All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 171 - Chapter 180

การเดินทางจากเมืองลั่วอันมุ่งสู่เส้นทางสายใหม่เบื้องหน้าที่มีเพียงป่าเขาลำเนาไพร ดำเนินมาได้ราวสามวันแล้ว ขบวนรถม้าสลับสับเปลี่ยนการเดินทางผ่านหมู่บ้านน้อยใหญ่มาหลายแห่ง จนกระทั่งเริ่มเข้าสู่เขตหุบเขาลึกอันเป็นดินแดนเชื่อมต่อระหว่างชายแดนทิศตะวันออก เข้าสู่เขตภาคกลางของแว่นแคว้นภาพเบื้องหน้าคือเทือกเขาสูงใหญ่สองลูกตั้งตระหง่านทอดตัวยาว สองข้างทางรายล้อมไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์และธรรมชาติอันสมบูรณ์ ทะเลหมอกสีขาวลอยต่ำคลอเคลียอยู่ตามยอดไม้ ราวกับจะโอบอุ้มขบวนเดินทางเอาไว้ โขดหินแผ่นใหญ่รูปทรงแปลกตาตั้งเรียงรายตามแนวไหล่เขา เป็นทัศนียภาพแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อนความสวยงามนั้นทำให้อาเฟยที่ย้ายจากรถม้าคันหลังมานั่งรวมกับบิดามารดา ตื่นเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เด็กน้อยชี้ชวนให้ทั้งสองดูสิ่งแปลกตารอบข้างด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสดใส ท่าทางเริงร่าของลูกชายทำเอาองค์รัชทายาทและพระชายาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ช่วยเติมเต็มบรรยากาศการเดินทางให้เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นเดินทางเข้าไปในหุบเขาได้อีกไม่ไกลนัก เสียงสายน้ำจากลำธารและน้ำตกก็แว่วดังมาแต่ไกล ช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าและค

‘จะทำอย่างไรดีนะ’ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงกิ่งไม้หักจากด้านนอกอารามแว่วดังขึ้น คล้ายมีใครบางคนกำลังมุ่งตรงมาทางนี้“ใครอยู่ข้างในน่ะ!”เป็นเสียงของตงหยางที่ตะโกนถามเข้ามาเมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวภายใน หลิวหรงผิงตกใจรีบย่อกายถอยหลบไปซ่อนหลังเทวรูปหินเก่าแก่นั้นทันทีตงหยางผลักประตูเข้ามาพยายามเพ่งสายตามองฝ่าความมืดสำรวจไปทั่วบริเวณ ทว่ายังไม่ทันได้เค้นหาความจริง ฝ่ามือหนาของใครบางคนก็ตบลงบนศีรษะของเขาอย่างแรง“เล่นอะไรของเจ้า ที่พักแรมยังจัดไม่เรียบร้อย เดินมาทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ได้”“ข้าได้ยินเสียงแปลกๆ ข้างในนี้จริงๆ นะ”หานเฟิงที่เดินตามมาได้ยินดังนั้นก็ยกแขนกอดอกพลางส่ายหน้าให้สหายเบาๆ“เจ้าก็เห็นอยู่ว่าไม่มีอะไร สิ่งที่ได้ยินคงเป็นพวกหนูหรือสัตว์ป่าตัวเล็กๆ อารามร้างทรุดโทรมขนาดนี้ ไม่มีคนดูแลก็ย่อมเป็นที่อาศัยของพวกมันอยู่แล้ว”“แต่ว่า...”“หุบปาก แล้วไปช่วยงานข้าได้แล้ว!”หานเฟิงคว้าคอเสื้อตงหยางแล้วลากให้เดินตามออกไปด้วยกัน ทำให้หลิวหรงผิงที่แอบลุ้นจนตัวเกร็งอยู่หลังเทวรูปหิน ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อครู่หัวใจของนางกระตุกวูบยังดีที่สองขาของนางยังใช้การ

‘ข้าควรจะดีใจสิถึงจะถูก ที่ในที่สุดก็รู้วิธีกลับบ้านแต่เหตุใดในอกกลับรู้สึกหนักอึ้งเช่นนี้กัน’นางหลับตาลงพยายามสลัดความคิดรบกวนเหล่านั้นออกไป ก่อนความง่วงงุนจะค่อยๆ กัดกินความคิด และพานางเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุดกลางดึกสงัด หลิวหรงผิงลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง เมื่อมองไม่เห็นเงาร่างของผู้เป็นสวามีด้านนอกกระโจม นางก็เตรียมจะขยับกายทว่าร่างสูงใหญ่ข้างกายกลับพลิกตัวเสียก่อน แขนแกร่งพาดลงบนเอวบางอย่างคุ้นชินเขาดึงร่างของนางเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอก กลิ่นกายสะอาดโชยเข้าจมูกพร้อมลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่เป่ารดตรงขมับหลิวหรงผิงนิ่งงัน ความอบอุ่นที่จับต้องได้นี้กำลังตรึงนางไว้กับโลกใบนี้อย่างแน่นหนาหญิงสาวทอดสายตามองไปยังตั่งเล็กอีกฝั่ง เห็นร่างเล็กของอาเฟยนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่มเพียงลำพัง ก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับสวามีในความมืดสลัว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกกระโจมตกกระทบใบหน้าคมคาย ยามหลับใหลเขาช่างดูเงียบสงบและไร้ซึ่งพิษสงใดๆบุรุษผู้นี้ ผู้เป็นถึงองค์รัชทายาทผู้สูงส่งทว่ากลับยอมลดตัวลงมาปกป้องนาง ชายคนที่แทบจะบ้าคลั่งเพียงเพราะเห็นนางทำท่าเหมือนจะตกน้ำ และม

ในเวลาต่อมาขบวนรถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวผ่านช่องเขาที่รายล้อมไปด้วยผืนป่าสีเขียวขจี จากยามสายของวันก็ล่วงเข้าสู่ยามบ่ายคล้อยไอแดดบ่ายทอดผ่านยอดไม้หนาทึบของชายป่าลึก กลิ่นอายความอึดอัดโชยมาตามลมเลียบบนถนนดินลูกรัง ขบวนรถม้าขององค์รัชทายาทในคราบกลุ่มพ่อค้าวานิชหยุดนิ่งลง ณ ทางแยกเข้าสู่หมู่บ้านในหุบเขาหมิงเว่ย องครักษ์เงาที่เหินกายลงมาจากยอดไม้ ขวางทางขบวนรถม้าเอาไว้ พลางส่งสายตาให้ผู้เป็นนายก่อนที่องค์รัชทายาทจะหันมามองชายาของตนที่เวลานี้หลับสนิทไปแล้วชายหนุ่มสั่งให้หยุดการเดินทางก่อนจะก้าวเดินลงไปยืนนิ่งอยู่ข้างรถม้า นัยน์ตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียด เขาสัมผัสได้ถึงปราณพิษเจือจางที่ลอยมาตามลมร่างสูงของหมิงเว่ยในชุดจอมยุทธ์ถอยร่นกลับมากระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าในสิ่งที่ตนเพิ่งได้ออกสำรวจเส้นทางเบื้องหน้ากับผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว"เรียนนายท่าน... ด้านหน้าเป็นหมู่บ้านหยวนตง หมู่บ้านเชิงหุบเขาแถบซีหยวนแห่งนี้ ทว่าบัดนี้กลับเงียบเชียบราวกับเมืองร้าง ข้าน้อยลอบเข้าไปสืบดูพบว่าชาวบ้านกำลังเผชิญกับโรคร้าย ไอไข้ขึ้นสูง ปวดหัวรุนแรงและตามร่างกายมีตุ่มหนองเน่าดำบวมโต นี่เป็นไอพิษระบาดร้ายแรง

“ส่วนเจ้า… หานเฟิง สั่งให้ชาวบ้านที่ยังพอมีแรงช่วยกันต้มน้ำสุกให้มากที่สุด ส่วนพวกท่านทุกคนในที่นี้สวมหน้ากากผ้าปิดปากไว้ให้มิดชิด ห้ามถอดออกเด็ดขาด”ด้วยคำสั่งอันเด็ดขาดของหมอเทวดา หานเฟิงและชายชราจึงช่วยกันเกณฑ์ชาวบ้านที่พอจะขยับตัวได้ ลำเลียงผู้ป่วยหนักที่นอนครวญครางตามบ้านเรือนออกมารวมกันที่ลานกว้างหน้าเรือนหัวหน้าหมู่บ้านเมื่อเข้าสู่ช่วงเย็น บรรยากาศกลางลานบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเต็มไปด้วยความตึงเครียด ผู้ป่วยหลายรายเกิดอาการช็อกเพราะพิษไข้สูง ร่างกายกระตุกเกร็งและไอเป็นเลือดออกมาหลิวหรงผิงก้าวเข้าไปจับชีพจรด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นางเปิดหีบยาแล้วนำยาน้ำสกัดฆ่าเชื้อเข้มข้น และยาลูกกลอนต้านพิษระบาดที่ดึงมาจากระบบวิเศษออกมา“ป้อนยานี้ให้ผู้ป่วยทุกคน ดื่มตามด้วยน้ำต้มสุก”นางส่งยาสูตรพิเศษให้เฉินม่อเซียนและชาวบ้านช่วยกันป้อน ทว่ามีผู้ป่วยหนักรายหนึ่งดิ้นทุรนทุรายจนเฉินม่อเซียนไม่อาจเข้าใกล้องค์รัชทายาทสะบัดชายเสื้อก้าวตรงเข้ามา เขาส่งสัญญาณให้หานเฟิงก่อนที่ทั้งสองจะใช้วรยุทธ์และปราณยุทธ์อันนุ่มนวลสยบการเคลื่อนไหว ควบคุมร่างของผู้ป่วยหนักเอาไว้ได้อย่างง่ายดายและระมัดระวัง เพื่อให้หลิวหรงผ