บททั้งหมดของ บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): บทที่ 231 - บทที่ 240

“เออ วันเสาร์นี้วันเกิดน้องพอลลี่ น้องฝากชวนไปงานวันเกิด พวกมึงไปไหม” ระพีพัฒน์เอ่ยถามเพราะเขาไม่แน่ใจว่าเพื่อนจะไปด้วยหรือเปล่า ปกติก็มีไปเที่ยวกันบ้าง ส่วนมากก็เดือนละครั้งหรือสองครั้ง เพราะชีวิตการเป็นหมอก็ยุ่งมากจนไม่มีเวลาอยู่แล้ว การไปเที่ยวสถานบันเทิงจึงไม่ได้อยู่ในแผนของพวกเขาหลังจากรินลณีกลับบ้านในตอนบ่ายของวันนั้น ทั้งเอกภพ ภีม และพายุก็ลงความเห็นว่า ความหลงเมียของระพีพัฒน์นั้นคงไม่มีใครเทียบได้อีกแล้ว และฟังจากที่เพื่อนของพวกเขาเล่าแล้ว มันคงไม่ได้เพิ่งจะหลงรักน้องสาวข้างบ้านคนนี้ แต่คงหลงรักมานานแล้วบทที่ 13 คุณหมอหลงเมียรินลณีมองสามีตีทะเบียนของเธอตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยก็อดดีใจไม่ได้ เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เธอทำอะไรให้เขากิน ตั้งแต่ตอนที่เธออยู่มัธยมปลายแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไรให้กิน เขามักจะกินอย่างเอร็ดอร่อยแบบนี้ทุกครั้ง ถึงเธอจะไม่ชอบทำอาหาร แต่ถ้าเขาหิว เธอก็ต้องยอมทำให้เขากินทุกครั้งเธอกับเขาอยู่ในช่วงชีวิตของกันและกันมาสิบกว่าปี จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่านานก็นานนะตอนที่เธอเรียนมัธยม เพื่อน ๆ ของเธอกับภัคณิกาจะชอบมาที่บ้านกันบ่อย ๆ เพราะอยากให้ระพีพัฒน์ติวหนังส

“นี่ย่ะของขวัญวันเกิด” รินลณียื่นของขวัญวันเกิดให้เพื่อน“ของแกหรือของพี่หมอพัฒน์” พอลลี่เอ่ยถาม“ของฉันกับเฮียนั่นแหละ จะเอาไม่เอา เรื่องเยอะ”“เอาจ้ะเอา เดี๋ยวพี่หมอพัฒน์เสียใจ จริงไหมคะพี่หมอ”ระพีพัฒน์ระบายยิ้มออกมา“นี่ของฉันสองคน” ใบบัวกับใบเฟิร์นยื่นของขวัญวันเกิดให้ ทั้งสี่คนก็กอดกันอีกครั้ง ก่อนที่จะถ่ายรูปหมู่กันสี่คน แล้วแต่ละคนก็ย้ายไปที่โต๊ะด้านในซึ่งนั่งแยกกัน รินลณีไปนั่งกับเพื่อนสาว ส่วนระพีพัฒน์ไปนั่งกับเพื่อน ๆ ของเขา ซึ่งโต๊ะติดกัน แต่มีผนังโซฟาตัวใหญ่กั้นไว้“วันนี้ทำไมสาว ๆ แต่งตัวเรียบร้อยจัง” เอกภพเอ่ยถามระพีพัฒน์เพราะอดแปลกใจไม่ได้ จากที่เคยเห็นรินลณีและเพื่อน ๆ ของเธอมาเที่ยวในบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อยเหมือนจะไปวัดขนาดนี้“เออ นั่นสิ” ภีมเอ่ยสนับสนุนเพราะงงเหมือนกัน“เขาอยากให้เจ้าของวันเกิดเด่น เลยเลือกใส่ชุดแบบนี้” ระพีพัฒน์พูดพร้อมทั้งยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบเมียเขาใส่อะไรก็สวย ชุดนี้ถึงจะเหมาะกับการไปวัดมากกว่ามาผับ แต่มันก็สวยน่ารัก เขาชอบ เมียเขาใส่อะไรก็สวยหมดแหละ ยิ่งตอนไม่ใส่ยิ่งสวย“นั่งด้วยได้ไหม” เสียงผู้ชายที่คุยกับโต๊ะด้านข้างใกล้กับโต

“แต่เฮียพัฒน์ไม่ชอบขนมจีนไม่ใช่เหรอ” ภรรยาสาวยังอดห่วงสามีไม่ได้เพราะเขาไม่ชอบกินขนมจีน“มีอาหารอย่างอื่นด้วย กับข้าวตั้งหลายอย่าง ไม่ต้องห่วงหรอก แหม ห่วงพี่เขาจังนะ”“แม่ณีไม่แซวหนูสิคะ” รินลณีเรียกแม่ของระพีพัฒน์ว่าแม่ณีมาแต่ไหนแต่ไร เพราะเธอสนิทสนมกับภัคณิกาจนเหมือนเป็นลูกสาวบ้านนี้อีกคน“แหม ก็แม่เห็นว่าหนูห่วงพี่ขนาดนี้ พี่คงไม่อดหรอกใช่ไหม” แม่สามีกล่าวตอบลูกสะใภ้ ดีใจมากที่ได้ลูกสะใภ้คนนี้ เพราะนอกจากจะน่ารักนิสัยดีแล้วยังทำอาหารอร่อย ฉลาดเป็นกรด ที่สำคัญร้องเพลงเพราะมาก เธอชอบให้รินลณีมาร้องเพลงให้ฟังบ่อย ๆ ตอนที่เด็กสาวยังเรียนมัธยมเคยคิดจะส่งเด็กสาวไปประกวดรายการแข่งขันร้องเพลง แต่ลูกชายเธอห้ามไว้ก่อน เพราะรินลณีไม่ชอบเป็นจุดสนใจ เลยไม่อยากทำอาชีพด้านวงการบันเทิง“ค้างที่บ้านกันกี่คืนล่ะพัฒน์” ระพี พ่อของระพีพัฒน์ ซึ่งก็เป็นอาจารย์หมอที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง อาจารย์หมอระพีนอกจากจะเป็นอาจารย์หมอแล้ว สิ่งหนึ่งที่ท่านชอบทำเป็นชีวิตจิตใจคือการเป็นแพทย์อาสา ท่านทำงานแพทย์อาสาตั้งแต่เมื่อเกือบสิบห้าปีที่แล้ว และยังคงทำมาตลอด ตอนนี้แม้ไม่ได้ไปออกตรวจในที่ทุรกันดารเหมือนเมื่อก่อนแล

มือสองข้างของเขาจับที่ขอบกางเกงผ้ายืดขาสั้น เขารูดกางเกงขาสั้นพร้อมทั้งกางเกงในลายลูกไม้สีขาวออกจากร่างเธอ ตอนนี้บนร่างของหญิงสาวไม่มีสิ่งใดปกปิด เขาจ้องมองความงามตรงหน้าอย่างเต็มตา เธองามทั้งตัว หน้าอกที่ใหญ่สมส่วน เอวคอดกิ่ว หน้าท้องที่มีร่องสิบเอ็ดอวดกล้ามเนื้อสวยงามบ่งบอกว่าเธอเป็นคนออกกำลังกายมาอย่างดี สะโพกผายรับช่วงเอว ขาเรียวงาม ผิวขาวอมชมพูอย่างคนสุขภาพดี สมแล้วที่เธอคือของดีวิศวะ“น้องสวยมาก สวยจนเฮียแข็งไปหมดแล้ว”“เฮีย!” เธอได้แต่เรียกเขาเพียงเท่านั้น หลังจากนั้นสิ่งที่เธอทำได้เพียงแค่ร้องคราง ทันทีที่ปลายลิ้นของเขาสัมผัสดอกกุหลาบงามเบื้องล่างของเธอ เขาชอนไชหยอกล้อกับมันเหมือนอยากทำความสนิทสนม แรงดูดดึงปลายยอดกุหลาบงามสร้างเสียงครางหนักกว่าทุกครั้ง เขารู้ว่าสิ่งนี้คือจุดอ่อนไหวที่สุดของเธอ เมื่อเขากดปลายลิ้นลงบนปลายยอดของติ่งตรงนั้นพร้อมไล้ลิ้นรัวเร็ว เพียงไม่นานร่างบอบบางก็สั่นสะท้าน น้ำหวานจากกายสาวพรั่งพรูออกมาทั้งที่เขายังไม่ได้สอดใส่สิ่งใดเข้าไปในกายเธอ“อื้ม...เจ็บ” เสียงครางของเธอร้องออกมาเมื่อเขาใช้นิ้วมือล่วงล้ำเข้าไปในร่องหลืบของหญิงสาว รินลณีเบิกตากว้างขึ้นเมื่อ

เมื่อชายหนุ่มหลับใหลไปในตอนบ่าย รินลณีที่ตื่นขึ้นมาก่อนเดินสำรวจรอบห้องของชายหนุ่ม เธอต้องสแกนดูหน่อยว่ามีอะไรที่จะส่อเค้าความเป็นเก้งบ้างไหม เริ่มจากโต๊ะเตี้ยตรงหัวเตียงที่มีแค่รูปพวกเขาตอนเป็นเด็กกับรูปครอบครัว นอกนั้นก็ไม่มีอะไร หญิงสาวเดินเลยไปถึงชั้นวางหนังสือขนาดค่อนข้างใหญ่ เต็มไปด้วยหนังสือมากมายหลายวิชา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงสอบเข้าหมอได้และยังติดท็อปของรุ่นอีกด้วย หัวดีก็ส่วนหนึ่ง นอกจากนั้นคือความขยัน ความตั้งใจ และความอดทนล้วน ๆเลยจากชั้นหนังสือขนาดใหญ่ไปอีกนิดก็คือโต๊ะอ่านหนังสือ ดูจากสภาพมันคงมีอายุมากแล้ว แต่ที่ทำให้สะดุดตาคือบนโต๊ะอ่านหนังสือมีไดอารี่เล่มหนึ่งวางอยู่ถ้าจำไม่ผิด นี่คือสมุดไดอารี่ที่เธอเคยซื้อให้ตั้งแต่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยคณะแพทย์ตามที่ใฝ่ฝันได้ ใครจะคิดว่าเขายังเก็บไว้ มาถึงตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบหกปีแล้วรินลณีเห็นสิ่งที่โผล่พ้นไดอารี่ออกมา แน่ใจว่านั่นน่าจะเป็นรูปของใครคนใดคนหนึ่งจู่ ๆ เธอก็ใจเต้นแรง...อย่าบอกนะว่ารูปแฟนเก่า ไม่หรอก เท่าที่จำได้ ระพีพัฒน์ไม่เคยมีแฟนรินลณีหันไปมองคนที่กำลังหลับอยู่ เขายังไม่ตื่น เธอแค่อยากเห็นว่ามันเป็นรูปของใครหญ