Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Kabanata 21 - Kabanata 30

องครักษ์หนุ่มต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการแทรกตัวฝ่าฝูงชนและบรรดาสตรีที่รายล้อมหนาตาเพื่อไล่ตามพระชายาให้ทัน ในสถานที่พลุกพล่านเช่นนี้เขาจำเป็นต้องเลี่ยงการใช้วรยุทธ์เพื่อไม่ให้แตกตื่นแต่กว่าจะเข้าถึงตัวนางได้ก็เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับต้องปาดเหงื่อเลยทีเดียว‘พระชายาสติไม่ดีเช่นนี้ ไฉนท่านอ๋องถึงยอมปล่อยให้ออกมาเดินเที่ยวเล่นกันนะ’ ตงหยางได้แต่ร่ำร้องในใจองค์หญิงเพ่ยเพ่ยส่ายหน้าด้วยความระอาใจกับท่าทีของพี่สะใภ้ผู้นั้นเต็มทน ก่อนจะหันไปเอ่ยกับผู้เป็นพี่ด้วยน้ำเสียงเอือมระอา“อยู่ใกล้สตรีผู้นั้นนาน ๆ ข้าคงได้อับอายชาวบ้านจนแทรกแผ่นดินหนีแน่เจ้าค่ะ พี่สี่เช่นนั้นท่านก็พาพี่หญิงเว่ยไปเดินดูงานเถอะนะเจ้าคะ พี่สะใภ้ทั้งซุกซนและเอ่อ... ทำตัวน่าเกลียดเช่นนี้อาจสร้างเรื่องให้ท่านต้องอับอายและปวดหัวได้ ปล่อยให้นางเดินเที่ยวคนเดียวเสียเถอะให้ตงหยางคอยตามดูแลนางก็คงเพียงพอแล้วกระมัง”“ได้อย่างไรกัน น้องห้าเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าแต่งชายาแล้ว ย่อมไม่เหมาะสมหากต้องไปเที่ยวเล่นกับสตรีอื่นตามลำพัง”“สตรีอื่นที่ใดกัน ก็ยังมีข้าคอยเดินไปด้วยอีกคนนี่นาเจ้าคะ”“พวกเจ้าไปเดินเล่นกันเองเถอะ... หานเฟิง เจ้าไป

ทางด้านจวิ้นอ๋องที่พานางเดินแกมบังคับออกมาจนถึงจุดจอดรถม้า หลิวหรงผิงกวาดสายตามองก็พบว่ารถม้าที่รออยู่ตรงหน้าคือรถม้าอีกคันของจวนอ๋องโดยมีหานเฟิงคอยกุมบังเหียนควบคุมรถม้าอยู่ลำพัง‘อ้าว... นี่ไม่ใช่รถม้าคันใหญ่ขององค์หญิงเพ่ยเพ่ยนี่นา’“รถม้าของจวนข้าเอง ก็เพียงแค่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าว่าสตรีบ้าเช่นเจ้าคงไม่แคล้วก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีก แล้วก็เป็นจริงดังที่คิด”‘เก่งกาจรอบรู้เสียจริงนะพ่อคุณเอ้ย’ หลิวหรงผิงค่อนแคะเขาในใจชายหนุ่มปรายตาคมกริบมองนางคราหนึ่งก่อนจะก้าวเท้ายกชายเสื้อเดินขึ้นรถม้าไปเป็นคนแรก หลิวหรงผิงเพียงยักไหล่เบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจในท่าทีบึ้งตึงนั้นแล้วจึงก้าวตามหลังเขาเข้าไปเมื่อทั้งคู่เข้ามานั่งเคียงกันในรถม้า จวิ้นอ๋องผู้ซึ่งก่อนหน้านี้สังเกตเห็นคราบเลือดสด ๆ ที่ไหลซึมอาบแขนเสื้อของนางก็ยื่นมือไปรับผ้าสะอาดจากหานเฟิงมาประคองแขนบางเอาไว้แล้วเริ่มลงมือพันแผลให้อย่างเบามือก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของสตรีที่ทำหน้าตาไขสือไม่รู้เรื่องราว“เจ้าไปได้แผลนี้มาตั้งแต่เมื่อใด”‘หือ แผลหรือ’หลิวหรงผิงก้มลงมองตามมือหนาที่กำลังเกาะกุมแขนของนางอยู่ ก็ต้องเบิกตากว้างเม

‘อะไรเนี่ย พูดวกไปวนมาจนข้าปวดหัวแล้วนะ’หลิวหรงผิงลอบเบ้ปากก่อนจะเอ่ยต่อ“ท่านคิดจริงๆ น่ะหรือว่าข้าจะสนใจท่าน บุรุษเช่นท่านข้าว่าก็เหมาะสมดีแล้วกับสตรีสองหน้าอย่างเว่ยอวิ๋นเซียน”น้ำเสียงเย้ยหยันนั้นทำเอาจวิ้นอ๋องโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขากำหมัดแน่นก่อนจะเค้นเสียงเยือกเย็นออกมา“ออกไปจากห้องของข้า!”หลิวหรงผิงแสยะยิ้มจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก แววตาคมกริบคู่นั้นเพ่งมองมาที่นางด้วยความกราดเกรี้ยวราวกับต้องการจะสังหารนางให้ตายคามือ‘ผีเข้าหรืออย่างไร แค่พูดถึงแม่นั่นไม่กี่ประโยคก็เสียการควบคุมไปเสียแล้ว ช่างน่าสงสารจริงๆ คนอะไรจะลุ่มหลงในความรักจนตาบอดไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้’ชายหนุ่มจ้องมองนางก่อนจะยกมือหนาขึ้น หลิวหรงผิงรีบหลับตาลงด้วยกลัวว่าปีศาจอารมณ์แปรปรวนผู้นี้จะทำร้ายนางเข้า ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งนางกลับมองเห็นเพียงใบหน้าที่ไร้หน้ากากปกปิดแล้วบนซีกหน้าของเขามีบาดแผลน่ากลัวที่หากเป็นสตรีอื่นมาเห็นเข้าคงได้กรีดร้องด้วยความตื่นตกใจจนสลบไปแล้ว แต่สำหรับนางที่เคยพบเห็นคนไข้มาทุกรูปแบบภาพตรงหน้านี้ยากที่จะทำให้นางหวาดกลัวได้ หนำซ้ำนางยังเอาแต่จ้องมองบุรุษตรงหน้าด้

“ตกลงสิเพคะ” นางส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้เขาทำเอาจวิ้นอ๋องถึงกับต้องเบือนหน้าหนีทันทีด้วยความหงุดหงิด“ดี เช่นนั้นเจ้าก็ออกไปได้แล้ว”สิ้นคำไล่ของชายหนุ่มทว่าหลิวหรงผิงก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ยอมก้าวขาออกไปแต่อย่างใด นางเอาแต่จับจ้องใบหน้าของเขาอยู่อย่างนั้นไม่วางตาจนบรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นมาอีกครั้ง“เอ่อ... พระชายาพ่ะย่ะค่ะ” หานเฟิงส่งเสียงเตือนเบาๆหลิวหรงผิงไม่สนใจองครักษ์ นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษบนเตียงก่อนจะเอ่ยถามสิ่งตนคาดเดา“ที่ท่านยอมแต่งงานกับข้า เป็นเพราะสกุลหลิวมีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้ใบหน้าของท่านต้องกลายเป็นเช่นนี้ ใช่หรือไม่เพคะ”สายตาของจวิ้นอ๋องพลันแปรเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาในทันที เขากำหมัดแน่นก่อนจะตวาดลั่นห้อง“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”“จะไม่ใช่เรื่องของข้าได้อย่างไรกัน” หลิวหรงผิงสวนกลับทันควัน แววตาของนางจริงจังขึ้นมาต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ“ข้าคือคนสกุลหลิวไม่ว่าวันข้างหน้าข้าจะอยู่หรือตายด้วยน้ำมือของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี หรือด้วยน้ำมือของใครก็แล้วแต่ ท่านช่วยบอกความจริงให้ข้าตาสว่างหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร”“หากเจ้ารู้แล้วจะอย่างไร? สตรีเช่นเจ้าจะไปทำอะไร

“เสี่ยวเถา ซิ่วอิง... พวกเจ้าอยากได้อะไรในห้องนี้ เลือกหยิบไปได้ตามสบายเลยนะ”“อะ อะไรนะเพคะ” สองสาวใช้ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ“อย่าถามมากน่า ถือว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเจ้าคอยอยู่เคียงข้างดูแลข้ามาตลอดอย่างไรล่ะ หากเลือกของที่ชอบได้แล้วมีอะไรต้องไปทำก็ไปเถอะ ข้าจะขออยู่จัดการของพวกนี้ต่อเองคนเดียว”“ขอบพระทัยเพคะพระชายา” ทั้งสองยิ้มแก้มปริรีบเลือกหยิบผ้าไหมคนละผืนก่อนจะขอตัวลาออกไปตามคำสั่งหลิวหรงผิงพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มเดินสำรวจข้าวของในห้องเก็บของนี้อย่างละเอียด‘นอกจากแก้วแหวนเงินทองแล้วยังมีผ้าไหมชั้นดีอีกเพียบ สกุลหลิวร่ำรวยถึงเพียงนี้เลยหรือนี่ แค่บุตรสาวคนรองออกเรือนยังประเคนสินเดิมให้มากถึงเพียงนี้ช่างน่าทึ่งเสียจริง’นางเปิดสำรวจกล่องไม้ไปทีละใบจนกระทั่งมาถึงกล่องใบสุดท้ายที่อยู่ลึกที่สุด เมื่อเปิดฝาออกก็พบเข้ากับปิ่นหยกมรกตสลักลายหงส์งดงามวางตระหง่านอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีแดงสดตัวเนื้อหยกเขียวขจีโปร่งแสงจนมองทะลุเห็นอีกด้านได้ ช่างล้ำค่าเหนือคำบรรยาย“คงจะเป็นปิ่นหงส์หยกชิ้นนี้สินะ”นางชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแม้เวลานี้นางจะเข้ามาครอบครองร่างนี้แล้ว แต่ก็ไม่รู้เลยว่าวันข้