Semua Bab ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Bab 181 - Bab 190

'แล้วข้าจะเอาไปทำสิ่งใดดีล่ะทีนี้ จะให้สวดมนต์ภาวนาอย่างนั้นหรือ ดูอย่างไรก็ไม่ค่อยเข้ากับคนอย่างข้าเท่าใดนัก'ในระหว่างที่นางกำลังคิดไม่ตก องค์รัชทายาทก็เดินเข้ามายืนเคียงข้าง สายตาคมกริบเอาแต่เพ่งมองลูกประคำในมือของนางตาไม่กะพริบ จนหญิงสาวอดสงสัยในท่าทีของผู้เป็นสวามีไม่ได้“มีอันใดหรือเจ้าคะ ข้าเห็นท่านจ้องมองมันอยู่นานแล้ว”องค์รัชทายาทละสายตาจากลูกประคำโบราณ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ แววตาคมลุ่มลึกยากจะคาดเดา“ข้าเพียงรู้สึกว่า ลูกประคำเส้นนี้ดูคุ้นตาพิกล ราวกับเคยเห็นที่ใดมาก่อน”เขาเว้นจังหวะพลางก้าวเข้ามาใกล้นางอีกก้าว มุมปากยกยิ้มพราย“และที่สำคัญ ข้ากำลังคิดว่าคนอย่างเจ้าจะยอมนั่งนิ่งๆ สวดมนต์กับเขาด้วยหรือ”คำหยอกเย้าของเขาทำให้หลิวหรงผิงต้องค้อนขวับทันที ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยังรถม้าที่มีบุตรชายนั่งอยู่องค์รัชทายาทรู้สึกสะดุดตาเพราะลูกประคำเส้นนี้มิใช่วัตถุธรรมดาของชาวบ้าน หากแต่คล้ายกับของสูงในวังหลวงหรือของบุคคลสำคัญในอดีตที่หายสาบสูญไปแววตาของเขาไหววูบ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องลูกประคำในมือของหลิวหรงผิงไม่ละสายตา ผิวสัมผัสที่ดูเก่าแก่ทว่าแฝงความประณีตสูงส่ง ปลุกความทรงจำบางอ

เช้าวันถัดไป เมื่อภารกิจลับเสร็จสิ้นลง เดิมทีองค์รัชทายาทตั้งใจจะพาสองแม่ลูกเดินทางกลับเมืองหลวงทันที ทว่าเมื่อเห็นแววตาสุกใสของบุตรชายที่เอาแต่จ้องมองฝูงชนเบื้องล่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ พระองค์ก็เปลี่ยนใจในเสี้ยววินาทีหากกลับเข้าสู่ตัวเมืองหลวงชีวิตในกรงทองแห่งนั้นย่อมไร้ออิสระ หลิวหรงผิงในฐานะชายารัชทายาทคงมีราชกิจมากมายให้ต้องจัดการไม่เว้นวัน ส่วนอาเฟยก็ต้องถูกส่งเข้าสำนักศึกษาและเคี่ยวกรำฝึกวรยุทธ์ทั้งฝึกกระบี่กระบองอย่างหนัก คงไม่มีเวลามาเดินเที่ยวเล่นเช่นนี้อีกแล้วเมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างสูงจึงลุกขึ้นพร้อมกับยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าบุตรชาย อาเฟยเงยหน้าสบตาผู้เป็นพ่อด้วยความงุนงง"ตามสัญญา พ่อจะพาเจ้าไปขี่ม้าอย่างไรเล่า" องค์รัชทายาทแย้มยิ้มพลางเหลือบมองชายาของตนที่นั่งจิบชาดอกท้ออยู่เงียบ ๆ"ว้าว! จริงหรือขอรับท่านพ่อ""จริงสิ ไปกันเถอะ" สิ้นคำ อาเฟยก็รีบคว้ามือบิดาไว้ก่อนจะถูกร่างสูงรวบตัวอุ้มขึ้นไปนั่งกอดคอบนไหล่กว้าง ทั้งสองพ่อลูกจับมือและอุ้มชูกันเดินลงจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมท่ามกลางสายตาชื่นชมของชาวบ้าน โดยไม่มีใครรู้เลยว่าบุรุษสง่างามผู้กำลังหยอกล้อกับเด็กชายตัวน้อยคนนี้ คือ

"เอาล่ะๆ พวกเจ้าเดินทางกันมาเหน็ดเหนื่อย กลับไปพักผ่อนที่ตำหนักเถิด" ฮองเฮาทรงตรัสออกมาคำตรัสนั้นทำให้องค์รัชทายาทลอบถอนพระทัยออกมาแผ่วเบา ด้วยเกรงว่าชายารักและบุตรชายที่ต้องนั่งรถม้าติดต่อกันหลายวันจะเหนื่อยล้าเกินทนทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะหมุนตัวก้าวออกจากห้องทรงอักษร สุรเสียงทรงอำนาจของฮ่องเต้ก็ดังขึ้น"รัชทายาท... เจ้าอยู่ก่อน"องค์รัชทายาทขมวดพระขนงมุ่น ทรงหันไปมองฮ่องเต้และฮองเฮาเพียงครู่ ก่อนจะหันกลับมาสบตาหลิวหรงผิง สายตาคมกริบคู่นั้นฉายแววห่วงใย กำชับให้นางพาลูกกลับไปพักผ่อนรอเขาอยู่ที่ตำหนัก จากนั้นจึงสะบัดชายเสื้อหมุนตัวก้าวกลับเข้าไปด้านในหลิวหรงผิงยิ้มรับเบาๆ แล้วกุมมือป้อมๆ ของบุตรชาย เดินทางกลับสู่ตำหนักบูรพาอันกว้างใหญ่ไพศาลเพียงลำพังสองแม่ลูกเมื่อมาถึง อาเฟยที่ยังตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศแปลกใหม่ก็ออกวิ่งไปรอบๆ สวนอุทยานอีกครั้ง ดวงตาสุกใสส่องประกายวิบวับ"ว้าว! ท่านแม่... นี่คือบ้านของท่านพ่อจริงๆ หรือขอรับ ใหญ่โตถึงเพียงนี้เชียว" เด็กน้อยร้องอุทานอย่างตื่นเต้น"จริงสิจ๊ะ ถ้าชอบ… เจ้าก็เข้าไปสำรวจด้านในกับพี่เสี่ยวเถาสิ เดี๋ยวแม่จัดการสัมภาระและจะนั่งรับลมรอพ่

กระทั่งเช้าวันถัดมา ณ พระตำหนักเหยียนเหอ“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”ภายในตำหนักอันเป็นที่ประทับของฮองเฮา บรรยากาศในยามนี้เงียบสงัดจนน่ากลัว เสียงถ้วยชาเนื้อดีกระแทกลงบนโต๊ะระเบียงไม้ดัง ปัง! ทำเอาเหล่านางกำนัลและขันทีที่คุกเข่าอยู่รายรอบสะดุ้งสุดตัวด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ"บังอาจที่สุด! นางเด็กไร้ยางอาย"ฮองเฮาทรงลุกขึ้นประทับยืน ฉลองพระองค์ผ้าไหมต่วนปักลายหงส์สยายปีกสั่นระริกตามแรงอารมณ์ ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยเมตตายามอยู่กับหนูน้อยอาเฟย บัดนี้กลับกร้าวระยับและน่าเกรงขามดั่งพญาหงส์ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในวังหลังสืบเนื่องจากหัวหน้าขันทีคนสนิทได้เข้ามารายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสวนตำหนักบูรพาเมื่อวาน หลังจากที่องค์รัชทายาทพาหลิวหรงผิงและหลานชายมาเข้าเฝ้า"ฮองเฮาโปรดระงับพระโทสะด้วยเพคะ" นางกำนัลคนสนิทรีบเข้าไปประคองพลางถวายพัด"จะให้ข้าระงับโทสะได้อย่างไร!" สุรเสียงของฮองเฮาสั่นพร่าด้วยความพิโรธจัด"ข้าอุตส่าห์เมตตาเห็นว่าเป็นหลานสาวคนหนึ่งจึงคิดจะช่วยส่งเสริม แต่กลับริษยาต่ำตมถึงขั้นลอบวางพิษใส่หลิวหรงผิง นางไม่รู้หรืออย่างไรว่าหลิวหรงผิงคือมารดาของอาเฟย คือสตรีที่องค์รัชทายาทกุมไว้กลางดวงใจ"พระนา

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาอันหวานล้ำในห้องอาบน้ำหลิวหรงผิงในชุดผลัดเปลี่ยนใหม่คอยช่วยซับผมดกดำของผู้เป็นสามีจนแห้งสนิททั้งสองเอนกายลงบนเตียงกว้างในห้องบรรทมอันเงียบสงบ ลมราตรีโชยชายพัดพาความเย็นสบายเข้ามา ทว่าความเงียบสงัดของราตรีกาลกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่ดัง ตึก... ตึก... ตึก... มาจากหน้าประตูแกรก...บานประตูไม้ฉลุถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างกลมป้อมในชุดนอนผ้าฝ้ายตัวยาวสีขาวสะอาด อ้อมแขนสั้นๆ นั้นโอบกอดหมอนใบเล็กและตุ๊กตาเสือน้อยที่อาสะใภ้มู่อิงเถาเย็บปักให้ไว้แน่นใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มยุ้ยฉายแววง่วงงุน ดวงตากลมโตปรือปรอยคล้ายก้อนแป้งที่กำลังจะละลาย"ท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ" เสียงใสเจือความอู้อี้เอ่ยเรียกแผ่วเบาองค์รัชทายาทและหลิวหรงผิงสะดุ้งน้อยๆ รีบผละออกจากกันทันที หลิวหรงผิงยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางแย้มยิ้มด้วยความเอ็นดู"อาเฟยลูกรัก เหตุใดยังไม่นอนอีกเล่า... แล้วเหตุใดถึงออกมาเดินคนเดียว เสี่ยวเถาไปไหนเสียแล้ว""อาเฟยให้พี่เสี่ยวเถากับพวกพี่ๆ ขันทีรออยู่ข้างนอกขอรับ"เจ้าตัวน้อยก้าวเท้าสั้นๆ นำพาร่างกลมป้อมมาหยุดอยู่ข้างเตียงกว้าง ดวงตาโตที่เคยสุกใสบัดน