All Chapters of บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Chapter 231 - Chapter 240

“ก็บอกว่าไม่มีไง ไม่มี...ไม่มี เข้าใจไหม ว้าย เฮียไม่เอา ยังไม่ได้อาบน้ำ” รินลณีร้องกรี๊ดขึ้นมาทันที เมื่อแพนตี้ตัวน้อยถูกดึงออกจากเรียวขา แล้วเขาก็ซุกหน้ามาตรงระหว่างเรียวขาของเธอทันที เธอพยายามหุบขาเข้าหากัน แต่ก็ติดหัวของคนตัวโตที่ตอนนี้ซุกไซ้ดอกไม้งามของเธออยู่ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาลิ้มรสดอกไม้ของเธอ แต่ที่เธอรู้สึกไม่มั่นใจเพราะว่าเพิ่งกลับมาจากเรียนแล้วยังไม่ได้อาบน้ำ“เฮียก็ยังไม่ได้อาบ เฮียชอบกลิ่นน้องจริง ๆ แบบนี้มากกว่ากลิ่นน้ำยาทำความสะอาด”“เฮีย!”รินลณียิ่งหน้าร้อนผ่าวหนักกว่าเดิมเพราะคำพูดของเขา เธอยังคงกรีดร้องอย่างหนักเมื่อเขาจัดการดอกไม้เธอด้วยปลายลิ้นและปลายนิ้ว นิ้วยาวควานหาจุดซ่อนเร้นที่อยู่ในโพรงน้ำหวานนั้น เมื่อเขาเจอมัน เขาก็กดคลึงและเรียกเสียงร้องจากเจ้าของดอกไม้ดังขึ้นและดังขึ้น ดังขึ้นจนเธอตัวสั่นสะท้านและพรั่งพรูน้ำหวานออกมาไม่หยุด แต่เขายังไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้รู้ความจริงจากปากของเธอ“บอกเฮียมาว่าน้องมีความลับอะไร”“อ้า...อือ...ไม่..ไม่..มี” รินลณียังคงปากแข็ง เธอจะไม่ยอมบอกว่าซื้อแหวนมาให้เขา เธอตั้งใจแล้วว่าจะสวมให้ตอนที่เขาหลับ ตื่นมาให้เขาได้ตกใจเล่น“โอ

ระพีพัฒน์สบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อมือถือของรินลณีดังไม่หยุด เพราะข้อความเข้าถี่ยิบ ในขณะที่เขาและเธอกำลังออกกำลังกายในร่มกันอยู่บนเตียงกิจกรรมรักกำลังเร่าร้อน แต่โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด เมื่อยิ่งเร่งจังหวะกำลังจะไปถึงทางออกสุดหฤหรรษ์ จากข้อความก็กลายเป็นเสียงสายโทร.เข้ามาของใครสักคนที่ดูจากรูปโพรไฟล์แล้วน่าจะเป็นคนในคณะเดียวกันกับเธอ“ฮัลโหล มีอะไรโทร.มาหาเมียกู” เมื่อสุดจะทน คนที่กำลังคร่อมหญิงสาวอยู่ก็เอามือถือมารับเสียเอง ปลายสายได้ยินเท่านั้นก็รีบขอโทษแล้ววางสายไปทันที“เฮีย...อ๊ะ..อ้าา” เจ้าของโทรศัพท์กำลังโดนกระแทกกระทั้นเพราะความผิดที่มีผู้ชายโทร.มา แล้วเธอจะรู้ได้ไงว่าฝ่ายนั้นจะโทร.มา เธอก็ไม่ได้ให้ช่องทางการติดต่อ แต่คิดว่าชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นคงได้ช่องทางการติดต่อมาจากคนอื่น ๆ แน่“น้อง...รู้ใช่ไหมว่าเฮียไม่ชอบให้น้องคุยกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น”“รู้ อ๊า...อะ” เสียงคนครางรับไปด้วยและครางกระเส่าไปด้วย ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาขี้หึงขนาดไหน“อย่าทำอีก เปลี่ยนเบอร์ได้ยิ่งดี หรือไม่ก็บล็อกซะ”ปกติระพีพัฒน์ไม่ใช่คนขี้หึงขนาดนี้ คงเป็นเพราะเหตุการณ์กวนประสาทนี้เกิดขึ้นในจังหวะเข้าด

“แล้วอะไรเนี่ย มึงไปคบกับน้องฟ้า”“ก็กำลังดู ๆ กันอยู่เฉย ๆ”“ตกลงมึงเป็นไบงี้ เอากับกูก็ได้ เอากับผู้หญิงก็ได้”ระพีพัฒน์ตาโตทันที ไหนไอ้วินมันว่าชอบเขาไง ซึ่งก็คือผู้ชาย แล้วทำไมมันดันไปเอากับผู้หญิง“ก็กูไม่ได้ชอบผู้ชาย อีกอย่างมึงก็ไม่ได้ชอบผู้หญิง” เสียงผู้หญิงพูดขึ้นระพีพัฒน์แทบต้องเอามือปิดปาก เกือบร้องเพราะความตกใจ ตกลงเกย์ได้กับเลสเหรอวะ“กูไม่รู้ว่ะวิน ก็เคยกับผู้หญิงด้วยกัน แล้วมึงเคยเอากับผู้ชายไหม” เชอร์รี่เอ่ยถามเพราะตนเองก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เธอชอบผู้ชายหรือผู้หญิง“กูก็ไม่เคยเอากับทั้งผู้หญิงผู้ชาย มึงคนแรกที่กูเคยเอา” นาวินสารภาพเหยดเข้! ระพีพัฒน์อุทานในใจ ความสัมพันธ์อะไรจะยุ่งขนาดนี้ ฟังดูแล้วปวดหัวแทน“ตกลงมึงจะเลิกคบกู เพราะกูนอนกับมึง” นาวินเอ่ยถามเชอร์รี่“ก็ไม่รู้ พอกูเห็นหน้ามึงทีไร กูก็คิดถึงแต่ตอนนั้น”“เออ กูก็เหมือนกัน ขนาดไม่เห็นหน้ามึง กูแม่งคิดถึงแต่ตอนนั้น”“พูดตามตรง กูกลัวมันจะเกิดขึ้นอีก” เชอร์รี่มองหน้านาวินที่ตอนนี้ก็จ้องมองเธอด้วยแววตาที่แปลกไป“มึงกลัวกูเหรอ” นาวินเอ่ยถามเชอร์รี่เสียงเบาหวิว เพราะเขาเองก็กลัวที่จะเสียเพื่อนอย่างเชอร์รี่ไปเหมือนก

“แล้วพี่พัฒน์มาได้ไงคะ จินนี่มาร้านนี้ตั้งบ่อย แต่ไม่เคยเจอพี่เลย”“อ๋อ พี่ไม่ค่อยได้มาน่ะครับ” ระพีพัฒน์ขยับออกห่างเพราะตอนนี้หญิงสาวเบียดตัวหาแทบจะเข้าสิงระพีพัฒน์อยู่แล้ว ตอนแรกที่ทำท่าสนใจเอกภพ ตอนนี้กลับสนใจระพีพัฒน์มากกว่า จนระพีพัฒน์ต้องหาตัวช่วยก่อนที่ภรรยาตัวน้อยจะมาเจอ“เดี๋ยวจินนี่คุยกับเพื่อนพี่ก่อนนะครับ พี่ขอตัวไปดูเมียข้างล่างสักครู่นะครับ”ระพีพัฒน์รีบผลักหญิงสาวข้างกายให้ภีมดูแล แต่ด้วยความรีบผลักแรงไปนิด ทำให้จินนี่กลับไปซุกอยู่บนตักของภีม“เฮ้ย!” ภีมร้องเสียงหลงเมื่อเห็นสายตาใครบางคนส่งมาให้เขา เพียงแวบเดียวเธอก็เดินกลับไปด้านล่าง“บัว บัว” เสียงร้องเรียกของภีมมาพร้อมกับการวิ่งตามใบบัวไปที่ชั้นหนึ่งของผับ ทำให้ทั้งระพีพัฒน์และเอกภพมองหน้ากันแล้วเข้าใจที่เพื่อนเคยบอกว่ามีเมียสงสัยจะเป็นจริง ตอนนั้นที่เจอกันในโรงพยาบาลไม่แน่ใจว่าใบบัวหรือใบเฟิร์น แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเป็นใบบัว ส่วนจินนี่ที่โดนผลักไปผลักมาจนเธอเวียนหัวหมดแล้ว“จินนี่ไปก่อนนะคะ” หญิงสาวกระแทกเท้าเดินกลับไปที่นั่งของตัวเอง พวกหมอบ้า หน้าตาก็ดี ทำไมทำตัวบ้าบออะไรของเขา“ทำไมไอ้ภีมมันวิ่งตามน้องใบบัววะ”พายุ

“เฮีย เฮีย มาพูดกันก่อน อย่าเพิ่งงอน” รินลณีร้องเรียกอยู่นาน คนในห้องก็ไม่ยอมเปิดประตู ให้ตายสิ คนแก่อะไรขี้งอนรินลณีเปิดเข้าไปในไลน์กลุ่มของเธอและเพื่อน และวิดีโอคอลประชุมสายทันที เพราะนี่ถือเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินก็ว่าได้“นังเฟิร์น ตอนเที่ยงหล่อนคุยอะไรกับผัวฉัน”รินลณีรีบพูดขึ้นทันทีเมื่อคนที่เข้าร่วมคนแรกคือใบเฟิร์น เพราะระพีพัฒน์มีอาการแปลกไปตั้งแต่ที่เธอกลับมาจากซื้อน้ำและผลไม้กับพอลลี่แล้ว และคนน่าสงสัยที่สุดก็คือยัยเพื่อนตัวดีนั่นแหละ“เปล๊า!” ใบเฟิร์นปฏิเสธเสียงแข็ง แต่หน้าตามีพิรุธอย่างมาก เธอไม่ยอมสบตากับรินลณี“นังเฟิร์น แกไปแกล้งอะไรผัวมัน” พอลลี่ที่เพิ่งเข้าร่วมสายวิดีโอคอลก็ถามใบเฟิร์นทันที เพราะตนเองก็อยากรู้เหมือนกัน“บอกมาดี ๆ เฮียงอนเข้าไปในห้องแล้ว”“เปล๊า ฉันก็แค่บอกพี่หมอพัฒน์ว่า...ลองถามแกดูว่ารักเขาไหม” ใบเฟิร์นตอบออกมาเสียงอ้อมแอ้ม“อีเฟิร์น! ฉันเพื่อนแกนะ แกก็รู้ว่าฉันโดนถามเรื่องนี้ตรง ๆ จะพูดไม่ออก”“แล้วทำไมแกไม่พูด กะอีแค่บอกรักผัว” พอลลี่เอ่ยถาม“ก็ฉันอาย เวลาโดนคำถามนี้ทีไร ฉันก็ไปไม่เป็นทุกที” รินลณีกล่าวไปด้วยใบหน้าก็แดงไปด้วย“แกจะอายทำห่าอะไร ไส้ติ่ง