All Chapters of มิติลี้รัก: Chapter 71 - Chapter 80

“จริงเจ้าค่ะ นางไม่เอาก็ยังคะยั้นคะยอช่วยเลือกให้ เห็นแล้วขัดหูขัดตายิ่งนัก”“หลันหลัน จะพูดจะจาอะไรก็ระวังปากระวังคำหน่อย” เจิ้งผินเฟยตำหนิสาวใช้เสียงเรียบ ที่พูดออกไปไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นจะมาได้ยิน แต่ตัวนางเองนี่แหละที่รับฟังไม่ได้ ไม่อยากได้ยินให้ระคายเคืองความรู้สึกมากไปกว่านี้“หนูปี้ขออภัยเจ้าค่ะ”“เจ้าไปถึงตลาด ได้อะไรกลับมาบ้างเล่า” ผินเฟยเปลี่ยนเรื่องคุย หยุดเล่นหมากล้อมที่เดินหมากอยู่ผู้เดียว“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ หนูปี้กลัวเสินอี้จะเห็นเข้า”“เจ้าคิดว่าเขาจะจำเจ้าได้ด้วยเหรอหลันหลัน”สาวใช้อึกอักไม่กล้าตอบ นางเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่ก็กลัวอยู่ดี“เจ้าสำคัญตัวมากไปแล้ว” เจิ้งผินเฟยกล่าวยิ้ม ๆ “คงไม่ได้กินอะไรมาเลยใช่ไหม” แล้วหยิบจานใส่หมั่นโถวจำนวนสองลูกยื่นให้นาง “นั่งกินให้หมด” และรินน้ำชาให้อีกถ้วย“ขอบคุณผินเฟย” หลันหลันน้อมรับคำสั่งแม้จะไม่รู้สึกหิวก็ตาม“กินเสร็จแล้วไปทำธุระแทนข้าทีนะ”“เจ้าค่ะ”..................เรือนเหม่ยฮวา“กูเหนี่ยงเจ้าคะ”เหม่ยลี่ละสายตาจากเครื่องประดับ “เข้ามา.. อะไรหรือนั่น” ถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสาวใช้ยกถาดที่มีโถกระเบื้องเคลือบลายวิจิตร ขนาดพอ

“ท่านไม่เห็นต้องทำ เรียกสาวใช้มาทำเถิด”“ไม่ ข้าอยากทำเองมากกว่า จะได้แน่ใจ”“แต่ท่านอาการไม่ค่อยดีเลย ตาของท่านดูซีดเซียวลง” แม้จะไม่มากแต่นางก็รู้สึกว่ามันหม่นแสง ไม่เจิดจรัสเหมือนเดิม“ข้ายังแข็งแรงดี อดทนได้จนถึงวันที่เจ้าหายป่วยแน่นอน” เขาตอบยียวน ไม่ได้รู้สึกแย่แม้จะเพลีย ๆ อยู่บ้าง “หิวหรือยัง”“อือ ข้าหลับไปนานมากเลยหรือ” ถามเพราะความหิวของนางมันมากจนน่าแปลกใจ“เกือบจะเต็มวันพอดี”“หือ! แค่ก ๆ ๆ” เสียงแห้ง ๆ ทึกทักด้วยความตกใจตามด้วยเสียงไอ“ดื่มน้ำก่อนนะ” เสินอี้รินน้ำชาให้นางดื่ม “ข้าให้สาวใช้เตรียมอาหารไว้รอเจ้าตื่นอยู่แล้ว รอไม่นานหรอก ข้าไปสั่งให้พวกนางยกอาหารเข้ามาก่อนนะ” มือใหญ่ลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยนเมื่อนางพยักหน้ารับ………………“อิ่มแล้วหรือ” เสินอี้ถามหญิงสาวเมื่อนางเบี่ยงหน้าหนีช้อนโจ๊กที่เขาตักป้อน “กินอีกสักหน่อยเถิด เพิ่งกินได้แค่ไม่กี่คำเอง” คะยั้นคะยอเมื่อนางพยักหน้ารับเพลีย ๆหญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ รู้สึกอาการปวดปรี๊ดเริ่มพลุกพล่านไปทั่วทั้งท้องจนต้องเอามือกดไว้“ข้าอยากเข้าห้องน้ำ ท่านออกไปก่อนนะ”“ข้าจะพาไปเอง”“ไม่เอา ข้าอาย”“จะอายทำไมเล่า เจ้าเป็นฟูเหรินของข้า

“ถ้าจางผินเฟยออกหน้าขอร้องเช่นนี้ข้าก็ยินดีรับฟัง”ซื่อผินเฟยแค้นเคืองใจกับท่าทางพินอบพิเทาของเขานัก แต่ก็รู้สึกขอบคุณจางผินเฟยที่สอดปากได้ถูกจังหวะ จึงได้แต่เก็บงำความแค้นเคืองเขาไว้ภายในใจ ถลึงตาใส่เขาก่อนจะสะบัดหนี“ฮุ่ยเซียน เรามาคุยเรื่องของเหนียงเนี่ยงต่อดีกว่า” ยุติศึกได้แล้วจางผินเฟยก็โน้มน้าวให้เขากลับมาเรื่องเดิม“ขอรับ จางผินเฟ่ยอยากรู้เรื่องใดถามมาได้เลย ถ้าตอบได้ข้าจะตอบให้หมดเท่าที่รู้เลยขอรับ” ฮุ่ยเซียนให้ความร่วมมืออย่างเต็มใจ“เอาเป็นว่าเรานั่งกินไปคุยกันไปดีกว่า”“ขอรับ” ฮุ่ยเซียนน้อมรับ แล้วนั่งลงตรงที่ว่างที่จัดเตรียมไว้ให้เหม่ยลี่กูเหนี่ยงแทนที่นั่งของเสินอี้ถึงแม้จะได้รับอนุญาตมาแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะนั่งหรอก แค่ได้รับคำสั่งให้มาทำหน้าที่ในวันนี้ก็ลำบากใจจะแย่อยู่แล้วเมื่อนั่งลงแล้วเขาก็รินเหล้าให้การคารวะแก่ผินเฟยทั้งสิบสองนาง จากนั้นก็เปิดโอกาสให้พวกนางตั้งคำถามมาถามและก็เป็นไปตามคาด ทุกนางล้วนมุ่งถามไปที่เรื่องส่วนตัวของเหม่ยลี่กูเหนี่ยงอย่างละเอียด แต่เขาก็หลีกเลี่ยงที่จะตอบอย่างละมุนละม่อม และดึงเอาประเด็นที่เสินอี้สนใจหลงใหลนางขึ้นมาแทนที่สามวันผ่า

“เพราะคนของนางเข้าพบเหนียงเนี่ยงก่อนจะเกิดเรื่องขึ้นน่ะสิ ถึงจะตรวจใบชาที่นางนำมาฝากแล้วไม่พบอะไร แต่เสินอี้ก็ยังไม่ไว้วางใจ ให้ข้าส่งคนจับตาดูนางกับคนของนางไว้”“ทำไมท่านถึงได้สงสัยนางเล่า”“ท่านบังเอิญเห็นเหล่าผินเฟยคุยกันในสวนน่ะ บอกว่าท่าทีของนางเปลี่ยนไปจนน่าสงสัยมากที่สุด”“นางเป็นผินเฟยที่ดีที่สุดในบรรดาผินเฟยทั้งหมด อ่อนโยนนุ่มนวล ยิ้มแย้มเป็นมิตรอยู่เสมอ ข้าไม่อยากเชื่อว่านางจะเป็นคนทำ”“ถ้าถูกความริษยาครอบงำแล้ว เทพธิดาก็กลายเป็นนางมารได้นะเหล่ากวง”“ถ้าเช่นนั้นทำไมไม่ทดสอบนางแค่คนเดียว”“ผินเฟยนางอื่นเสินอี้ก็ไม่ไว้ใจ พวกนางล้วนเป็นคนลงมือได้ทั้งนั้น ท่านจึงเลือกใช้งานเลี้ยงทดสอบพวกนางพร้อมกันทีเดียว จึงให้ข้ากลับมาแจ้งให้ท่านเตรียมงาน และส่งเทียบเชิญไปยังตำหนักของพวกนาง”“จัดงานเลี้ยงภายในอย่างเป็นทางการเลยหรือ”“ใช่”“เข้าใจแล้ว ข้าจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด เดินทางมาเหนื่อย ๆ”ฮุ่ยเซียนโค้งคำนับบอกลาผู้อาวุโสแล้วเดินจากไปเงียบ ๆ ไม่ได้ตรงกลับเรือนแต่ตั้งใจจะไปสืบข่าวให้เสินอี้เพิ่มเติม จึงแฝงตัวเข้าไปในตำหนักผินเฟย แอบลัดเลาะไปตามเรือนต่าง ๆ จนมาถึงเร

คนถูกถามละสายตาจากถ้วยข้าว มองหน้าคนถามด้วยความตะขิดตะขวงใจ“มีอะไรก็บอกข้าสิ”“ข้าข้องใจ ทำไมงานเลี้ยงพรุ่งนี้ข้าถึงเข้าร่วมด้วยไม่ได้”“เจ้าอยากร่วมงานด้วยหรือ”“ข้าอยากรู้..แต่ถ้าท่านหาเหตุผลมาบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”เขาวางตะเกียบในมือ ถอนหายใจกับท่าทางไม่ยินดียินร้ายแต่คำพูดกลับตัดพ้อ“เพราะข้าต้องการจับคนร้ายที่วางยาเจ้า ที่ไม่อยากให้เจ้าเข้าร่วมงานเพราะตั้งใจจะตบตาทุกคนว่าเจ้ายังโดนพิษเล่นงานอยู่ เหตุผลก็มีเท่านี้แหละ”ได้ฟังเหตุผลของเขาอารมณ์ของนางก็แจ่มใสขึ้นทันตา“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ถ้าเช่นนั้นข้าไม่ไปก็ได้ ผัดผักจานนี้อร่อยดีนะ พรุ่งนี้ข้ากินอีกได้ไหม”“ได้สิ” เสินอี้คลี่ยิ้มละมุนเมื่อเห็นนางเริ่มกลับมาอารมณ์ดีเป็นปกติ สตรีเป็นสิ่งที่สวยงามที่ซ่อนความน่ากลัวอย่างร้ายกาจเอาไว้จริง ๆ โดยเฉพาะสตรีนางนี้....................ตำหนักเสินเฉา“เสี่ยวเสิน”“หือ”“ชุดสำหรับงานเลี้ยงพรุ่งนี้ ท่านอยากให้แก้ไขตรงจุดไหนบ้างหรือไม่”“ไม่ต้องหรอก ข้าเชื่อสายตาเจ้า” เจ้าของตำหนักตอบโดยไม่หันไปมอง แต่ก็ต้องเหลือบไปมองเมื่อมีสิ่งหนึ่งถูกวางลงตรงหน้า..“เหม่ยลี่กูเหนี่ยงฝากมาให้ท่าน เป็นของฝากจ