Semua Bab บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Bab 151 - Bab 160

“พี ว่าที่รักพักหน่อยไหมเวลาเป็นปะจำเดือนก็ทำงานจากที่บ้านเถอะ”“แต่งานน้อยหน่าต้องไปพบลูกค้าไม่สะดวกทำงานที่บ้าน”“อย่างน้อยที่รักก็ต้องดูแลตัวเองนะ”“รู้แล้วน่า คุณหมอสุดหล่อ ขี้บ่นขนาดนี้ระวังแก่เร็วนะคะ”“เดี๋ยวเถอะ ถ้าไม่ติดว่าวันนั้นของเดือนโดนจับกินแน่”“ปวดท้องอ่ะ หมอพี อุ้มหน่อย” คนปวดท้องก็อดอ้อนคุณหมอไม่ได้“คุณต้องไปตรวจภายในนะ หลังเมนส์หาย”“ตรวจกับคนอื่นได้เปล่า อายพีอ่ะ” คู่หมั้นสาวที่ไม่อยากไปตรวจภายในที่โรงพยาบาล เพราะอายคุณหมอหนุ่ม“โอ๊ย...อายผัวตัวเองแต่จะไปให้คนอื่นดูเนี่ยนะ”“แต่คนอื่นก็หมอผู้หญิงไหมละ น้อยหน่าอายอ่ะ”“อยู่เตียงคนไข้อาย ...แต่อยู่บนเตียงนี้กับพีไม่ยักอาย”“หมอพี มันเหมือนกันที่ไหนอารมณ์มันต่างกัน”“ไม่เป็นไรตรวจที่นี่ก็ได้ เดี๋ยวอารมณ์พีจะทำให้เอง”“หมออย่ามาหื่น”“ไม่ได้หื่น ...แค่อยาก..ช่วยหน่อยสิ..ที่รักช่วยหน่อย” คำว่าอยาก กับ ช่วยหน่อยคงแปลเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเรื่องนั้นเรื่องเดียว“ห๊ะ..ช่วย..ช่วยยังไง” คนที่ไม่เคยช่วยตัวเองหรือช่วยคนอื่นทำหน้าตาตื่น“ช่วยให้หายอยากหน่อย”“ก็บอกว่าเป็นเมนส์”“ก็มีอีกตั้งหลายร่องที่ใช้แทนกันได้ ไปเถอะ”

“น้อยหน่ากลัวว่าจะมีลูกให้พีไม่ได้ ฮือๆ”“ไม่ต้องกลัวนะคนดี ยังไงผมก็ต้องรักษาคุณให้คุณมีลูกให้ได้”ทั้งสองกอดกันร้องไห้อยู่นานจนหญิงสาวเผลอหลับไปอีกครั้ง หญิงสาวรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลอยู่ห้าวันก็สามารถกลับมาพักฟื้นที่คอนโดได้“ที่รักอย่าคิดมากสิครับยิ่งคุณคิดมากความเครียดจะทำให้ไข่ไม่ตกนะครับ”“ค่ะ พี”ถึงฉันจะรับปากหมอพีไปแบบนั้น แต่ความจริงมันยากเหลือเกินที่จะให้ไม่เครียดเรื่องการมีลูกเพราะมันคือความฝันของฉันในการแต่งงานแล้วต้องมีลูกแต่นอนนี้ฉันกังวลว่าลูก..และหน้าที่แม่ ฉันมีโอกาสที่จะได้ทำไหม ในเมื่อฉันเหลือปีกมดลูกแค่หนึ่งข้าง เท่ากับฉันจะตกไข่แค่เดือนเว้นเดือน ไม่ได้ ...เราจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้ สิ่งที่เราต้องทำคือพยายามกว่าคนอื่นเท่านั้นเองหลังจากนั้นสามเดือนผ่านไปหลังจากทำใจได้แล้วฉันกับหมอพี ก็เขียนแผนว่าช่วงไหนที่ไข่ตกและเราสองคนต้องมีอะไรในช่วงนั้น เพราะให้ประสิทธิภาพสูงสุด เราพยายามกันมาเกือบสามเดือนแล้วแต่ก็ยังล้มเหลวจนฉันแอบถอดใจ“พี เราจะมีลูกตามธรรมชาติได้จริงไหม”“ได้สิครับ แค่คุณกินยาตามที่ผมจัดให้ ทำร่างการให้แข็งแรงไม่เครียดโอกาสท้องก็มีสูง”“แต่นี้ก

ตอนพิเศษ 1 ความหวงลูก ธันยาพร หรือ น้อยหน่า นั่งปลอมใจสามีหนุ่มหล่อที่กำลังร้องไห้หนักเพราะลูกชายคนเล็กเข้าโรงเรียนวันแรก น้องนาย หรือ เด็กชายปธิภัครน์ มหากิจอนันต์ ผู้มีหน้าตาถอดแบบแม่มาอย่างที่วลีเด็ด ดีเอ็นเออยู่บนหน้าลูก ด้วยความเป็นน้องเล็กของบ้านจึงมีแต่คนเอาใจ และความขี้อ้อนของน้องนาย ทำให้ทั้งพ่อ ปู่ ย่า ตา ยายหลงหนักมาก วันนี้เป็นวันแรกของการพาลูกมาโรงเรียน ทุกคนอยากมาส่งหลานกันทุกคนที่หนักมากคือคุณพ่อที่แอบไปส่องลูกจนคุณครูต้องไล่กลับ น้องนายเห็นพ่อยิ่งร้องหนักพาเด็กคนอื่นร้องระงม “น้อยหน่าใจร้าย ไม่สงสารลูกเหรอ”“หมอพี ลูกไปโรงเรียนนะคะ”“พีรู้ว่าลูกไปโรงเรียน แต่ลูกยังเด็กอยู่จะรีบไปโรงเรียนทำไม”“ลูกอายุ 3ขวบแล้วนะคะ”“ก็ยังเด็ก” ถ้าคนอื่นมาได้ยินคงไม่คิดว่านี่คือประโยคสนทนาของคุณหมอ หรือ ที่ใครเรียกว่าอาจารย์หมอเป็นแน่“หมอพี หยุดร้องไห้ได้แล้ว อึบค่ะ อึบ”คนที่พยายามอึบอยู่ ให้ตายสิ ถ้าเป็นเรื่องลูกทำไมเขาต้องร้องไห้ทุกครั้ง ตอนที่ลูกสาวคนโตไปโรงเรียนวันแรกเขาก็เป็นแบบนี้ เมียรักเขาเสียอีกที่เข้มแข็งผ่านไป 13ปี“ไม่เอานะคะ ห

แพทย์หญิงของขวัญ บุญสกุล คุณหมอสาวสวยอดีตดาวคณะแพทย์ ภาพลักษณ์ที่คนอื่นมองหญิงสาว นิยามคงไม่ใช่แค่สามคำ สวย รวย แรงเพราะเธอเป็นคนที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง บ้านเธอมีฐานะ อยู่คอนโดหรูหราใกล้มหาวิทยาลัยอันดับต้นๆของเมืองไทยเพื่อนที่นางคบแต่ละคน บอกเลยว่ารายล้อมไปด้วยหนุ่มหล่อของดีคณะแพทย์ พวกเขาทั้งสามคนและเธอดังตั้งแต่สมัยเรียน ใครก็เรียกว่าเธอเป็นองค์หญิงที่มีสามทหารเสือสุดหล่อคอยคุ้มกันต่างคนต่างเดาไปต่างๆนานา ว่าเธอต้องคบกับใครในสามคนนี้แน่นอน และชายหนุ่มที่ของขวัญสนิทก็คงหลีกไม่พ้น ปุณกรณ์ หรือที่ใครต่างเรียกเขาว่าหมอปั้นแต่จะมีใครรู้ว่าชายหนุ่มที่เธอแอบปันใจและเคยคบหานั้นเป็นอีกหนึ่งหนุ่มในสามคนนี้ แต่ก็เป็นเพียงแค่การแอบคบกัน. ความรักครั้งนั้นก็จบแบบเจ็บๆเพราะว่าเธอดันไปเจอเขานอนกอดผู้หญิงที่หิ้วมากินที่ห้อง ในเช้าวันวาเลนไทน์ไงละเจอเรื่องร้ายๆเข้าไป บ้านจึงเป็นที่พึ่งเดียวที่จะเยียวยาจิตใจคนได้ แต่ใครจะคิดว่ามันบัดซบเข้าไปอีก เป็นไงชีวิตเจ้าหญิงของขวัญ ชีวิตที่คนภายนอกมองแล้วหรูหราหมาเห่า แต่ข้างในมันช่างแตกต่างเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เพียงต้องการความรัก ต้องการคนด

กลับมาที่ห้อง..สาวที่ผมหิ้วมาก็ไม่อยู่แล้ว “แม่ง..เลือด..ยังซิงเหรอวะ” บาปอีกเพราะที่นอนเต็มไปด้วยรอยเลือด แสดงว่าเธอคนนั้นยังซิงอยู่ ผมทำอะไรลงไปวะเนี่ย จนประมาณหนึ่งทุ่ม ผมได้รับโทรศัพท์จากไอ้ปั้น"ของขวัญจะฆ่าตัวตาย ดีที่กูกับไอ้พีช่วยไว้ทัน เกิดอะไรขึ้นไอ้ก้อง"ผมทำอะไรไม่ถูกตอนนั้น ผมมันโคตรเหี้ย ผมทำอะไรลงไป ผมไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปหาขวัญ ได้แต่ยืนอยู่หน้าห้องมองเข้าไปคำสัญญานั่นผมรู้ดี"ขวัญบอกปั้นได้ไหม ...ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมขวัญต้องทำแบบนี้""ปั้น ช่วยขวัญทำไม ทำไมไม่ปล่อยให้ขวัญตายไปให้รู้แล้ว รู้รอด ฮือ ฮือ""ขวัญใจเย็นๆ นะปั้นอยู่นี่แล้ว ปั้นจะดูแลขวัญเอง""ปั้นสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทิ้งขวัญ อยู่กับขวัญจนกว่าขวัญจะให้ปั้นไป""ปั้นสัญญา ขวัญนอนก่อนนะอย่าทำแบบนี้อีก"ผมได้ยินคำสัญญาของสองคนนั้นชัดเจน ชัดเจนมากจนถึงตอนนี้ แม้ว่าหลังจากนั้นผมพยายามจะขอขวัญคืนดีแค่ไหน แต่ขวัญไม่เคยใจอ่อน สิ่งเดียวที่ขวัญมองคือปั้นเท่านั้น ปั้นเหมือนสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอไปแล้วของขวัญไม่ได้รักปั้นปั้นเองก็ไม่ได้รักของขวัญของขวัญมองปั้นเหมือนที่พึ่ง เหมือนเกราะกำบังเพื่อให้ผมไม่สา