All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 161 - Chapter 170

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” องค์รัชทายาทเอ่ยขัดขึ้น นัยน์ตาคมกริบจ้องมองฟ่านซูฉินเขม็ง ทำเอานางเริ่มหวาดกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาจริงๆ แล้ว หากไม่ใช่ว่ามีหลิวหรงผิงและหานเฟิง บุรุษผู้ช่วยชีวิตนางอยู่ในห้องนี้ด้วย นางคงหวาดผวาจนอกสั่นขวัญแขวนไปแล้วฟ่านซูฉินคลานลงจากเตียงมาหมอบกราบลงตรงหน้าหลิวหรงผิงและองค์รัชทายาทด้วยความสิ้นหวัง"ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ พวกมันกำลังใช้เมืองลั่วอันแห่งนี้เป็นฐานสะสมกำลังเพื่อ..."องค์รัชทายาทในคราบพ่อค้าหนุ่มก้าวขึ้นมาเบื้องหน้า นัยน์ตาสดใสยามอยู่กับชายารักเวลานี้แปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและทรงอำนาจ ปริศนาการสืบราชการลับกำลังจะถูกคลี่คลายลง ณ เมืองลั่วอันแห่งนี้ ร่างสูงใหญ่ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักข้างเตียง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตากดดัน“พูดต่อสิแม่นางฟ่าน พวกมันเป็นใครและฐานสะสมกำลังที่เจ้าว่าคือสิ่งใด”น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยเค้นถาม บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจฟ่านซูฉินเนื้อตัวสั่นงันงก สายตามองบุรุษตรงหน้าที่แม้จะสวมชุดพาณิชย์ธรรมดาแต่บารมีที่แผ่ออกมากลับสูงส่งยิ่งกว่าขุนนางผู้ใหญ่ที่นางเคยพบเจอ นางสูดหายใจลึก พยาย

เงาร่างสายหนึ่งเร้นกายนำทางผ่านชายป่ามุ่งเข้าสู่ตัวเมืองลั่วอันอย่างเงียบเชียบ เถ้าแก่เฉินในชุดรัดกุมสีเข้มทะยานนำหน้าด้วยความคุ้นเคยในพื้นที่ชายวัยกลางคนควบทะยานเต็มกำลังโดยมีเสี่ยวหลิงเกาะหลังแน่น ขณะที่ด้านหลังคือเย่หยุนฟางพร้อมเหล่ามือสังหารที่เคลื่อนตัวติดตามเขาอย่างรวดเร็วและไร้สิ้นเสียง“โรงเตี๊ยมที่พระชายาและคนทั้งหมดพักอยู่ข้างหน้านี้แล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลิงส่งเสียงชี้บอกเย่หยุนฟางกวาดสายตาคมกริบมองไปยังเบื้องหน้า รังสีอำมหิตรอบกายลดลงเล็กน้อยยามเห็นเงาร่างขององครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ตามยอดไม้รอบโรงเตี๊ยมอย่างเป็นระเบียบ คนกลุ่มนั้นน่าจะมองเห็นพวกนางมาแต่ไกลแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่ปล่อยให้กลุ่มคนแปลกหน้าทะยานร่างเข้ามาใกล้ที่พำนักขององค์รัชทายาทและพระชายาได้ถึงเพียงนี้เพียงเท้ากระทบพื้นลานหน้าโรงเตี๊ยม เสวียนชิงยอดฝีมือข้างกายเย่หยุนฟางและเหล่ามือสังหารสำนักจันทราก็กระจายกำลังเข้าคุมเชิงตามมุมมืดทันทีเถ้าแก่เฉินย่อกายลงประคองบุตรสาวให้ลงมายืนบนพื้นจนมั่นคงดีแล้ว จึงเดินเข้าไปใกล้ประตูโรงเตี๊ยม“เถ้าแก่เฉินเองหรอกหรือ”ตงหยางมองร่างทะมัดทะแมงตรงหน้า ชายวัยกลางคนผู้นี้ดูต่างจากเถ้

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!” ตงหยางอุทานขึ้น จ้องมองของในหีบใบนั้นด้วยความตกตะลึง"นี่ยังไม่นับรวมเสบียงอาหารและเกราะเหล็กที่ตุนไว้จนเต็มโถงถ้ำด้านโน้นนะขอรับนายท่าน" หมิงเว่ยเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตึงเครียด“ที่แม่นางฟ่านพูดเมื่อยามบ่ายแสดงว่าคงเป็นเรื่องจริงสินะขอรับ” หานเฟิงเอ่ยขึ้นพลางจ้องมองหีบอีกหลายใบที่ถูกวางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ หมิงเว่ยปรายตามองสิ่งของรอบตัวก่อนจะกล่าวเสริมว่า"ปริมาณอาวุธและเสบียงเหล่านี้ สามารถสนับสนุนกองกำลังขนาดหลายหมื่นคนได้สบายๆ เลยขอรับนายท่าน"องค์รัชทายาทละสายตาจากหีบเหล่านั้นก่อนจะก้าวเข้าไปสำรวจหีบเอกสารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ใจกลางโถงถ้ำ ปลายนิ้วเรียวคลี่เทียบตราประทับออกดู บนแผ่นกระดาษระบุรายชื่อขุนนางในราชสำนักหลายคนที่รับเงินและคอยสนับสนุนการขนส่งอาวุธเหล่านี้และที่สำคัญที่สุด บริเวณมุมล่างของเอกสารทุกฉบับปรากฏตราประทับสีแดงสด ลวดลายของมันดูผิวเผินคล้ายเป็นเพียงตราอักขระศักดิ์สิทธิ์ ทว่าตราประทับอันเด่นชัดนี้ พระองค์เคยเห็นมันมาก่อนองค์รัชทายาทพลันนึกไปถึงคนผู้หนึ่งในเมืองหลวง สัญลักษณ์บนพู่ห้อยหยกที่พระองค์คุ้นตา ไม่คาดคิดว่าจะเหมือนกับตราบนเอกสารเหล่าน

เย่หยุนฟางเก็บขวดยาทั้งสองเข้าสาบเสื้ออย่างใจเย็น ใบหน้าเรียบเนียนนิ่งสงบและเย็นชาจนชวนให้ขนลุก"เมื่อครู่นี้เจ้าทำสิ่งใดกับมันกันแน่" องค์รัชทายาททรงเก็บกระบี่เข้าฝัก พลางทอดพระเนตรมองร่างไร้วิญญาณที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น"ไม่ได้ทำสิ่งใดมากเลยเพคะ ในเมื่อพวกมันชอบใช้พิษ หม่อมฉันก็เพียงดำเนินการตามแผนด้วยการใช้พิษสกัดพิษก็เท่านั้น" เจ้าสำนักสาวตอบเสียงเรียบ ก่อนจะยกยิ้มบางเบาจ้องมองเสี้ยวหน้าขององค์รัชทายาทก่อนจะเอ่ยต่อว่า"และที่สำคัญ พิษนี้หม่อมฉันได้รับมาจากพระชายาของพระองค์นั่นแหล่ะเพคะ"สิ้นคำ องค์รัชทายาทก็ทรงชำเลืองพระเนตรมองไปทางเย่หยุนฟาง ขณะที่นางเองก็ส่งยิ้มแพรวพราวพลางจ้องมองตอบกลับอย่างผู้มีชัย‘ชายาของข้าพกยาพิษชั่วร้ายเช่นนี้ติดตัวมาตลอดการเดินทางด้วยหรือนี่’องค์รัชทายาทพลันนึกถึงใบหน้าหวานงดงามของพระชายารัก ก่อนที่เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอจะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด พระองค์ทรงคลายพระหัตถ์ออกจากด้ามกระบี่แล้วเสด็จก้าวข้ามร่างไร้วิญญาณที่เริ่มเน่าเปื่อยด้วยฤทธิ์ยาพิษ ซึ่งชายาของพระองค์มอบให้แก่สตรีร้ายกาจผู้นี้ โดยที่พระองค์เองก็ไม่เคยทรงล่วงรู้มาก่อนเลยแม้แต่น้อยเย่หยุ

“เขาผู้นั้นคือ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหยวน”สิ้นคำกล่าว ทั้งฟ่านกู้สือและฟ่านซูฉินต่างหน้าซีดถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สองพ่อลูกรีบทรุดตัวคุกเข่าโขลกศีรษะแนบพื้นดินทันที“ข้าน้อย มะ ไม่ใช่! กระหม่อมมีตาหามีแววไม่ ไม่ทราบถึงพระยศอันสูงส่งขอพระองค์ทรงโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาทยกยิ้มอย่างนึกสนุก ทว่ายังไม่ทันตรัสสิ่งใดเสียงฝีเท้าของคนอีกสองคนก็ดังมาจากด้านหลัง หลิวหรงผิงพระชายารัชทายาทก้าวเข้ามาประคองฟ่านซูฉินและฟ่านกู้สือให้ลุกขึ้นอย่างอ่อนโยน“ใต้เท้าฟ่าน แม่นางฟ่าน พวกท่านลุกขึ้นเถิด”"ขะ ขอบพระทัยเพคะพระชายา" ฟ่านซูฉินชำเลืองมองหลิวหรงผิงเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอีกครั้งหลิวหรงผิงมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู แม้บิดาจะหุนหันพลันแล่นแต่นางกลับเป็นเด็กดี หากไม่ช่วยชี้แนะกาลข้างหน้าคงลำบากเรื่องคู่ครองเป็นแน่"ใต้เท้าฟ่าน บุตรสาวของท่านเป็นคนดีทั้งยังน่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้ คนเป็นพ่อเช่นท่านจะตัดใจยอมยกให้นักรบที่เพิ่งพบหน้ากันเพียงครั้งเดียวแล้วหรือ""คะ คือว่า..." ฟ่านกู้สือนิ่งอึ้ง นึกได้ว่าตนเองหละหลวมไปจริงๆหลิวหรงผิงยิ้มละมุน ก่อนจะเอ่ยต่อด้