All Chapters of มิติลี้รัก: Chapter 91 - Chapter 96

“เพราะข้าอยากให้นางได้ทำตามแผนเพื่อลองใจเสินอี้ด้วย อยากดูไหวพริบของเขาด้วย คิดว่าเมื่อถึงคราวจำเป็นค่อยเผยความจริงก็แล้วกัน แต่โชคดีเหลือเกินที่เสินอี้ไม่หลงกลตามนางและยังรู้ทันอีก ข้าจึงได้แต่ปิดปากเงียบรอดูเขาจัดการนางอยู่ห่าง ๆ แบบนี้ไงเล่า”“แต่ข้าไม่สนุกด้วยสักนิด ถ้าหากว่าแผนของนางบรรลุด้วยดีท่านจะทำอย่างไร ท่านต้องกลายเป็นคนผิดแทนนางอย่างนั้นหรือ”“ข้าก็จะใช้กระจกความจำเผยความชั่วร้ายของนางให้เสินอี้รับรู้”“นับว่ายังดีที่มีสติบันทึกการกระทำของนางเอาไว้ คิดว่าท่านจะขลาดเขลากว่านี้”คนถูกตำหนิขมวดคิ้วเรียว ชักสีหน้างอใส่อีกฝ่าย “คิดว่าข้าจะโง่พึ่งพาแต่ท่านเป็นอย่างเดียวหรืออย่างไร” สะบัดเสียงโต้แย้งอย่างมีแง่งอน “ออกไปให้พ้นหน้าข้าเลย”“ใครจะยอม” แล้วคนตัวใหญ่ที่อยู่นอกอ่างอาบน้ำก็ช้อนเอาร่างโปร่งขึ้นจากอ่าง “กล้าไล่ข้าแบบนี้คงต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว” แล้วอุ้มเขาไปที่เตียงหลังใหญ่เสินเฉารีบเอื้อมมือหยิบเสื้อคลุมมาปกปิดเรือนร่างของตนเอาไว้ขณะที่ถูกมู่สงอุ้มออกมาจากห้องอาบน้ำ ไม่ได้ปฏิเสธการกระทำเอาแต่ใจของเขาแต่อย่างใด.....................ตำหนักเสินอี้เกือบจะสิบวันแล้วที่เสินอ

เท้าเล็ก ๆ ในรองเท้าปักลายงดงามค่อย ๆ ก้าวไปใกล้แผ่นหลังหนา สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความกล้าก่อนจะเอื้อมมือไปโอบกอดเขาไว้“อย่าหันมาเด็ดขาดจนกว่าข้าจะอนุญาต”“อือ”“แล้วก็ฟังข้าพูดไปเงียบ ๆ ห้ามถามห้ามซักใด ๆ ทั้งสิ้น”“ได้”“..ท่านรู้อะไรไหมเสินอี้ อยู่ใกล้ ๆ ท่านแล้วข้ารู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง ยิ่งอยู่ด้วยข้าก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆ คืนนี้ก็เช่นกัน ที่ข้ายอมฝ่าความมืดไปพบท่านก็เพราะข้าคิดถึงท่านมาก มากจนห้ามใจเอาไว้ไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะ..เพราะ..เพราะรักท่านข้าคงไม่รู้สึกเช่นนี้”พูดความในใจให้เขารับฟังด้วยความขัดเขินแล้วก็เหมือนคนเป็นใบ้ในบัดดล พอรู้สึกว่าเขาขยับตัวก็รีบออกแรงรัดเขาแน่นขึ้น ฝังหน้ากับแผ่นหลังแกร่งเพราะไม่อยากให้เขาหันมาตอนนี้เสินอี้ยืนนิ่งดั่งหินผาเมื่อเจออาการเขินอายแบบเด็กสาวแรกเจอบุรุษที่ต้องใจของฟูเหรินคนงาม หัวใจที่พองโตเพราะได้ยินคำบอกรัก อิ่มเอิบเหมือนได้น้ำได้ดินดีมากยิ่งขึ้น ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้นางกอดรัดอยู่สักพักจนอ้อมแขนค่อย ๆ คลาย จึงดึงร่างบางมาทางด้านหน้าแล้วอุ้มมาไว้ในอ้อมแขน ไม่ยอมพูดยอมจาตามที่นางสั่งห้าม แต่รีบย่างสามขุมไปยังเตียงนอนหลังใหญ่หลังฉากกั้

“ท่านไม่ทำแบบนั้นกับอี้โฮ่วหรอก ท่านก็แค่ทำโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามประสาสามีภรรยาเท่านั้นแหละ” ความจริงนางเห็นตอนที่เสินอี้เดินออกมาจากหลังฉากกั้นแล้ว และพยายามจะเตือนอี้โฮ่วให้รู้ตัว แต่นางก็ลอยหน้าลอยตาพูดอย่างมีอารมณ์ ไม่ยอมสบตาด้วยสักนิด ผลจึงเป็นอย่างที่เห็น“เช่นนั้นหนูปี้ก็สบายใจ แต่เราน่าจะไปบอกกับเหล่ากวงสักหน่อยดีไหม ให้ท่านช่วยมาสังเกตการณ์ไว้ก่อนจะดีกว่า”“อย่าไปรบกวนเขาเลย ดีไม่ดีเจ้าจะถูกหัวเราะเยาะเอาอีกที่กลัวไม่เข้าเรื่อง รีบกลับจวนกันดีกว่า ข้าคิดถึงสามีของข้าแล้ว”“เจ้าค่ะ” สาวใช้ยิ้มแป้นกับคำพูดตรงไปตรงมาของฮูหยิน ประคองนางไปที่รถม้าที่จอดรออยู่หน้าเรือนหวี่ตามที่อี้โฮ่วอนุญาตเป็นพิเศษภายในห้องนอนใหญ่เรือนหวี่“เป็นอย่างไรเล่าอี้โฮ่ว ข้าอ่อนแรงเหมือนถั่วงอกหรือไม่” ร่างใหญ่เปลือยเปล่าที่นอนแผ่หลาไร้แรง ถามร่างบางที่นอนระทวยเพราะถูกฤทธิ์รักร้อนแรงของเขาโถมใส่“แค่นี้ใช่ไหมที่อยากจะอวดให้ข้ารู้”“ใช่ ฟูจวินของเจ้าพลังมหาศาลดุจขุนเขา เสพเจ้าทั้งคืนทั้งวันก็ยังได้ ต่อไปนี้อย่ามานินทาว่าร้ายข้าลับหลังอีก”“ท่านก็อย่าทำตัวเป็นถั่วงอกให้ข้าเห็นอีกก็แล้วกัน ปล่อย! เดี๋ยวเตียข