Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Kabanata 31 - Kabanata 40

"ไม่ใช่เช่นนั้นเสียหน่อยท่านองครักษ์ทั้งสอง แต่ไหนแต่ไรมาท่านอ๋องไม่เคยนึกสนใจพระชายาของพวกข้าเลย แต่มาวันนี้กลับสั่งให้เข้าวังด้วยกันแล้วจะไม่ให้พวกข้าเป็นกังวลได้อย่างไร"“เวลานี้พระชายาของพวกเจ้าหาใช่คนเดิมอีกต่อไปไม่”“ทะ ท่านพูดเรื่องอะไร”“ไม่เอาน่า พวกข้าสองคนรู้เรื่องหมดแล้วว่าพระชายาหายจากสติฟั่นเฟือนแล้ว”“รู้แล้วกระนั้นหรือ” น้ำเสียงตื่นตระหนกของทั้งคู่ทำให้ตงหยางส่ายหัวอย่างระอา“ข้าว่าเจ้าไปยืนรอข้าที่หน้าประตูเถอะ อย่าพ่นวาจาไร้สาระออกมาให้เปลืองน้ำลายอีกเลย”หานเฟิงเอ่ยปรามสหายผู้ไร้วาทศิลป์ในการสนทนา ทว่าท่าทางองอาจและคำพูดตรงไปตรงมาเฉกเช่นทหารของอีกฝ่าย กลับเป็นที่ถูกตาต้องใจของฮ่องเต้จนถูกคัดเลือกมาเป็นองครักษ์ส่วนตัวของท่านอ๋องในที่สุด“เจ้าหมายความว่าอย่างไร นี่เห็นสตรีดีกว่าสหายอย่างนั้นหรือ” ตงหยางบ่นอุบแต่เมื่อเจอสายตาคมกริบของหานเฟิงที่จ้องเขม็งมา เขาจึงเลือกที่จะหุบปากฉับแล้วแสร้งเดินสำรวจรอบตัวเรือนแทน“แม่นาง ข้าว่าพวกเจ้ารีบไปแจ้งพระชายาเถอะ หากนางชักช้าอาจถูกท่านอ๋องลงโทษเอาได้”“รู้แล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านใต้เท้ามากนะเจ้าคะ” เสี่ยวเถาและซิ่วอิงรับคำก่อนจะรีบ

“คนเช่นเจ้าคู่ควรมาเอ่ยยินดีกับคุณหนูใหญ่เว่ยกระนั้นหรือ นางสูงส่งกว่าเจ้าตั้งเท่าใดหัดเจียมเนื้อเจียมตัวเอาไว้บ้างก็ดี!” ชายาเสิ่นอ๋องหันมาจิกกัดหลิวหรงผิงอย่างไม่ไว้หน้า เพราะนางปักใจเชื่อว่าอย่างไรเสียจวิ้นอ๋องก็คงชิงชังชายาผู้นี้และคงเห็นดีเห็นงามไปกับคำพูดของตนเองอย่างแน่นอน ทว่าครั้งนี้นางกลับคิดผิด“พี่สะใภ้ ระวังคำพูดของท่านด้วย” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของจวิ้นอ๋องดังขึ้น ขัดจังหวะความมั่นใจของคนฟังจนสะดุดกึก“นางจะเป็นคนต่ำตมหรือสูงส่งมาจากไหน ทว่าเวลานี้นางคือชายาของข้า ท่านควรให้เกียรตินางมากกว่านี้”ชายาเสิ่นอ๋องถึงกับหน้าถอดสีชะงักค้างไปทันที นางนึกไม่ถึงเลยว่าจวิ้นอ๋องผู้ซึ่งเกลียดชังหลิวหรงผิงเข้ากระดูกดำจะเอ่ยปากปกป้องนางต่อหน้าผู้คนเช่นนี้‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้’หลิวหรงผิงเหลือบมองเว่ยอวิ๋นเซียนก็พบสายตาปวดร้าวระคนตัดพ้อที่ส่งตรงไปยังจวิ้นอ๋อง ยิ่งเห็นเช่นนั้นนางก็ยิ่งนึกสนุกนางขยับกายเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นมือเรียวไปสอดประสานเข้ากับฝ่ามือหนาของจวิ้นอ๋อง แม้ชายหนุ่มจะชะงักและพยายามจะดึงมือออกแต่นางกลับกระชับจับไว้แน่น พร้อมทั้งขยับเข้าไปกอดกุมแข

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ หลิงหรงผิง”“ท่านอ๋องจะมาปรักปรำข้าได้อย่างไรกัน ที่ข้าพูดเช่นนั้นเป็นเพราะข้าเองก็เคยถูกท่านสั่งกักบริเวณมาก่อนย่อมเข้าใจหัวอกของนางเป็นธรรมดา แล้วนี่ท่านเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเรียบร้อยแล้วหรือเพคะ”“อืม”“เช่นนั้นพวกเราก็กลับจวนได้แล้วใช่หรือไม่”ทว่ายังไม่ทันที่จวิ้นอ๋องจะได้เอ่ยตอบคำใด เสียงแผ่วเบาของเหล่านางกำนัลที่มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน“เรียนท่านอ๋อง หม่อมฉันนำอาหารและของว่างมาถวายเพิ่มตามคำสั่งของหวางกงกงเพคะ”“เข้ามาได้”สิ้นเสียงอนุญาตเหล่านางกำนัลต่างพากันทยอยเดินเรียงแถวเข้ามาด้านในอย่างเป็นระเบียบ พวกนางจัดแจงเก็บกวาดจานอาหารชุดเก่าออกไปจนหมดสิ้นก่อนจะจัดวางสำรับคาวหวานชุดใหม่ลงแทนที่ กลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูกส่งผลให้คนเพิ่งตื่นนอนเมื่อครู่กลับมาตื่นตัวเต็มตาอีกครั้ง“โอ้โห! น่ากินจังเลย”หลิวหรงผิงเด้งตัวขึ้นจากเตียงนอนทันควันร่างบอบบางถลาเข้าไปนั่งประจำที่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบตักขนมรูปร่างสวยงามหลากสีเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ สีหน้าและดวงตาเปล่งประกายบ่งบอกถึงความโปรดปรานเป็นที่สุดนางเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยพลางทอดส

‘นี่เขารู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ยว่าข้าแอบดูอยู่’สุดท้ายนางจึงจำใจก้าวออกจากหลังพุ่มไม้เดินตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ พลางเดินวนรอบตัวชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าด้านข้างและศีรษะของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างจับผิด“ทำอะไรของเจ้า”“ท่านอ๋อง ท่านมีตาหลังด้วยหรือเพคะ”“พูดจาเหลวไหล กลับจวนกันได้แล้ว”“แต่ข้ายังกินไม่อิ่มเลยนะ ข้าขอ...” ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยท้วงจนจบประโยค จวิ้นอ๋องก็ยื่นมือหนามาคว้าจับข้อมือบางของนางไว้มั่นก่อนจะหมุนกายตั้งท่าฉุดกระชากลากถูให้ออกเดินไปจากบริเวณอุทยานหลวงทันที“ดะ เดี๋ยวสิเพคะ! ข้าขอกลับไปเอาลูกท้อที่เหลือในตำหนักข้างก่อนได้หรือไม่”“ก็แค่ผลท้อไม่กี่ลูก ข้าจะสั่งคนไปกว้านซื้อมาให้เจ้าทั้งเมืองหลวงก็ยังได้”“เอ๋? ไม่เหมือนกันเสียหน่อยนี่มันผลท้อในอุทยานหลวงเชียวนะ รสชาติหวานฉ่ำอร่อยเหาะถึงเพียงนี้ข้างนอกนั่นจะไปสู้ได้อย่างไร”“เพ้อเจ้ออันใดของเจ้า”ชายหนุ่มเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือบางพลางกึ่งลากกึ่งดึงให้หลิวหรงผิงก้าวตามฝีเท้าของเขาเพื่อกลับจวน ทิ้งไว้เพียงสายตาโกรธเกรี้ยวระคนริษยาแทบกระอักเลือดของเว่ยอวิ๋นเซียนที่จ้องมองตามหลังคนทั้งคู่ไปนางสู้อุตส่าห์แอบหลบเลี่ยงสายต

สองสาวใช้ได้แต่หันมาสบตากันอย่างจนปัญญา ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาปลอบโยนพระชายาของตนดี สุดท้ายจึงได้แต่พากันสละผ้าห่มผืนหนาของพวกตนนำมาพับซ้อนหลายๆ ชั้นเพื่อรองก้นให้นายสาวนั่งสบายขึ้นทว่ารถม้าที่เอาแต่โครงเครงสั่นสะเทือนปานแผ่นดินไหวตลอดเวลาก็เริ่มส่งผลให้หลิวหรงผิงมีอาการหน้ามืดเริ่มพะอืดพะอมจนยากจะทนไหวแล้วหญิงสาวตัดสินใจเปิดระบบวิเศษของนาง ดึงเอาหลอดยาดมสมุนไพรหน้าตาประหลาดขึ้นมาจ่อจมูกสูดดมฟอดใหญ่ท่ามกลางสายตางุนงงสงสัยของสองสาวใช้ที่เฝ้ามองสิ่งของประหลาดในมือนายสาวไม่วางตาด้วยสีสันรวมถึงรูปลักษณ์ของมันช่างแปลกตาและไม่เคยปรากฏอยู่ในยุคสมัยนี้มาก่อน นางเหล่ตามองสาวใช้คนสนิทที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความฉงนแต่กลับไม่คิดที่จะอธิบายสิ่งในเวลานี้‘ช่างเถอะ... ไว้วันหลังค่อยหาข้ออ้างอธิบายกับพวกนางแล้วกัน’ทว่าเสียงอึกทึกภายนอกรถม้าก็ดึงสติของสองสาวใช้ให้กลับมาอีกครั้ง พวกนางเลิกผ้าม่านขึ้นมองด้วยความฉงนเมื่อจู่ๆ ขบวนเดินทางที่เคยเคลื่อนตัวกลับหยุดนิ่งลงกะทันหัน“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ” ซิ่วอิงหันไปกระซิบถามเสี่ยวเถาทว่าเสี่ยวเถาทำเพียงส่ายหน้าแทนคำตอบ ซิ่วอิงจึงตัดสินใจเลิกผ้าม่านอีกฝั่งข