้าเลื่อมใสท่านนัก ทำไมเสินเฉาถึงคิดไม่ได้สักเสี้ยวหนึ่งของท่านนะ”“เสินเฉาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก เขาเพียงแต่น้อยใจต้าเสินเท่านั้น คิดว่าต้าเสินไม่รัก จึงเอาความน้อยเนื้อต่ำใจนั้นมาลงกับข้า แต่จริง ๆ แล้วข้าเชื่อว่าต้าเสินทำเช่นนี้ก็เพื่อพวกเราทั้งสองคน” เสินอี้เผยความในใจที่เก็บซ่อนไว้มานาน“ถึงเสินเฉาจะไม่ร้ายอย่างที่ท่านพูด แต่คนของเขาไม่ใช่คนดีแน่”“ซูสุหมายถึงมู่สงหรือ.. คนนั้นยิ่งแล้วใหญ่”“อย่างไรหรือเสินอี้” ตั้วซานที่นั่งฟังเงียบ ๆ สอดปากขึ้น“ก็เหมือนเจ้าไง ข้าคือนายเหนือหัว ต้องปกป้องยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง แต่สำหรับมู่สงนั่นอาจจะหนักหนากว่าเจ้าหลายเท่า ไม่รู้ทำไม แต่ข้ารู้สึกว่าเขารักและเทิดทูนเกอเกอของข้ามาก ส่วนเกอเกอของข้าก็ดูจะเชื่อฟังเขามากกว่าตัวเองเสียอีก เขาเหมือนเป็นลมหายใจของกันและกัน แต่ถึงอย่างไรเกอเกอของข้าก็เป็นนาย ความคิดของนายย่อมเป็นใหญ่กว่า”“ท่านจึงคิดว่าถ้าเสินเฉาเปลี่ยนใจ มู่สงก็จะคล้อยตามทุกอย่าง”“ข้าหวังไว้เช่นนั้นจริง ๆ ข้าถึงไม่กระโตกกระตาก แต่ใช้วิธีคอยป้องกันอยู่แบบนี้ และข้าก็หวังไว้มากเหลือเกินว่าเขาจะเป็นเกอเกอที่ดีของข้า”“เอาล่ะ ๆ ต่อให้ท่านค

“อือ..” เสียงทุ้มห้าวครางฮือในลำคอ เมื่อถูกมือน้อย ๆ ของนางแหวกสาบเสื้อ เลียนแบบการกระทำของตน แต่เขาชอบที่ถูกนางเป็นฝ่ายรุกใส่ จึงเอนตัวนอนราบให้นางนั่งคร่อมบนหน้าท้อง มือหนึ่งลูบไล้แก้มก้นกลมกลึง เซาะซอนหยอกเย้าทั้งหน้าและหลังไม่ห่างจากแถวนั้น อีกมือยึดครองเต้างาม ส่งสายตาโหยหาให้นางสายตาลุ่มลึกสีฟ้าเป็นประกายของเขาชวนให้ลุ่มหลงเหมือนต้องมนตร์ มือที่คลึงยอดสีชมพูเล็ก ๆ บนอกแกร่งจึงเผลอไผลเลื่อนขึ้นสูง โอบกระชับลำคอแกร่ง ลูบไล้ปลุกเร้า แล้วโน้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าคมคายชวนหลงใหล จูบกลีบปากแดงระเรื่อซ้ำ ๆ อย่างยั่วเย้าจูบคาง..ปลายจมูก..และจูบปากอีกครั้ง..ครั้งนี้แนบชิดดูดดื่ม ชำแรกปลายลิ้นเข้าไปทักทาย และถูกต้อนรับหนักหน่วงจากปลายลิ้นหนา“อือ..” ส่งเสียงครางกระเส่าผ่านลำคอ เมื่อถูกเขารุกเร้าหนักหน่วงทั้งจากปากและจากมือปากที่แนบชิดค่อย ๆ ผละออก เลื่อนต่ำไปที่ลำคอแกร่งแล้วพรมจูบอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ ไปทั่ว แบบไหนที่เขาเคยทำนางก็ครูพักลักจำนำมาใช้กับเขา“อือ..เหม่ยเหริน” มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบาง พึงพอใจกับการหยอกเย้าพอให้กระสันของนาง ปล่อยให้นางฝึกฝีมือโดยไม่เร่งเร้าเอาแต่ใจ แต่ก็ไม่ปล่อยปละละเล