All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 141 - Chapter 150

“ช้าก่อน”“เจ้าทำอะไร! หากชักช้าเด็กคนนั้นได้หายไปอีกแน่”“ไม่หายหรอกน่า หนนี้ข้าสั่งให้องครักษ์เงากับคนของข้าตามประกบเขาไว้แล้ว ท่านน่ะใจเย็นหน่อยหากผลีผลามบุ่มบ่ามเข้าไปต่อหน้าเด็กนั่นอีก คาดว่าหนนี้เขาคงตกใจจนหนีหายไม่ยอมออกมาให้พวกเราเจออีกเป็นแน่”คำเตือนของเยี่ยอ๋องช่วยดึงสติเขาได้เป็นอย่างดี องค์รัชทายาทจึงหมุนตัวนำพาร่างสูงเดินลงบันไดจากชั้นบนลงมาอย่างไม่รีบร้อนนักที่ชั้นล่างด้านข้างโรงเตี๊ยมหรู เมื่ออาเฟยหันไปเห็นบุรุษชุดดำหน้าตาดีทว่าแผ่กลิ่นอายความร่ำรวยและมีถุงเงินใบโตห้อยอยู่ที่เอว โดยผู้เป็นเจ้าของตั้งใจห้อยเอาไว้ให้เตะตาเขาตั้งแต่แรกเพื่อเรียกความสนใจเขานั้น แววตาดอกท้อคู่สวยของเด็กน้อยก็ประกายวับขึ้นมาทันที ทว่ายามเพ่งมองดูอีกทีกลับรู้สึกคุ้นหน้ายิ่งนัก“เจ้าหนูมาเดินคนเดียวอีกแล้วหรือ” องค์รัชทายาทเอ่ยทักเขาขึ้นก่อน“เป็นท่านนี่เอง! ถึงว่าเหตุใดจึงรู้สึกคุ้นหน้านัก” อาเฟยชี้หน้าหล่อเหลานั้นทันทีทำเอาเหล่าองครักษ์เงาที่แฝงตัวอารักขาอยู่รอบทิศถึงกับเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกไปตามๆ กัน“ใช่แล้วล่ะ วันก่อนข้าต้องขอโทษแทนเขาด้วย พอดีว่าหูตาของเขาคงฝ้าฟางไปหน่อย” เยี่ยอ๋องชิงเอ่

"เจ้าตัวแสบ" องค์รัชทายาทพึมพำพลางยกหัตถ์ขึ้นกุมขมับ ไม่รู้ว่าควรจะโกรธที่โดนหลอกหรือจะภูมิใจในความฉลาดแกมโกงดั่งจิ้งจอกน้อยของลูกชายตนเองดี‘นิสัยพลิกแพลงดื้อรั้นเช่นนี้ได้มารดาของเขามาสิบส่วนเต็มๆ ช่างกล้าหลอกเอาป้ายหยกมังกรทองของข้าไปเสียได้’"แล้วยามนี้นางกับลูกอยู่ที่ใด" องค์รัชทายาทกลับคืนสู่ความเคร่งขรึม แววตาทอประกายแห่งความหวังอันแรงกล้า พระองค์รอคอยวันนี้มาห้าปี วันที่จะได้ชดเชยทุกสิ่งให้พวกนาง"เรียนองค์รัชทายาท สายลับรายงานว่าพระชายาอาศัยอยู่ที่กระท่อมริมทะเลสาบ ดินแดนเร้นลับท้ายหุบเขาพิษหมอกอสูรพ่ะย่ะค่ะ”“หุบเขาพิษหมอกอสูรอย่างนั้นหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ ชาวบ้านแถบนั้นต่างเล่าขานกันว่าตีนหุบเขาหันหลังให้โลกมนุษย์ บนยอดเขามีหมอกอับแสงปกคลุมตลอดปี ผู้ใดที่หลงเข้าไปหากไม่จมบึงโคลนดูดก็มักจะเดินวนเวียนจนเสบียงหมดและคลั่งตายไปเอง”“แล้วพี่สะใภ้ไปอาศัยทำไมในสถานที่แบบนั้นกัน”“พระนางเป็นหมอย่อมต้องอาศัยอยู่ใกล้แหล่งสมุนไพร ไม่แปลกแต่อย่างใดพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” องครักษ์เงาตอบกลับเยี่ยอ๋อง ก่อนจะหันมาหารัชทายาทอีกครั้ง“ทว่ายามนี้พระชายาไม่ได้อยู่ที่หุบเขาแห่งนั้น เวลานี้นางน่าจะอยู่ที่โ

ทางด้านองค์รัชทายาทและเยี่ยอ๋อง เมื่อทรงล่วงรู้ว่าเย่หยุนฟางน่าจะซ่อนตัวหลิวหรงผิงและมู่อิงเถาเอาไว้ จึงรีบมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมเหมยหลันที่อยู่ห่างออกไปจากโรงเตี๊ยมจิ่งอวิ๋นราวห้าลี้[1]ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีเข้มของทั้งสองเหินทะยานข้ามหลังคาเรือนในเมืองฉางอันยามค่ำคืนอย่างรวดเร็ว โดยมีเหล่าองครักษ์คนสนิทและองครักษ์เงาเร้นกายตามติดไปไม่ห่างสายลมยามดึกที่ปะทะพระพักตร์ไม่อาจดับไฟแห่งความกระวนกระวายในพระทัยขององค์รัชทายาทได้เลยแม้แต่น้อย‘ห้าปี...ข้าปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องเผชิญโลกตามลำพังมาห้าปีแล้ว ผิงเอ๋อร์ อาเฟย... อย่าทิ้งข้าไปอีกเลยนะ รอข้าก่อน’ทว่าเมื่อเข้าใกล้บริเวณโรงเตี๊ยมเหมยหลัน บรรยากาศรอบข้างกลับเงียบสงบจนผิดปกติ กลิ่นอายสังหารเจือจางอยู่ในอากาศ รัชทายาททอดพระเนตรเห็นร่างชายชุดดำหลายคนกำลังถอยร่นออกจากหลังคาโรงเตี๊ยมอย่างลนลาน พร้อมกับเสียงกระบี่ปะทะกันดังกึกก้องมาจากด้านในทันใดนั้น ร่างของเย่หยุนฟางในชุดเจ้าสำนักจันทราพลันโผล่พ้นเงามืดออกมา พร้อมกระบี่คู่กายที่ชโลมไปด้วยเลือดสดใบหน้ายั่วยวนที่เคยหยอกเย้าเหล่าบุรุษ ทว่าเวลานี้กลับฉายแววตระหนกและมากไปด้วยโทสะอย่างที่เขาไม่เ

อีกด้านหนึ่ง เย่หยุนฟางกำลังจับร่างเด็กน้อยหมุนสำรวจไปมารอบตัวจนอาเฟยเริ่มเวียนหัวขึ้นมาแล้ว ทว่าเมื่อเห็นว่าหลานรักไร้ซึ่งรอยขีดข่วน หญิงสาวก็โอบกอดร่างเล็กไว้แน่นด้วยความโล่งอก“หลานรักของป้า! เจ้าคงกลัวมากใช่หรือไม่” นางกอดแน่นเสียจนเด็กชายเริ่มไอคอกแคกประท้วงขึ้นมา“ข้า ข้าจะตายก็เพราะท่านนี่ล่ะขอรับท่านป้าเย่”“เอ๋?” เย่หยุนฟางผละออกพลางจ้องมองหลานรักตาปริบๆ“นี่เจ้า! ยังจะมาทำเป็นพูดเล่นอีกนะ”ร่างเล็กยิ้มหวานให้ผู้เป็นป้าก่อนจะยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มนางฟอดใหญ่พร้อมเอ่ยขอบคุณ จนเย่หยุนฟางถึงกับหน้าแดงเถือก จากนั้นอาเฟยน้อยจึงรีบหันหลังวิ่งไปโถมเข้ากอดมารดาไว้แน่นถึงจะเฉลียวฉลาดเพียงใด แต่เด็กวัยนี้เมื่อผ่านเหตุการณ์เฉียดตายก็ย่อมมีมุมขวัญเสียเป็นธรรมดา ทว่าผู้ที่อาการน่าเป็นห่วงที่สุดยามนี้กลับเป็นองค์รัชทายาทผู้เกรียงไกร….ร่างสูงที่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง ค่อยๆ ทรุดกายลงซบใบหน้ากับลาดไหล่ของหลิวหรงผิง ท่ามกลางสายตาของอาเฟยตัวน้อยที่ยืนมองเขาด้วยความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม"ผิงเอ๋อ... ข้า ข้าเจ็บเหลือเกิน"สุรเสียงแหบพร่าและออดอ้อนดังขึ้นข้างหูของหลิวหรงผิง ร่างสูงใหญ่ที่เคยผ่า

หลิวหรงผิงผลักประตูห้องพักก้าวเดินออกมาด้วยสีหน้าอ่อนล้า ทว่าทันทีที่สายตาทอดมองไปยังลานกว้างด้านนอกภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ก้าวขาของนางชะงักกึกภาพองค์รัชทายาทผู้เคยยิ่งใหญ่และเย็นชา บัดนี้กลับย่อกายลงนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ยอมให้เด็กน้อยตัวจิ๋วเอานิ้วป้อมๆ จิ้มแก้มและดึงหนวดเคราเล่นอย่างไม่ถือองค์โดยมีเย่หยุนฟางยืนกอดอกยิ้มขำอยู่ไม่ไกล เสียงหัวเราะสดใสของอาเฟยและรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็นจากรัชทายาท สะท้อนเข้าสู่ดวงตาดอกท้อของสตรีผู้เป็นมารดาหัวใจของหลิวหรงผิงพลันสั่นสะท้านกำแพงสูงใหญ่ในใจที่พยายามสร้างขึ้นปกป้องตนเองตลอดห้าปีเริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก"ผิงเอ๋อร์"องค์รัชทายาทที่รู้สึกได้ถึงการมาของนาง รีบเงยพระพักตร์ขึ้น สายตาคมของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความโหยหาและแววตาขอความเมตตา ร่างสูงค่อยๆ ยืดกายขึ้นอุ้มอาเฟยไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอมก่อนจะก้าวเข้ามาหานางด้วยความระมัดระวัง"ท่านแม่! ท่านพ่อบอกว่าจะสอนข้าใช้กระบี่ด้วยขอรับ" อาเฟยน้อยชูแขนร่าเริงอย่างลืมตัว โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศกระอักกระอ่วนระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองหลิวหรงผิงมองบุตรชายที่ดูมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็น