All Chapters of บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Chapter 171 - Chapter 180

แต่ด้วยอายุยังน้อยเพียงยี่สิบปีเท่านั้น ทำให้ทั้งสองทนเลี้ยงลูกด้วยกันเพียงสองปี แล้วก็แยกทางกัน ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเองและแต่งงานใหม่ ของขวัญจึงเหมือนลูกที่ถูกลืม และไม่มีใครอยากให้คนอื่นรู้ว่าเธอเป็นผลผลิตของเขาทั้งสองคน ชื่อเธอคือของขวัญ แต่จริงๆแล้วไม่มีใครที่ต้องการเธอเลย มีเพียงปู่และย่าเท่านั้นที่ต้องการเธอ เมื่อเธอมีแฟนคนแรก ก้องภพ เธอก็รักเขาจนหมดใจ เมื่อรู้ว่าเขาทรยศเธอ เธอจึงไม่สามารถให้อภัยเขาได้ หึ ความรักเหรอ มาถึงตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าครั้งนั้นมันคือความรักไหมทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากระหว่างเธอกับเขา และลึกซึ้งกันก็แค่ครั้งเดียวซึ่งมันแทบไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากความเจ็บปวด ซึ่งถามว่ามันต่างกับความรู้สึกในการร่วมรักกับผู้ชายข้างกายตอนนี้ไหม บอกได้คำเดียวว่าต่างมาก กับเขามันให้ความรู้สึกลุ่มหลง หลงใหล กระหาย ทุกครั้งที่มองหน้าเขา “ขวัญ เก็บอาการหน่อยเดี๋ยวปู่กับย่าคุณรู้”ชายหนุ่มกระซิบเสียงเบาๆที่ข้างหูเธอ ของขวัญตาขวางใส่เขาทันที“พาใครมาด้วยละลูก” คุณย่าหันไปมองหน้าชายหนุ่มข้างกายของหลานสาว นอกจากหมอปั้นกับหมอพี ของขวัญไม่เคยพาใ

โดยเฉพาะลูกเลี้ยงของอัครนั้นทำตัวไฮโซใช้เงินยิ่งกว่าเบี้ย แบบนี้หาเท่าไหร่ มันก็ไม่พอหรอก “พ่อไม่เคยเห็นผมเป็นลูก” อัครตัดพ้อผู้เป็นพ่ออย่างน้อยใจ“แกก็ไม่เคยเห็นขวัญเป็นลูกเหมือนกัน ทำไมนะ ทีลูกตัวเองกลับไม่ไยดี มีแต่ไปสนใจลูกติดเมีย”“แล้วยายขวัญมันเคยเห็นผมเป็นพ่อไหม”“แล้วตัวเองเคยทำให้ขวัญมันนับถือไหม” คนเป็นพ่ออดที่จะดุลูกชายเพียงคนเดียวไม่ได้“มันไม่ใช่ลูกผม มันเป็นลูกชู้!” ของขวัญที่แอบยืนฟังถึงกับน้ำตาริน พ่อของเธอไม่เคยรักเธอเลย เธอแอบตรวจดีเอ็นเอกับพ่อตัวเองมาแล้วเธอเป็นลูกของพ่อจริงๆแต่พ่อไม่เคยยอมรับ “ไอ้อัคร ถ้าแกไม่เลิกพูดคำนี้ แกก็ออกจากบ้านฉันไปได้เลย” คุณปู่ธรรมทนไม่ไหว กับการกระทำของลูกชายตัวเอง อัครไม่เคยยอมรับมันทั้งที่ผลตรวจก็ออกมาว่าของขวัญเป็นลูก อัครกลับบอกว่าของขวัญเป็นหมอก็แอบสลับผลตรวจได้“ผมไปแน่ แต่ผมต้องได้สักห้าล้าน” อัครยังคงดื้อดึง เขารู้ว่าพ่อของเขามีเงินให้แต่ที่ไม่ยอมให้เพราะหวงไว้ให้หลานสาว“ฉันไม่มี!” คนเป็นพ่อพูดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม“มาเอาที่หนูนี่ หนูมี” เสียงใสเดินเข้ามาในห้องรับแขกใหญ่“หึ” เสียงครางในลำคอของคนเป็นพ่อของเธอ เ

ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวเหมือนเป็นคำตอบว่าเธอกลับเขาก็กลับ“อีกสักพักฉันต้องเข้าคลินิก นัดกับลูกค้าไว้” เธอใช้คำว่าลูกค้าแต่ลูกค้าคนนี้ของเธอคือ มิกซ์ ภาคิน ไม่จำเป็นที่เขาต้องรู้ ในเมื่อดาราหนุ่มคนนั้นก็ไม่ได้มีความสำคัญสำหรับเธอ“ขวัญ”“คะ” หญิงสาวหันมามองหน้าที่อยู่ๆเขาก็เอ่ยเรียกเธอ“เมื่อไหร่จะเรียกฉันว่าพี่ ฉันแก่กว่าเธอตั้งแปดปีนะ”“เรียกคุณก็ดีแล้ว”หญิงสาวมองหน้าเขา เธอไม่อยากเรียกเขาว่าพี่มันเป็นคำเรียกที่สนิทสนมเกินไป คำเรียกนั้นอาจทำให้เธอหวั่นไหว และอาจทำให้เขารู้สึกว่าเธอให้ความพิเศษกับเขา เธอยังไม่พร้อมจะมีใคร“เธอไม่เรียกไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะแทนตัวเองว่าพี่เอง”“หือ”หญิงสาวมองหน้าเขา เอางี้ก็ได้เหรอ แต่เธอก็ไม่อยากขัด เขาจะเรียกอะไรก็แล้วแต่สำหรับเธอได้หมด“กลับเถอะเผื่อรถติด”ชายหนุ่มเอ่ยชวน เขาเดินเข้าไปกุมมือเธอพากันไปลาย่าเธอ ยายเขา หลังจากเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปคลินิกระหว่างทางกลับเพื่อไปยังคลินิกของหญิงสาว เธอก็มีทีท่าเหม่อลอยแบบที่เขาไม่เคยเห็นเป็นเพราะอะไรทำไมเธอถึงดูเหม่อลอยขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่าคำถามนี้จะเกิดขึ้นในใจเขาเขาเข้าหาเธอเพียงเพราะจะกันเ

แม่ที่ไม่เคยมีหลังจากรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยเขาก็พาเธอทัวร์ห้องของเขาไม่รู้อยากจะให้เธอดูอะไรนักหนา ห้องก็เหมือนๆกันแค่ตกแต่งแตกต่างกันเท่านั้นบนโต๊ะทำงานหรือโต๊ะหัวเตียงของเขาจะมีรูปเด็กหญิงคนหนึ่งตั้งอยู่เมื่อเธอถามถึงได้รู้ว่านั่นคือรูปเมธาวี หรือ เมญ่า น้องสาวของเขา และเป็นเหตุผลที่เขาเข้าหาเธอ “ยังกลัวขวัญจะไปแย่งปั้นจากเมญ่าอีกไหม”หญิงสาวถามเขาขึ้นหลังจากเธอหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาดู ไม่บ่อยนักที่เธอจะเรียกตัวเองด้วยชื่อเล่น คงเพราะกำแพงส่วนหนึ่งถูกทำให้พังทลายลงไปบ้างแล้ว “แล้วขวัญยังรักปั้นอยู่ไหม” ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามแต่เขากลับถามเธอกลับ“ขวัญรักปั้นเสมอ” เธอพูดในขณะที่นั่งลงบนเตียงนอนของเขา ชายหนุ่มกัดกรามแน่น ถึงขนาดนี้เธอยังรักน้องเขยของเขาอีกเหรอ“แต่ขวัญรักปั้นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ ปั้นช่วยชีวิตขวัญ ปั้นดูแลขวัญดีมาตลอดห้าปี ความรักที่ขวัญมีให้ปั้นมันมากมายเสียยิ่งกว่าความรักของหนุ่มสาว สำหรับขวัญปั้นคือครอบครัว ปั้นคือคนที่ขวัญจะพึ่งพาได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อีกอย่างพอขวัญได้ยินเรื่องปั้นว่าแต่งงานกับเมญ่าเพราะว่าเรื่องที่หมอดูทักขวัญก็ไม่แน

“หมอขวัญ”“พี่มิกซ์”“ฮือ..ฮือ..” หญิงสาวปล่อยโฮออกมาทันที เธอไม่อาจอดกลั้นเสียงนั้นได้อีก“เกิดอะไรขึ้นหมอขวัญ บอกพี่”“พาขวัญไปจากที่นี่ ฮือ ฮือ”ภาคินรีบพาหญิงสาวขึ้นรถเมื่อปิดประตูให้เธอเรียบร้อยก็พาออกจากคลินิกทันที เมื่อทั้งคู่มาติดไฟแดงชายหนุ่มก็หันมามองหญิงสาวที่ตอนนี้น้ำตาของเธอแห้งลงแล้วแต่ยังมีอาการสะอื้นเขาไม่กล้าเซ้าซี้ถามอะไรเธอตอนนี้เพราะกลัวว่าเธอจะร้องไห้ชายหนุ่มขับรถมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งบรรยากาศค่อนข้างดีและเป็นส่วนตัว เขาเองก็ไม่อยากให้คนอื่นถ่ายรูปในช่วงเวลาส่วนตัวแบบนี้ เมื่อพนักงานพาคนทั้งสองมาชั้นบนของร้าน ของขวัญยังคงเงียบไม่ยอมพูดยอมจาอะไรตั้งแต่ขึ้นรถมา แต่เธอก็ไม่ได้ขัดตอนที่ภาคินพาเธอมาร้านอาหารร้านอาหารแห่งนี้เคยเป็นบ้านแล้วตอนนี้เจ้าของก็ปรับเปลี่ยนเป็นร้านอาหารเลยทำให้มีหลายห้องส่วนตัวซึ่งเขาก็จองในชั้นสองของร้านที่มีห้องอาหารใหญ่สำหรับคนประมาณเกือบสิบคนแต่เขาก็ยังเหมาทั้งชั้นไปด้วยเพราะไม่ต้องการให้คนมาวุ่นวายหรือโดนมือดีถ่ายรูป“หมอขวัญทานข้าวกันก่อนไหมครับ จะให้พี่สั่งอะไรให้ดีครับ”“อะไรก็ได้ค่ะ”ในที่สุดเธอก็ยอมเอ่ยปากพูด แต่สายตายังคงเศร