All Chapters of แม่นางไก่ทอด: Chapter 21 - Chapter 30

ไม่กี่วันต่อมา จินเซียงกับเผยอิงก็พากันลงจากภูเขา สองข้างทางเต็มไปด้วยหมอกจางยามเช้าและน้ำข้างจากหิมะพึ่งละลาย เสียงนกร้องแว่วมาแต่ไกล เผยอิงยังต้องให้จินเซียงพยุงอยู่ตลอดทาง ร่างกายแม้ฟื้นดีแล้วแต่ยังอ่อนแรง ส่วนอีกคนกลับดูมีชีวิตชีวากว่าที่เคย“ค่อย ๆ เดิน ข้างล่างมีรากไม้” จินเซียงเตือนเผยอิงยิ้มบาง “เจ้าเหมือนแม่ข้าเข้าไปทุกที”“แม่เจ้าก็สวยนี่นา”“ปากหวาน...แต่ข้าชอบ”ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ เดินเคียงกันไปจนถึงทางลาดลงเขา เบื้องหน้าเห็นเมืองเซี่ยโจวอยู่ลิบ ๆ ท่ามกลางหมอกยามรุ่งอรุณ“กลับบ้านกันเถอะ”“อืม...ตอนนี้เจ้าหายดีแล้ว เดี๋ยวข้าพาไปดูร้านของเรา”“ก็ได้ ก็ได้ แล้วแต่เจ้าเลย”แสงอาทิตย์แรกของวันสาดลอดพุ่มไม้ลงมา ส่องกระทบใบหน้าทั้งสองราวกับยืนยันว่าปาฏิหาริย์นั้นมีอยู่จริง พักมาหลายเดือนในที่สุดก็ต้องกลับลงมาเจอกับความจริงในเมืองใหญ่กับสงครามการค้าที่กำลังลุกโชนวันต่อมาจินเซียงเข้าวังมาพร้อมโจวกุ้ยเฟยและตรงไปที่ตำหนักใหญ่ของฮองเฮาเพื่อส่งอาหารตามที่พระองค์เคยขอ ท้องพระโรงของตำหนักฮองเฮาคลาคลั่งไปด้วยขันทีผู้รับใช้และทหารในเครื่องแบบ แต่เมื่อทั้งคู่ก้าวผ่านพรมแดงเข้ามา ทุกสายตาก

ขบวนม้าสี่ตัวลากปืนใหญ่เคลื่อนออกประตูบานใหญ่ เลี้ยวเข้าผ่านตลาดอย่างช้า ๆ ภายใต้การคุ้มกันของหน่วยเตี้ยนเฉียนฉื่ออย่างแน่นหนา ชาวบ้านต่างพากันหยุดมองและซุบซิบกันอย่างสงสัย “ทำไมต้องคลุมผ้าและคุ้มกันแน่นหนาขนาดนั้น?” เสียงหนึ่งกระซิบถาม “ไม่เคยเห็นอะไรที่ถูกปิดบังมิดชิดขนาดนี้มาก่อนเลย พวกเขาจะไปทำอะไรกันแน่?” อีกเสียงกล่าวด้วยความอยากรู้อยากเห็นชาวบ้านพากันมองตาม บ้างก็วิ่งตามเพราะอยากรู้ บางคนคิดว่าอาจเป็นรถเข็นแบบใหม่และคิดว่าจะไปถามหอการค้าสกุลหวังเผื่อมีขายไม่นานขบวนม้าก็มาถึงค่ายทหารนอกเมืองซึ่งเตรียมลานไว้สำหรับการทดสอบในครั้งนี้ การทดสอบยิงนั้นจะแบ่งเป็นสามระยะคือใกล้ กลาง และไกลสุดไม่นานขบวนม้าก็มาถึงค่ายทหารนอกเมือง ซึ่งได้เตรียมลานไว้สำหรับการทดสอบในครั้งนี้ การทดสอบยิงนั้นจะแบ่งเป็นสามระยะคือใกล้ กลาง และห่างออกไปกว่าสองพันหลา มีกองหินขนาดเท่าตัวคนวางอยู่เป็นเป้าหมายฮ่องเต้ ฮองเฮา ชินอ๋อง รวมถึงรัชทายาท ประทับอยู่บนแท่นชมการทดสอบ ในขณะที่จินเซียงเป็นคนลงมือด้วยตัวเอง คู่กับทหารปืนใหญ่ของตระกูลวินเทอร์ นางสั่งให้ทีมแกะผ้าคลุมออก และตรวจสอบปืนใหญ่ที่ตั้งอยู่บนฐานปืนแบบใหม

เช้าวันต่อมาหลังทานอาหารแล้ว จินเซียงกับเผยอิงก็เข้าไปคุยกับหยางจินเทาเรื่องที่ทางโชซอนส่งคนมาขอความช่วยเหลือ นางรู้ดีว่าในบริบททางภูมิศาสตร์ โชซอนเปรียบเสมือนปราการด่านแรกที่ช่วยป้องกันการรุกรานของพวกโจรสลัดจากญี่ปุ่น แม้ว่าในความฝันคนที่คิดว่าเป็นเทพพระเจ้าจะบอกไว้ว่าทุกอย่างในโลกใบนี้ไม่ใช่แบบเดียวกับโลกเดิมของนางก็ตาม แต่ก็ประมาทไม่ได้เมื่อพูดคุยกันแล้ว ทางหยางจินเทาก็มีความกังวลเรื่องปืนใหญ่ เขาถอนหายใจยาว “ปืนใหญ่แบบที่ต้าซ่งมีในครอบครองนั้น ที่อื่นยังไม่มีใช้ ประกอบกับทหารของต้าซ่งเองก็ใช่ว่าเข้มแข็งเช่นยุคของต้าถัง หากวิทยาการนี้รั่วไหลไป อาจกลายเป็นภัยต่อเราเอง”“ปู่คงต้องไปปรึกษากับพระองค์ดูก่อนว่าจะทำเช่นไร เพราะทางโกโจเองก็ปฏิเสธเรื่องนี้เพราะคนละกลุ่มกัน แต่หลานมั่นใจว่าพระองค์จะทรงเห็นด้วยกับการตัดสินใจของโกโจ”“เจ้าค่ะ อย่างไรก็ต้องจัดการให้เสร็จก่อนที่จะเดินทางไปงานชุมนุมชาวยุทธ์ที่หลานต้องไปคุ้มกันกุ้ยเฟย” เผยอิงกล่าวเตือน“งานนี้ได้ข่าวว่าจัดที่ภาคกลาง เอ่~ อ้อ! ปู่นึกออกแล้วว่าจัดที่ไหน”“ที่ไหนรึเจ้าค่ะ” เผยอิงถามอย่างสนใจ“ก็ที่ทำการหลักของพรรคฝ่ายธรรมะ ที่เหวย์ฟา

เวลาที่ผ่านไปแต่ละลมหายใจช่างทรมานยิ่งนัก...กลิ่นหอมเย้ายวน ของไก่ทอดกรอบซ่านผ่านอากาศเข้ามาโจมตีจมูกของทั้งสามอย่างต่อเนื่อง เสียงไก่กระทบน้ำมันดังฉ่า จากเตาทำให้พวกเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“ใจเย็นๆ ...” ศิษย์พี่พยายามกล่อม “เราต้องรักษาภาพพจน์...เข้าใจไหม... ใจเย็นๆ” แต่แล้วกลิ่นหอมของไก่ทอดก็โจมตีเข้าจมูกอีกครั้ง “เราต้องรักษาภาพพจน์ไว้ ที่นี่ไม่ได้มีแค่สำนักเรา” เขาพยายามอดกลั้นถึงที่สุด"ศิษย์พี่..." ศิษย์น้องครวญคราง "ท้องข้าส่งเสียงเหมือนเสือหิวมาแล้วสามรอบ"“อย่าพูดมาก! ข้าบอกว่า...เราต้องรักษาภาพพจน์ของสำนักไว้! ที่นี่ไม่ได้มีแค่สำนักเรา!” เขาย้ำเตือนศิษย์น้องอีกรอบ“ขอรับ” ทั้งสามก็ยืนทนกันต่อไป ราวกับกำลังฝึกวรยุทธ์ที่ต้องใช้ความอดทนสูงสุด“ใจเย็น!” ศิษย์พี่ใหญ่พยายามกล่อมตัวเองอย่างยากลำบาก ยิ่งกว่าการฝึกโหดหินของสำนัก “เราต้องรักษาภาพพจน์...” แต่ท้องของเขาก็ส่งเสียงตอบรับอย่างไม่ให้เกียรติจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกป้ายลำดับ“ลำดับยี่สิบห้า...อาหารได้แล้ว” เสียงตะโกนหวานใสของหญิงสาวดังขึ้นทำเอาหลายคนถึงกับยิ้มเคลิ้ม“พวกข้าเอง! พวกข้าเอง” ศิษย์ทั้งสามพากันยกมือขึ

ภายในห้องอาหารชั้นสาม... ความวุ่นวายภายนอกไม่อาจกระทบบรรยากาศการรับประทานอาหารได้ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส มากมายพอๆ กับจำนวนผู้คนที่แน่นห้อง“ท่านเอ่อ...” หนิงชินเริ่มต้นอย่างเคารพ“เรียกข้าจินเซียงก็พอ” จินเซียงตัดบทอย่างไม่เป็นทางการ “ไม่ต้องพิธีการมาก”“ค่ะ พี่จินเซียง” หนิงชินพยักหน้า “จริงๆ แล้ว พวกท่านจะไปงานชุมนุมชาวยุทธ์ใช่ไหมคะ?”“ใช่แล้ว” จินเซียงตอบอย่างมั่นใจ “คนเยอะ น่าจะขายดี”ในใจนางกำลังคำนวณโอกาสทางการค้า เมื่อมีการต่อสู้ โรงเตี๊ยมพัง คนก็ต้องมากินอาหารที่ร้านของนาง“พวกท่านจะว่าอะไรไหม...” หนิงชินเอ่ยขึ้น “หากพวกเราขอตามขบวนท่านไป”จินเซียงเหลือบมองกุ้ยเฟยเล็กน้อย กุ้ยเฟยก็พยักหน้า เป็นการตกลง“ตกลง” จินเซียงตอบ “พวกเราเป็นสตรีเหมือน ๆ กัน การที่จะเดินทางด้วยกันก็ไม่แปลกอันใด มาเถอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นก่อน”“ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นข้าในนามตัวแทนศิษย์สำนักดอกเหมยขอดื่มให้ท่านหนึ่งจอก”“ดี! มาทุกคนดื่ม!”“ดื่ม!”เสียงแก้วกระทบกันดังก้อง ท่ามกลางบรรยากาศอันครึกครื้น นักดนตรีที่โรงเตี๊ยมจ้างมาเริ่มบรรเลงเพลง สร้างความเพลิดเพลินและเสริมความสัมพันธ์อันดี ไม่บ่อยครั้งที่ผู้