All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 1 - Chapter 10

แสงสลัวสาดส่องเข้ามาภายในห้องหออันหรูหรา ซึ่งถูกประดับตกแต่งด้วยผืนผ้าโทนสีแดงสลับทองอร่ามตายามสายลมพัดโชยมาก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ที่ลอยล่องเข้ามาในความเงียบงันผ้าม่านมงคลสีแดงปักดิ้นทองปลิวไสวไปตามแรงลม แสงเทียนจากตะเกียงที่จุดไว้ตามมุมห้องสั่นไหวระริก สะท้อนให้เห็นเงาร่างของคนคู่หนึ่งทาบทับลงบนผนังห้องเนิ่นนาน จนกระทั่งเทียนมงคลสีแดงที่ตั้งตระหง่านบนตะเกียงน้ำมันค่อยๆ เผาไหม้ตัวเองจนดับมอดลงไปทีละเล่มห้องทั้งห้องจึงตกอยู่ในความมืดสลัว มีเพียงแสงจากจันทราสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาทว่ากลับมิอาจขับไล่ความมืดมิดและเหน็บหนาวในใจนี้ไปได้เลยบนเตียงกว้าง หญิงสาววัยปักปิ่นผู้มีผิวกายขาวผ่องราวหิมะแรกแย้ม รูปโฉมอรชรอ้อนแอ้นยั่วยวนตาบุรุษทั่วทั้งเมืองหลวงกำลังนั่งคุดคู้ มือบางสั่นเทากอดกระชับผ้าห่มเข้าหาตัวแน่น ทว่าความงามล่มเมืองที่ใต้หล้าต่างหมายปองนั้นกลับมิอาจดึงสายตาของบุรุษตรงหน้าให้หยุดอยู่ที่นางได้เลยแม้เพียงเสี้ยววินาทีหลิวหรงผิง คุณหนูรองตระกูลหลิว สตรีผู้ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุดในแผ่นดิน บัดนี้ใบหน้ารูปไข่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มดูน่าเวทนายิ่งนักน

ศูนย์วิจัยยา เมืองปักกิ่ง“เลยเวลาอาหารกลางวันมานานแล้วนะ รีบมากินข้าวกันเถอะ”เสียงใสกระฉับกระเฉงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายของร่างบางในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมทับชุดทำงาน ในมือของเธอถือกล่องอาหารมาสองกล่อง“ฉันซื้อมาเผื่อเธอด้วยรีบมากินเร็วเข้า ยังมีงานทดลองที่ต้องทำต่ออีกนะ ทำเวลาหน่อย” มู่อิงเถา เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยกระตุ้น น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตและความตื่นเต้นราวกับความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนไม่อาจทำอะไรเธอได้เลยสักนิด“พวกเราไม่ได้ออกไปเที่ยวด้วยกันนานแค่ไหนแล้วนะ” หลิวหรงผิงเอ่ยพึมพำออกมาพลางสาวเท้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกายเพื่อนสนิท“เห็นอาจารย์เปรยๆ อยู่ว่า หากจบโครงการวิจัยชิ้นนี้แล้วพวกเราก็สามารถลาพักผ่อนยาวได้เลย”“จริงหรือ เธอแน่ใจนะ” หลิวหรงผิงเอ่ยถามด้วยความไม่มั่นใจนักเพราะที่ผ่านมาไม่ว่างานวิจัยชิ้นใดจะสำเร็จลุล่วงไปได้ทว่าพวกเธอกลับไม่ได้พักจริงจังสักที ทำให้หนนี้หลิวหรงผิงไม่เชื่อมั่นในคำพูดนั้นมากนัก“ก็จริงน่ะสิ ฉันตรวจตารางงานแล้ว โล่งยาวพอให้เราสองคนเที่ยวได้ทั้งเดือนเลย” หญิงสาวตอบพลางยิ้มสดใส หลิวหรงผิงส่ายหัวให้เพื่

“เป็นอะไรไปหรือเพคะ หิวงั้นหรือ”“คือว่าข้า...”“นี่เสี่ยวเถา เจ้ารีบไปเตรียมอาหารมาให้พระชายาเร็วเข้า” เด็กสาวไม่ทันฟังนางพูดจนจบก็หันขวับไปสั่งให้อีกคนรีบไปจัดเตรียมสำรับโดยเร็วเมื่อสาวใช้อีกคนได้ยินก็รีบวางเสื้อผ้าในมือลง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที“ดะ เดี๋ยวสิ! ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”ทั้งคู่ดูเหมือนจะสาละวนกับการจัดเตรียมสิ่งของและอาหารจนไม่ทันสนใจเสียงร้องทักหลิวหรงผิงจึงได้แต่ปิดปากลงจ้องมองทุกการกระทำของพวกนางที่เอาแต่เดินวุ่นไปมาไม่หยุด แม้จะดูชุลมุนทว่ากลับทำให้นางรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็รับรู้ว่าตนเองไม่ได้โดดเดี่ยวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้หลังอาบน้ำชำระล้างกลิ่นกายเหม็นสาบจนหมดสิ้น หลิวหรงผิงก็ขึ้นไปเอนกายบนเตียงนอนหลังงามอย่างเหนื่อยอ่อนร่างบางนอนนิ่งจ้องมองขื่อบนเพดานห้องอยู่อย่างนั้นมาร่วมครึ่งชั่วยาม[1] แล้ว แม้จะอยู่ในฐานะชายาจวิ้นอ๋องแต่เรื่องราวที่นางพอจะจับต้นชนปลายได้ผ่านความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลยนางหันไปมองหญิงสาวสองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงพลางจ้องมองมา แววตาของพวกนางเปี่ยมไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได

“พวกเจ้าเป็นอะไรไป”“มะ ไม่ได้เป็นอะไรเพคะ”“พวกเจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลยนะ ว่าคนที่คอยกลั่นแกล้งข้าคือน้องสาวของจวิ้นอ๋องใช่หรือไม่”“คือว่า...” ทั้งคู่มองหน้ากันและเอาแต่สะกิดกันไปมาไม่ยอมพูด“พูดมาเถอะน่าข้าไม่เอาไปเล่าให้ใครฟังหรอก ข้าก็มีแค่พวกเจ้าสองคนนี่แหละ”บ่าวทั้งสองชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน แล้วเริ่มเปิดปากเล่าเรื่องราวให้นางฟัง"องค์หญิงเพ่ยเพ่ยเป็นองค์หญิงใหญ่ที่เกิดจากฮองเฮาองค์ปัจจุบันเพคะ และยังเป็นองค์หญิงเพียงคนเดียวที่ท่านอ๋องยอมให้เข้าใกล้มากกว่าองค์หญิงคนอื่น ส่วนท่านอ๋องนั้นเกิดจากอดีตฮองเฮา....” จู่ๆ เสี่ยวเถาก็หยุดพูดก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก“จริงสิ! ท่านอ๋องยังมีพระอนุชาร่วมสายเลือดเดียวกันอีกพระองค์ด้วยนะเพคะ” “น้องชายร่วมสายเลือดกระนั้นหรือ”“เพคะ เขาคือองค์ชายเก้าเป็นพระอนุชาแท้ๆ ของท่านอ๋อง เพียงแต่หายตัวไปตั้งแต่ยังเยาว์ ความจริงเรื่องราวในราชวงศ์ตัวบ่าวเองก็รู้มาแค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้นแหละเพคะ”“แม้อยากจะสืบความให้กระจ่างชัดแต่ความจริงแล้วไม่มีใครอยากรู้เรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่หรอกเพคะพระชายา” ซิ่วอิงพูดเสริมขึ้นมา“เพรา

หลิวหรงผิงสาวเท้าเข้าไปหาสาวใช้ของตนหมายจะประคองให้ลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันถึงตัวดีก็ได้ยินเสียงของแม่นมหูเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน“องค์หญิงเพคะ นี่ก็ใกล้เวลาที่ฮองเฮากับท่านอ๋องจะเสด็จกลับเข้าจวนแล้ว ไม่สู้ปล่อยนางไปก่อนดีหรือไม่เพคะ”แม่นมหูรีบก้าวเข้ามากระซิบเตือนองค์หญิงเพ่ยเพ่ยด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะหันไปสบตากับหลิวหรงผิงอีกครั้งด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจแปลกๆ“ก็ได้” องค์หญิงเพ่ยเพ่ยกอดอกพลางชักสีหน้ามึนตึง“รีบไสหัวไปทั้งนายทั้งบ่าวเสียสิ”แม่นมหูเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทั้งยังก้าวเข้ามายืนบังหน้าองค์หญิงเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณที่ลึกๆ นางพอจะรับรู้ได้ว่าสตรีบ้าผู้นี้น่ากลัวเกินไปแล้วเสี่ยวเถากับซิ่วอิงรีบลุกขึ้นมาประคองหลิวหรงผิงด้วยความรวดเร็ว ประหนึ่งกลัวว่าองค์หญิงจะเปลี่ยนใจ“จะทำอะไรข้า จะพาข้าไปเที่ยวหรือ” หลิวหรงผิงแกล้งถามเสียงใสซื่อ“ใช่เพคะ ไปเที่ยวนะเพคะพระชายา”“ไปๆๆ ไปสิ เร็วเข้า”สาวใช้ทั้งสองจับแขนทั้งสองข้างของนายสาวเอาไว้ ก่อนจะพาร่างบอบบางกลับไปยังเรือนนอนของตนทันที“คอยดูเถอะ สักวันข้าจะเขี่ยเจ้าออกไปจากจวนนี้ให้ได้ แล้วให้พี่หญิงเว่ยมาเป็นพี่สะใภ้ของข้าแทน”องค์หญิงเพ่ยเพ่ยคาดโ