All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 131 - Chapter 140

“ท่านอ๋อง องค์รัชทายาท เวลานี้พวกท่านควรคิดหาทางออกติดตามหาพระชายาไม่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ หากชักช้าฮองเฮาได้จัดงานคัดเลือกชายาคนใหม่ให้พวกท่านเป็นแน่” หานเฟิงรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ทั้งคู่จะเปิดศึกทะเลาะกันไปมากกว่านี้“รู้แล้วน่า!”ไม่ทันที่รัชทายาทจะหันไปต่อว่าหานเฟิงที่อยู่ๆ ก็มาขัดจังหวะการสนทนา เขาก็ได้ยินว่ามีคนต้องการขอเข้าพบ เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกคนผู้นั้นก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วอีกฝ่ายคือขันทีอาวุโสข้ารับใช้ข้างกายฮ่องเต้ สีหน้าและแววตาลึกล้ำที่จ้องมองมานั้นทำเอาองค์รัชทายาทรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ‘เมื่อครู่เสด็จแม่ก็มาด้วยพระองค์เอง ครานี้ยังเป็นคนของเสด็จพ่อ... คิดจะมาไม้ไหนกันอีกเล่า’ “หวางกงกงท่านมาที่นี่ด้วยตัวเอง มีเรื่องสำคัญอันใดกระนั้นหรือ”“กระหม่อมมาตามรับสั่งของฝ่าบาท เพื่อมาแจ้งพระองค์ว่าฝ่าบาททรงรับสั่งให้เข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”“แต่ข้ายังมีงานต้องทำ ฝากกงกงไปทูลเสด็จพ่อด้วย” องค์รัชทายาทพูดขึ้นก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างไม่ใส่ใจนัก“ทรงมีรับสั่งว่าหากองค์รัชทายาทไม่ไปในเวลานี้ จะแต่งตั้งคุณหนูเจ็ดสกุลเซี่ยเป็นพระชายารัชทายาทพ่ะย่ะ

“พระชายาท่านลืมไปแล้วหรือ เมื่อห้าปีก่อนท่านอาจารย์เคยบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดของท่านให้ข้าฟังนานแล้ว รวมถึงเรื่องที่ท่านมาจากแห่งหนใดด้วย” เซี่ยเว่ยหมิงยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ส่วนเรื่องลำดับสำนัก ข้าเพิ่งมากราบท่านอาจารย์เพื่อเรียนรู้วิชาแพทย์ทีหลังพวกท่าน อย่างไรเสียข้าก็ถือเป็นศิษย์น้องของพวกท่านอยู่ดี”“คุณชายเซี่ยท่านถ่อมตัวเกินไปแล้ว” หลิวหรงผิงเอ่ยพลางยิ้มสดใสส่งไปให้เขาเซี่ยเว่ยหมิงไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดกับนาง เขานั่งลงพลางวางกล่องยาที่สะพายติดตัวมาลงบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงนอน“นางเป็นอะไรหรือ” เขาสอบถามอาการเบื้องต้น พลางหยิบซองผ้าเก็บเข็มเงินออกมาวางเรียงตรงหน้ามู่อิงเถา“นางโดนพิษน่ะแต่ข้าไม่รู้ว่าเป็นพิษชนิดใดกันแน่ ข้าไม่ค่อยเชี่ยวชาญเรื่องพิษเท่าใดนัก ถึงได้เรียกให้ท่านมาช่วยดูให้อย่างไรเล่า”“แต่เนื้อความในจดหมายบอกว่านางเองก็เชี่ยวชาญเรื่องยามิใช่หรือ เหตุใดถึงไม่รู้ว่าตนเองถูกพิษอะไร” ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสงสัย“เพราะข้าไม่รู้มาก่อนน่ะสิว่าถูกพิษได้อย่างไร อีกอย่างยาในยุคนี้ข้าก็ไม่เชี่ยวชาญนัก”“ยุคนี้กระนั้นหรื

“มิน่าเล่าถึงได้หล่อเหลาไม่แพ้ท่านเลย ทว่าคนในราช...” เย่หยุนฟางหลับตาลง พลางข่มความตื่นตระหนกนี้ไว้ให้อยู่ลึกที่สุด นางยิ้มหวานส่งให้องค์รัชทายาทก่อนจะเอ่ยต่อว่า“คนในครอบครัวของท่าน ข้าพอเคยพบปะมาบ้างทว่าเหตุใดถึงไม่คุ้นหน้าคุ้นตาคุณชายผู้นี้เลยเล่าเจ้าคะ”องค์รัชทายาทปรายตาขึ้นมองนางเล็กน้อย ก่อนจะตอบคำถามอย่างไม่นึกใส่ใจในคำพูดพิกลของนางเมื่อครู่นี้นัก“ข้าเพิ่งหาเขาพบเมื่อไม่นานมานี้” องค์รัชทายาทตอบพลางเบือนหน้าไปมองอนุชาของตนที่กำลังยืนกอดอก จ้องมองเย่หยุนฟางไม่วางตา“นางก็คือเย่หยุนฟาง” องค์รัชทายาทเอ่ยแนะนำหญิงสาวตรงหน้าให้เยี่ยอ๋องรู้จัก เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ ทำเอาเย่หยุนฟางเสียวสันหลังวาบขึ้นมาดื้อๆ‘มาคนเดียวยังพอว่านี่เล่นมาพร้อมกันทีเดียวสองคน แล้วข้าจะรับมืออย่างไรไหวกันเนี่ย เวรกรรมบ้าๆ นี่เหตุใดถึงได้ตามมาเร็วถึงเพียงนี้กันเล่า’“เอ่อ... แล้วคุณชายเดินทางมาไกลแสนไกลถึงเพียงนี้ คงมิใช่ว่ามาเที่ยวเล่นพักผ่อนหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะ”เย่หยุนฟางเอ่ยหยั่งเชิงไปก่อนหวังในใจเป็นอย่างยิ่งว่าคำตอบของเขาจะเป็นไปตามที่ตนคาด ทว่าประโยคที่ได้ยินใน

"เจ้านกอ้วนยอมจำนนเสียเถอะ ฮ่าๆๆ"เสียงเล็กใสกังวานตะโกนลั่น หลิวเฟยหมิงชื่อเล่นว่าเสี่ยวเฟย หรืออาเฟยที่แอบหลบหนีออกมาจากสำนักศึกษาก่อนเวลากลับบ้าน กำลังวิ่งไล่จับนกพิราบจนขนของมันหลุดกระจายเต็มพื้นถนนความดื้อรั้นและความเฉลียวฉลาดที่ได้มาจากมารดา บวกกับความหยิ่งทะนงที่สืบทอดมาจากสายเลือดบิดาทำเอาตลาดทั้งแถบปั่นป่วนไปหมด"นี่ไอ้หนูอย่ามาวิ่งชนแผงผักของข้านะ" พ่อค้าผักตะโกนด่าอาเฟยหยุดกึกก่อนจะหมุนตัวกลับมาเอามือไพล่หลัง เลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่งท่าทางแก่นแก้วแต่กลับดูสง่าผ่าเผยอย่างน่าหมั่นไส้“ลุงตั้งแผงยื่นออกมาล้ำถนนหลวงตั้งสองคืบ[1] ข้าวิ่งตามกฎหมายแคว้นต้าหยวนไม่ได้ชนผักของท่านเสียหน่อย ท่านต่างหากที่ต้องเก็บแผงเข้าไป”“หนอยไอ้เด็กนี่! ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมพูดจาฉะฉานนักนะ”พ่อค้าผักอ้าปากค้างเถียงไม่ออกกับตรรกะของเด็กชายวัยห้าขวบ ทว่าแม่ค้าร้านหมั่นโถวข้าง ๆ กลับรีบสะกิดแขน กระซิบบอกเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน“เจ้าผิดจริงก็ยอม ๆ ไปเถอะ อย่าไปมีเรื่องกับเด็กนั่นเลย”“เพราะเหตุใด” ทั้งพ่อค้าผักและพ่อค้าชาวต่างชาติถามขึ้นพร้อมกันด้วยความสงสัย“เพิ่งมาที่เมืองนี้สินะ ถึงไม่รู้ว่

"หนะ นี่เจ้า!" องค์รัชทายาทละล่ำละลัก สุรเสียงสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต พระองค์ทรงทรุดพระวรกายลงคุกเข่ากับพื้นฝุ่นกลางตลาดอย่างไม่สนเกียรติยศใดๆมือหนาที่เคยจับกระบี่เข่นฆ่าศัตรูนับร้อยสั่นระริกยามที่ยื่นไปหมายจะแตะแก้มยุ้ยของเด็กน้อยอาเฟยเลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่ง ท่าทางเช่นนี้ช่างเหมือนองค์รัชทายาทเวลาจับผิดขุนนางไม่มีผิด เด็กน้อยเดินถอยหลังไปครึ่งก้าว พลางกอดอกพิจารณาบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ จนเยี่ยอ๋องรวมทั้งองครักษ์ที่เหลือที่เดินตามมาทีหลัง ต่างก็ตื่นตะลึงไม่ต่างกัน"ท่านลุง เหตุใดท่านต้องทำหน้าเหมือนเห็นผีเช่นนั้นเล่าหากเป็นเพราะข้าทำขนมเปื้อนรองเท้าท่าน ข้าชดใช้ให้ก็ได้แต่เหตุใดต้องคุกเข่ามองข้าเช่นนี้ แค่รองเท้าเปื้อนเองนะไม่เห็นต้องทำท่าเหมือนจะร้องไห้เลย เป็นบุรุษมาทำเช่นนี้มันน่าอายนะขอรับ ท่านรู้หรือไม่"“เจ้าเด็กคนนี้ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเสียจริง” เยี่ยอ๋องเอ่ยขึ้นคล้ายจะตำหนิ ทว่ามุมปากหยักกลับยกขึ้นเหมือนชอบใจเสียอย่างนั้น“อะไรคือที่ต่ำที่สูง ที่ข้ารู้คือทุกคนก็เท่าเทียมกันหมดนั่นล่ะ”อยู่ๆ คำพูดของใครบางคนก็ผุดขึ้นในหัวขององค์รัชทายาท คำว่าเท่าเ