All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 151 - Chapter 160

“เกี่ยวอะไรกับนางกันเล่า” หลิวหรงผิงเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ จ้องมองสวามีที่กำลังลนลานหาคนรับผิดชอบแทนตนเององค์รัชทายาทที่กำลังจะอ้าปากเถียงนางอยู่นั้น อยู่ๆ รถม้าก็หยุดลงเสียก่อน จากนั้นจึงมีเสียงของหานเฟิงดังแทรกมาจากด้านนอก“คุณชาย ถึงแล้วขอรับ”“อืม” เขาขานรับในลำคอ หลิวหรงผิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง“ถึงแล้ว? ถึงที่ใดกัน พวกเราเพิ่งเดินทางออกมาได้ไม่ไกลเองมิใช่หรือ ฉางอันห่างจากเมืองหลวงตั้งเป็นพันลี้ จะถึงได้อย่างไร”“ถึงหมู่บ้านผิงอัน เขตแดนเมืองลั่วอันต่างหากเล่า” ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“เมืองลั่วอัน? ไหนท่านบอกว่าต้องรีบกลับเมืองหลวงอย่างไรเล่า เหตุใดจึงเอาแต่แวะพักตามเมืองน้อยใหญ่เช่นนี้”“ข้าไม่อยากให้เจ้ากับลูกต้องทรมานจากการนั่งรถม้าติดต่อกันนานๆ จึงสั่งให้ทหารจัดหาเรือนพัก ค่อยๆ เดินทางไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบร้อน ถือเสียว่าครั้งนี้พวกเรามาพักผ่อนและถือโอกาสเยี่ยมเยียนราษฎรไปด้วยอย่างไรเล่า”ชายหนุ่มพูดพลางคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ให้ชายารัก วาจาของเขาทำเอาหลิวหรงผิงถึงกับชะงักกลืนคำที่คิดจะโต้แย้งกลับลงคอแทบไม่ทันนางลืมไปได้อย่างไรว่าเขาเป็นถึงองค์รัชทายาท ว่าที่ฮ่องเต้ในอนาค

“…ข้าไม่อาจทำเป็นไม่รู้เห็นเรื่องนี้และปล่อยทิ้งเอาไว้แบบนี้ได้ เพราะข้ารู้ดีว่าคนที่สูญเสียคนที่ตัวเองรักนั้นมันทรมานแค่ไหน” หลิวหรงผิงจ้องมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้เลยว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาต้องพบเจอสิ่งใดมาบ้าง ทว่ายามนี้เขาดูสุขุมลุ่มลึก ไม่ใจร้อนดั่งแต่ก่อน อีกทั้งแววตาคู่นั้นยังดูเหมือนมีบางอย่างกำลังซุกซ่อนปิดบังนางอยู่“ข้าง่วงแล้วจะไปนอนกับอาเฟย เชิญท่านตามสบายเลย”“เดี๋ยวสิ!”ชายหนุ่มคว้าแขนของนางเอาไว้ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ รั้งเอวหญิงสาวให้ลงมานั่งบนตักแกร่ง เขาเกยคางหนาที่มีหนวดเคราประปรายบนบ่าของนางเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า“อาเฟยมีเสี่ยวเถาดูแลอยู่แล้ว แต่ข้าไม่มีคนดูแลเลยนะ”“ท่านโตแล้วนะใยต้องดูแลอีก”“เช่นนั้นข้าก็อยากเป็นเด็กแบบอาเฟยบ้าง”“ข้าง่วงจริงๆ นะ ท่านเลิกเล่นได้แล้ว”“ข้าไม่ได้เล่นเสียหน่อยอยู่กับข้าเถอะนะ ข้ายังมีเรื่องที่อยากเล่าให้เจ้าฟังอีกมากมายน

“องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอย่างไรนะ” นัยน์ตาคมกริบหันไปจ้องมององครักษ์หนุ่มเขม็ง ทำเอาตงหยางลอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึก‘ลืมไปได้อย่างไรนะว่ากำลังปลอมตัวกันอยู่’ตงหยางเสียวสันหลังวาบรีบก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของผู้เป็นนายทันที คำว่าองค์รัชทายาทที่หลุดปากออกไปเมื่อครู่ เกือบจะทำให้แผนการปลอมตัวเป็นพ่อค้าเพื่อสืบราชการลับต้องพังทลายลงยังดีที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่มีคนพลุกพล่าน ไม่เช่นนั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะมีเงาหัวอยู่อีกหรือไม่องค์รัชทายาทหรือในยามนี้ก็คือใต้เท้าจ้าวหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันกับองครักษ์หนุ่ม“จำเอาไว้ให้ดีอยู่ข้างนอกนี้ไม่มีองค์รัชทายาทมีแต่ใต้เท้าจ้าวเท่านั้น หากเจ้ายังพลั้งปากอีกเป็นครั้งที่สองคงรู้ใช่หรือไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร”“ข้าน้อยน้อมรับความผิดขอรับ ต่อไปจะไม่ให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด” ตงหยางเหงื่อผุดซึมตามไรผมรีบประสานมือรับคำอย่างแข็งขัน“อืม... ไปกันได้แล้ว”องค์รัชทายาทสะบัดชายเสื้อคลุมก่อนจะเร่งฝีเท้าก้าวเดินลงบันไดโรงเตี๊ยมไปด้านล่างหานเฟิงซึ่งยืนรออยู่ด้านหน้าโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นว่าองค์รัชทายาทเดินมุ่ง

ค่ำคืนนี้คนทั้งหมดเข้าพักที่โรงเตี๊ยมขนาดกลางในใจกลางเมืองลั่วอัน องค์รัชทายาทเลือกพักในห้องรับรองขนาดใหญ่ที่มีห้องนอนแยกอยู่ด้านในสุด จึงไม่ต้องแยกห้องพักให้ยุ่งยาก ส่วนเสี่ยวเถานั้นได้รับอนุญาตจากองค์รัชทายาทให้เข้าไปเฝ้าพระชายากับองค์ชายน้อยด้านในได้หลังจากส่งสองแม่ลูกเข้านอนเรียบร้อยแล้ว องค์รัชทายาทก็ก้าวออกจากห้องนอนด้านในสุด หานเฟิงและตงหยางที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่พลันขยับเข้ามาหาผู้เป็นนาย สีหน้าขององครักษ์หนุ่มอย่างหานเฟิงยังคงฉายแววครุ่นคิดจากคำเตือนของสองพ่อลูกสกุลเฉินเมื่อช่วงเช้า“เรียนนายท่าน เรื่องที่เสี่ยวหลิงและเถ้าแก่เฉินเอ่ยเตือนเมื่อเช้า ข้าน้อยคิดว่าเมืองลั่วอันแห่งนี้ต้องมีปริศนาบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่ เหตุใดชาวบ้านจึงดูหวาดกลัวการออกนอกเรือนยามค่ำคืนถึงเพียงนั้น”องค์รัชทายาทนิ่งฟังคำรายงานขององครักษ์หนุ่มพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างโรงเตี๊ยม ยามกลางวันเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน ทว่าเวลานี้ในยามที่ความมืดมิดเริ่มเข้าปกคลุมไปทั่วเมือง ทุกสิ่งกลับเงียบสงัดจนน่าประหลาดใจยิ่งนัก“ข้าเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน เจ้ากับตงหยางจงออกไ

ทางด้านหลิวหรงผิง เมื่อกลับถึงโรงเตี๊ยมขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องพักรับรองแล้ว นางก็รีบบอกผู้เป็นสวามีด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาถึงรหัสลับใต้ท้องกำไลหยกที่เพิ่งซื้อมา รวมถึงข้อสงสัยที่เชื่อมโยงไปถึงสตรีซึ่งหานเฟิงช่วยไว้เมื่อคืนองค์รัชทายาทผู้ปลอมตัวเป็นพ่อค้าใหญ่เพื่อสืบราชการลับพลันนัยน์ตากระตุกวูบ สายตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ เขาหันไปส่งสัญญาณสั่งการองครักษ์ข้างกายทันที โดยให้ตงหยางแยกไปยืนเฝ้าระวังหน้าห้องพักอย่างแน่นหนาไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ ส่วนหานเฟิงให้ตามเขากับหลิวหรงผิงเข้าไปด้านใน เพื่อช่วยยืนยันความปลอดภัยอีกทีภายในห้องพักชั้นใน เสี่ยวเถากำลังป้อนโอสถให้หญิงสาวเรือนร่างบอบบางที่เพิ่งฟื้นคืนสติ ส่วนอาเฟยที่กำลังนั่งกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นประตูเปิดออก เขาจึงหันไปมองผู้มาเยือนก่อนจะส่งยิ้มกว้างให้ผู้เป็นบิดา มือน้อยๆ ยกขนมเปี๊ยะชิ้นโตในมือชูขึ้นให้องค์รัชทายาทดูราวกับต้องการอวดของอร่อยองค์รัชทายาทในคราบพ่อค้าใหญ่หันไปจ้องมองบุตรชาย แววตาคมกริบอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง เขาแย้มยิ้มน้อยๆ รับความน่าเอ็นดูนั้น พลางส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เจ้าตัวน้อยนั่งกินต่อไปเ