Semua Bab บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Bab 191 - Bab 200

เมธัชอดแปลกใจไม่ได้ว่าเขารู้จักคนนี้เหรอ คนที่มาขอพบ อัคร บุญสกุล เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยรู้จักหรือทำธุรกิจกับคนชื่อนี้มาก่อนจนอีกฝ่ายแจ้งว่าเป็นพ่อของหมอของขวัญแฟนสาวของเขาหรือจะเรียกว่า “ว่าที่พ่อตา” ก็คงจะใช่ เหตุผลอะไรที่ผู้เป็นพ่อของแฟนสาวจะมาพบเขาถึงจะยังสงสัยแต่เขาก็ยอมให้อีกฝ่ายพบ เพียงแค่มองหน้าเมธัชก็ทราบแล้วว่าสิ่งไหนคือความต้องการของผู้มาเยือน รอยยิ้มที่หาความจริงใจไม่ได้ ทำไมมันช่างต่างจากรอยยิ้มของแฟนเขามากมายนัก รอยยิ้มของเธอนั้นใสซื่อทำให้คนมองแล้วสบายใจแต่รอยยิ้มของผู้ชายตรงหน้านั้นไม่ต่างอะไรจากหมาป่าเจ้าเล่ห์“สวัสดีครับคุณอา” ชายหนุ่มยกมือไหว้พร้อมกล่าวทักทาย ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ได้นัดไว้เขาคงไม่ให้เข้าพบ แต่คนนี้ถือว่าเป็นพ่อว่าที่ภรรยา“สวัสดี สวัสดี คงพอรู้จักอาบ้างแล้วนะ อาเป็นพ่อของหมอของขวัญ”“เออ ครับ”เมธัชอยากจะถามออกไปว่าอะไรที่พ่อของแฟนสาวเขาต้องการถึงขั้นที่ต้องมาพบเขาถึงบริษัท แต่ก็ไม่ได้แสดงความอยากรู้อะไรมาก ยังคงเล่นไปตามเกมของอีกฝ่าย ใจเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้ผู้ชายคนนี้กล้ามาพบเขา “คือผมมาทำธุระแถวนี้ก็เลยแวะมาพูดคุยเรื่องทั่วไปนะครับ

“หืม ขอโทษเรื่องอะไร”“ขอโทษที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าพี่คบกับคนที่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีอาจไม่ต้องมาเจอแบบขวัญ”“คิดมาก เนี่ยหน้าแก่ก่อนวัยหมดแล้ว เห็นว่ามีผัวแก่ไม่ต้องแก่ตามผัวก็ได้”หญิงสาวค้อนใครว่าเขาแก่กัน อายุเพิ่งจะสามสิบสามปี ถือว่าไม่แก่เลยสักนิดแถมยังหล่อจนรุ่นพี่ของเธอตลึง เขาน่ะห่างไกลจากคำว่าแก่“คืนนี้คนแก่คงไม่มีแรงใช่ไหมคะ”“ใครบอกยิ่งแก่ยิ่งคึก โดยเฉพาะยิ่งได้เมียเด็กแบบนี้คึกยันเช้า” “อื้อ..อือ” คนโดนจูบหนักๆหายใจหายคอแทบไม่ทันตริ่ง...เสียงข้อความในมือถือของคุณหมอคนสวยก็ดังขึ้น“ยายขวัญ อย่ามาทำอะไรกันในรถหน้าคลินิก ฉันขี้เกียจแก้ข่าว” “ขวัญเปล่านะ”ของขวัญพิมพ์ตอบข้อความของหวานเจี๊ยบขณะที่เมธัชยังซุกไซ้ซอกคอของเธอไม่ห่าง“อืม กูเชื่อตายเลย รถผัวมึงสั่นขนาดนั้น” “พี่ธัช พอก่อนค่ะ ค่อยไปต่อที่คอนโด พี่หวานเจี๊ยบจับได้แล้ว”“อ๊าวเหรอ เสียดายกำลังขึ้น”รู้เลยว่าหมายความว่าอะไรกำลังขึ้นนั้นมันคืออะไร ของขวัญหยิกต้นแขนแกร่ง ให้ตายสิ เดี๋ยวนี้ไม่มีเก๊กพูดจาห่ามๆ ไม่มีใครเกินไปเที่ยวกัน ตื่นมาตอนเช้าพร้อมอากาศที่สดใสใต้แสงแดดและลมทะเล กลิ่นอายทะเลมันทำ

งานเข้าอย่างจังวันนี้งานเข้าแต่เช้าเพราะปัญหาเรื่องเครื่องจักร เดินเข้ามาและได้ยินประโยคที่เมญ่า และ สมภพซึ่งเป็นผู้จัดการกำลังคุยกันเรื่องซ่อมเครื่องจักร ชายหนุ่มขมวดคิ้ว"คุณสมภพ คิดว่าจะซ่อมนานไหมคะ"เสียงหวานๆของท่านรองประธานหรือที่ใครๆรู้จักในนามน้องสาวท่านประธาน"อีกสามชั่วโมงน่าจะซ่อมเสร็จครับ""ช้าไป....ชั่วโมงหนึ่งคุณคิดว่าเราเสียรายได้ไปเท่าไหร่" เออ..นั่นไม่ใช่เสียงของเมญ่า หากแต่เป็นเสียงของท่านประธาน เมธัชมองผู้จัดการโรงงานและรองประธานโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไร"เออ...เดี๋ยวผมจะพยายามอีกครั้งครับ"ผู้จัดการโรงงานที่ตอนนี้เริ่มร้อนไปทั้งตัวทั้งที่เครื่องปรับอากาศก็ทำงานเต็มที่ แต่กลับร้อนเหลือเกิน"ดี ทุกนาทีคือเงินโบนัสของทุกคนในโรงงาน ช่วยเร่งมือกันหน่อย"เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังและอำนาจกล่าว"ครับท่านประธาน"เสียงผู้จัดการโรงงานวัยเกือบห้าสิบรับปากด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย"ญ่า"เสียงท่านประธานที่เรียกน้องสาวของตัวเองดังขึ้นคนที่เป็นเจ้าของชื่อ ก็เหมือนจะตัวสั่นขึ้นมาเพราะรู้ว่าจากนี้ไปจะเจออะไรบ้าง"ค่ะ""ทำอะไรก็ต้องรอบคอบสิ เพราะเดือนที่แล้วเรามัวแต่เร่งผลิตจนไม่ยอมห

“แล้วนี่คิดยังไงไปจดทะเบียนเขตสายไหม ทำไมไม่ไปจดเขตบางรัก”“หือ เขตบางรักคนจดเยอะ จดที่นี่แหละดีเวลาคนถามว่า สายไหม จะได้ตอบว่าไม่สายหรอกที่จะรัก”“ฮ่า ฮ่า พี่เป็นเอามากนะเนี่ย จดทะเบียนกันเสร็จก็แวะไปรับยาด้วย”“ยาแก้อะไร”“แก้เลี่ยน! ญ่าเสร็จยังกลับเถอะ” หมอปั้นทนต่อความเลี่ยนของพี่เมียไม่ได้ ว่าไอ้พี มันเลี่ยนแล้วมาเจอพี่เมีย เลี่ยนหนักกว่าไอ้พี “เสร็จล่ะ ขอให้พี่กับหมอขวัญมีความสุขมากๆนะคะ”“ขอบคุณมากปั้น เมญ่า” ของขวัญกล่าวขอบคุณทั้งสอง ครั้งหนึ่งเธอเคยไม่ชอบผู้หญิงตรงหน้า ไม่คิดไม่ฝันว่าสุดท้ายจะได้มาใช้นามสกุลนี้จะได้จดทะเบียนเป็นภรรยาอย่างถูกต้องของพี่ชายผู้หญิงที่เธอเคยเกลียด จะว่าไปชีวิตมันก็เล่นตลกดี แต่ถ้าเราปล่อยวางเราก็จะพบกับหนทางแห่งความสุขที่แท้จริง หลังจากหมอปั้นและเมญ่าเดินออกจากห้องไป ของขวัญก็หันมามองหน้าชายหนุ่มรูปงาม ที่วันนี้เขาจะเปลี่ยนจากนายบำเรอเป็นสามีของเธอ เมื่อคิดย้อนหลังไปถึงจุดเริ่มต้นมันก็ตลกดีเหมือนกัน ไปไงมาไง มาได้กันเสียอย่างนั้น“มองพี่ขนาดนี้ จัดก่อนจดสักดอกไหมคะบี๋” เมธัชตอนนี้ที่เปลี่ยนสรรพนามมาเรียกของขวัญด้วยชื่อเล่นที่เห

“หมอขวัญอยู่ไหน” หวานเจี๊ยบถามพนักงานทันทีที่เดินเข้ามาในคลินิก“อยู่ในห้องค่ะ”“ขวัญ ขวัญ”ภาพที่หวานเจี๊ยบเห็นคือหญิงสาวกำลังนั่งน้ำตาไหล มองภาพโทรศัพท์บนมือถือ หวานเจี๊ยบหยิบมือถือนั้นมาดูก็เห็นภาพเด็กชายอายุประมาณสี่ถึงห้าขวบได้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้หวานเจี๊ยบคิดได้ตั้งแต่มองรูปภาพของเด็กคนนั้นคือ เหมือนมาก ..เด็กคนนี้เหมือน เมธัชมากอย่างไม่ต้องสงสัย“พี่หวานเจี๊ยบคิดว่าไงคะ”“ก็เหมือนแต่อาจไม่ใช่ก็ได้”“คนเราจะเหมือนกันได้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ แล้วอีกอย่างเขาก็เคยหมั้นกัน”ของขวัญยังคงน้ำตาไหลเพราะเธอเองก็เป็นเหมือนลูกกำพร้า เมื่อคิดถึงเด็กชายในภาพแล้ว เด็กคนนี้จะเป็นยังไงถ้ามีพ่อที่เหมือนไม่มี อีกอย่างเขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเลยหรือเด็กคนนี้จะเป็นเหมือนเธอ เป็นลูกที่พ่อไม่ต้องการเหมือนเธอ แค่คิดเพียงเท่านี้หัวใจของเธอก็ปวดร้าว ผู้ชายที่เธอรักจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้เหรอ“ขวัญใจเย็นๆก่อน พี่ว่าลองถามคุณธัชก่อนไหม”“ฮือ..ฮือ ขวัญไม่กล้าถาม”ของขวัญร้องไห้ออกมาจะให้เธอกล้าถามเขาได้อย่างไร เกิดมันเป็นเรื่องจริงเธอจะทำยังไง เธอทำใจไม่ได้จริงๆถ้าเขาจะเป็นผู้ชายที่ทิ้งลูกของตัวเอง“พี่