Semua Bab มิติลี้รัก: Bab 61 - Bab 70

“ถ้าข้าไม่ถนอม เจ้าคงช้ำชอกเป็นผลไม้สุกงอมไปแล้ว..เจ้านี่นะ!..” แล้วจูบอีกทีอย่างสุดจะทนกับความน่ารักน่าเอ็นดูของนางตากลมโตถลึงมองอย่างขัดเขินกับน้ำเสียงเหนื่อยใจ แต่การกระทำตรงกันข้าม“อะไร ๆ” ถามเสียงห้วนเมื่อปากเป็นอิสระ“ชอบทำให้ข้าไขว้เขวต่อความตั้งใจนัก”“นี่!”“ไม่ต้องมานี่มานั่นเลย ข้าอดใจไม่ไหวก็เพราะเจ้าทำตัวเจ้าเอง” แล้วร่างหนาที่ฉวยโอกาสขึ้นคร่อมร่างบางอีกครั้ง เริ่มลงมือครอบงำนาง.. ไม่นานเสียงต่อต้านก็กลายเป็นเสียงครวญคราง มือที่ผลักไสก็กลายเป็นทึ้งศีรษะเขาแทนลิ้นหนาอุ่นร้อนบรรเลงเพลงรักใส่นางอย่างนุ่มนวลแต่หนักหน่วง ทำให้นางดิ้นเร่าด้วยรสเสน่หาได้แล้วจึงจับนางคว่ำหน้าลงกับที่นอน ยกสะโพกกลมกลึงที่อ่อนยวบและประคองไว้ด้วยมือใหญ่พรมจูบทั่วสองแก้มก้นผ่องผุดผาด แล้วแทรกลิ้นเข้ากลางรอยแยก ลากยาวตั้งแต่ด้านหลังไปที่ด้านหน้า ฉกชิมความหวานที่ไหลซึมออกมาเพราะฝีมือของตน“เสินอี้..” เหม่ยลี่ครางกระเส่าด้วยความซ่าน แต่ที่ต้องการคือมากกว่านี้ มือที่จิกที่นอนจึงวาดไปทางด้านหลัง จับเจ้าปลาดุกยักษ์ของเขามาเสียดสีกับปากทางเข้าหนองน้ำของตน ค่อย ๆ ดันสะโพกเข้าใส่เสินอี้เสียวซ่านกับการกระ

โถงรับแขก ตำหนักเสินเฉาเหม่ยลี่ลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นเจ้าของตำหนักผู้งดงามเหนืออิสตรี เยื้องย่างเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้ม แล้วให้การคารวะอีกฝ่ายในฐานะที่เขาเป็นพี่ชายของสามี ตามหลักธรรมเนียมของชาวดินแดนมายา“คารวะเสินเฉา”“เหม่ยลี่กูเหนี่ยง” เสินเฉาโค้งคำนับรับการคารวะจากหญิงสาว แล้วผายมือเชื้อเชิญ “นั่งลงเถิด”“ขอบคุณเสินเฉา”เขานั่งลงตามนาง “เจ้าทำให้ข้าแปลกใจมาก” พูดขึ้นพร้อมกับรินน้ำชาถ้วยยื่นให้นาง“ขอบคุณเสินเฉา แปลกใจเรื่องอะไรเจ้าคะ”“แปลกใจว่าลมอะไรหอบเจ้ามาถึงตำหนักของข้าได้”คนฟังคลี่ยิ้มกว้าง “ข้ามาตามหน้าที่เจ้าค่ะ”“หน้าที่.. เสินอี้ใช้เจ้ามาหรือ”“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าอยากมาเอง”“เช่นนั้นทำไมถึงตามหน้าที่ด้วยเล่า หรือว่าติดใจคำพูดของข้าเมื่อวันก่อน” “วันก่อนท่านพูดอะไรกับข้าเจ้าคะ ข้าจำไม่ได้แล้ว”ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะ พึงพอใจกับไหวพริบของนาง“ข้าก็ลืมไปแล้วเหมือนกัน”หญิงสาวหัวเราะที่ถูกคำพูดเลียนแบบ “ข้ามารบกวนเสินเฉาหรือไม่”“ไม่เลย ดีเสียอีกที่มีเพื่อนคุย ข้ากำลังเหงาอยู่พอดี”“เช่นนั้นต่อไปนี้ข้าจะแวะมาบ่อย ๆ ดีหรือไม่”คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย มองนางอย่างคาดเดา“ข้ารู

“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ใช่ การที่เจ้าไปหาเขาเท่ากับเปิดโอกาสให้เขาจัดการเจ้าง่ายมากขึ้น เขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้”“แล้วไง ท่านก็รู้ว่ามันเป็นไปได้ยาก เพราะข้ากับท่านมีจิตวิญญาณเดียวกันไปแล้ว ยากนักที่ข้าจะถูกฆ่าตายได้ง่าย ๆ”“ถึงเจ้าจะตายยากแต่ก็ใช่ว่าเจ้าจะไม่เจ็บ ไม่ทรมาน.. ข้าทนไม่ได้หรอกนะถ้าต้องเห็นเจ้าเจ็บปวด”คำพูดไร้การเสแสร้งทำให้นางนิ่งอึ้ง สายตาบึ้งตึงอ่อนแสงลง“เสินอี้ ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า..ข้าเองก็เป็นห่วงท่านไม่น้อยไปกว่ากัน” ในเมื่อเขาซื่อตรงต่อความรู้สึกนางก็ควรที่จะซื่อตรงด้วยเช่นกันมือใหญ่รวบมือบางมากุมไว้แน่น ยิ้มละมุนไม่ถามต่อให้นางอายไปมากกว่านี้ ถึงแม้นางจะไม่ได้พูดออกมาให้ได้ยิน แต่ใจของนางก็บอกเขาแล้วว่าเริ่มมีเขาครอบครองแล้ว“ถ้าห่วงข้าก็จงเชื่อฟังข้าบ้างไม่ได้หรือ แค่เพียงเรื่องไปตำหนักเสินเฉา ไปพบเขาตามลำพังเท่านั้นที่ข้าขอ เรื่องอื่นเจ้าจะดื้อดึงอย่างไรข้าก็ไม่ว่าเจ้าหรอก”“เสินอี้ ข้าก็อยากทำตามที่ท่านขอนะ แต่ข้ารู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง อย่างน้อยข้าอยากทดสอบดูว่าเสินเฉารู้สึกอย่างไรกับท่านแน่”“รู้สึกเรื่องอันใด เจ้าก็รู้ว่าเขาต้องการให้ข้าตาย”“เขาอาจ

เสินอี้มองหญิงสาวที่เอาแต่สนใจทิวทัศน์ภายนอกรถม้า คุยกับสาวใช้ที่นั่งอยู่ด้านนอกจนแทบไม่หันมาคุยกับตน“เหม่ยลี่”หญิงสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ ที่สวยสดงดงามเหมือนอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน หันไปมองคนที่เรียก“หือ”“เจ้าอยากออกไปนั่งหน้าเกวียนกับพวกนางด้วยไหม”เหม่ยลี่เบิกตาโตพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ได้หรือ”คนถูกถามกลับเบิกตาโตเล็กน้อย “นี่เจ้าประชดข้าอยู่หรือ”“เปล่านะ” ส่ายหน้าปฏิเสธจริงจัง “ทิวทัศน์ที่นี่งดงามแปลกตาสำหรับข้ามาก ดอกไม้ก็มีแต่ดอกโต ๆ สีสวย ๆ ต้นไม้ก็มีแต่ต้นใหญ่ ๆ ใบหนา ๆ ผลัดสีทั้งเขียวแดงเหลืองเต็มสองข้างทาง ให้ความรู้สึกร่มรื่นดีเหลือเกิน ข้าชอบมากเลยเสินอี้”เขามองสีหน้าตื่นเต้นยินดีของนางแล้วถอนหายใจเล็กน้อย จะให้นางออกไปนั่งหน้าสลอนตากความเย็นได้อย่างไร ในเมื่ออากาศของที่นี่เย็นกว่าเมืองมนุษย์หลายเท่า ส่วนทิวทัศน์ที่นางชอบนั้นก็ใช่ว่าจะไร้พิษภัย สำหรับมนุษย์เช่นนางแล้วดินแดนมายาก็มายาสมชื่อ ต้องพึงระวังตัวให้มากที่สุด“ข้างนอกอากาศเย็นมาก นั่งอยู่ในนี้แหละดีแล้ว”เหม่ยลี่เบะปากใส่เขาแล้วสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ เปิดม่านหน้าต่างด้านข้าง แล้วยื่นหน้าออกไปชมวิว

เจิ้งผินเฟยนิ่งอึ้งตะลึงเป็นหุ่นกระบอก พูดไม่ออก ได้แต่มองสตรีที่กำลังดูแลตน จนนางเงยหน้าขึ้นมามองจึงได้สติ รีบส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มเจื่อน“ข้าไม่เป็นไร แล้วเจ้าเล่า”“ข้าไม่เป็นอะไร ไม่ได้ล้มด้วย”“ข้าขอโทษด้วย ข้าผิดเองที่รีบจนไม่ทันดูให้ดี” เจิ้งผินเฟยกล่าวอย่างนอบน้อมพร้อมก้มศีรษะให้เล็กน้อย“ไม่เป็นไร กูเหนี่ยงไม่เจ็บก็ดีแล้ว”“ความจริงก็ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บหรอก” มือที่ไม่มีบาดแผลในตอนแรกค่อย ๆ ยื่นออกไปทางด้านหน้าแล้วแบให้อีกฝ่ายเห็นเหม่ยลี่เบิกตาโตเมื่อเห็นรอยถากบนฝ่ามือบอบบางของอีกฝ่าย“เจ้าบาดเจ็บนี่! ไปหายาทาก่อนดีกว่า”“ไม่เป็นไร แผลแค่นี้เอง”“จะดีหรือ เจ้าดูบอบบางขนาดนี้ เชื้อโรคอาจจะเข้าสู่ร่างกายได้ง่าย ๆ นะ”“เชื้อโรค..”“ข้าหมายถึงสิ่งสกปรกบนพื้นน่ะ เจ้าน่าจะทำแผลใส่ยาเสียหน่อย” เห็นอีกฝ่ายทำหน้างง ๆ กับคำพูดของตนก็รีบอธิบายกลบเกลื่อน“แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก” เจิ้งผินเฟยมองสตรีตรงหน้า แล้วยกมือชี้ที่แก้มของตน “หน้าของเจ้าโดนอะไรมาหรือ” ที่แท้ก็เป็นเพราะนางจริง ๆ ด้วย ที่ทำให้ฟูจวินต้องยกเลิกงานเลี้ยงในวันนี้“โดนพิษของต้นไม้อะไรสักอย่างนี่แหละ”คิ้วเรียวของโฉมงามจาก