Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ละ แล้วเหตุใดผิวน้ำตรงนั้นถึง...”ยังไม่ทันที่เสี่ยวเถาจะได้พูดจนจบประโยค ซิ่วอิงที่ยืนอยู่บนฝั่งก็เบิกตากว้างพร้อมกับกรีดร้องลั่นพลางก้มลงหยิบก้อนหินขนาดใหญ่ขว้างปาไปยังคุ้งน้ำเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง“พระชายา พี่เสี่ยวเถา! รีบขึ้นมาเร็วเข้างูกำลังเลื้อยตรงมาทางนี้แล้ว”“งะ งูงั้นหรือ”หลิวหรงผิงรู้สึกเหมือนหูดับวูบไปในทันที สิ้นคำนั้นหญิงสาวก็กรีดร้องลั่นก่อนจะตะโกนออกมาว่า“ข้าเกลียดงูที่สุดในชีวิต เหตุใดพวกเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้กันเล่า กรี๊ดดดดด!”หลิวหรงผิงสติกระเจิงกรีดร้องลั่นลนลานจนทำอะไรไม่ถูก อสรพิษตัวใหญ่ยักษ์กำลังเลื้อยส่ายลำตัวฝ่ากระแสน้ำตรงดิ่งเข้ามาหาพวกนางอย่างรวดเร็วโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดชะงักเสียงกรีดร้องระงมปานจะขาดใจของสตรีทั้งสามดังแว่วฝ่าสายลมไปไกลจนถึงค่ายพักแรมจวิ้นอ๋องที่กำลังนั่งตรวจดูแผนที่พลันเงยหน้าขึ้นขวับ สายตาคมตวัดมองไปยังทิศทางของต้นเสียงร้องทันทีก่อนจะลุกขึ้นวิ่งทะยานร่างมุ่งตรงไปยังริมลำธารอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ โดยมีสององครักษ์คนสนิทและทหารลาดตระเวนส่วนหนึ่งวิ่งกวดตามไปติดๆ“ชิ้ว ไปนะเจ้างูบ้า พระชายาเพคะรีบขึ้นมาเร็วเข้า!” ซิ่วอิงตะโกนลั่นมือ

พอจวิ้นอ๋องลับสายตาไป เสี่ยวเถาและซิ่วอิงก็รีบวิ่งถลาเข้าไปหาพระชายาของตนในกระโจมทันที“พระชายาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”เด็กสาวทั้งสองรีบกุลีกุจอเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าพระชายาของตนดูปกติดีทุกอย่าง สีหน้าของนางในเวลานี้ดูผ่องใสราวกับไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วยหรือได้รับบาดเจ็บตรงไหนเลยสักนิด“ข้าไม่ได้เป็นอะไร”“ก็พวกบ่าวเห็นกับตาว่าพระชายาเหยียบไม้หนามแหลมคมมานี่เพคะ แล้วนี่...”พวกนางก้มลงมองดูฝ่าเท้าของผู้เป็นนายสาวก็พบว่ามันถูกพันด้วยผ้าสีขาวสะอาดตาเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ลักษณะการพันแผลเช่นนี้เหมือนกับที่นางเคยรักษาบาดแผลให้พวกนางทั้งคู่เมื่อครั้งยังอยู่ที่จวนอ๋องในเมืองหลวงไม่มีผิด“ข้าก็เพียงแค่หงุดหงิดที่ถูกเจ้าอ๋องบ้านั่นโยนทิ้งลงบนพื้น จึงไม่ทันได้ระวังตัวจนเผลอไปเหยียบเข้าจนได้ ตอนนี้สะโพกข้าระบมไปหมดแล้วกระดูกจะหักด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้” หญิงสาวบ่นโอดครวญออกมายาวเหยียด“นี่ดีเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่โยนข้าไปทับกองไม้หนามนั่น ไม่อย่างนั้นคงได้แผลเพิ่มอีกเป็นแน่”นางยังคงบ่นร่ายยาวพลางยกจอกน้ำขึ้นดื่มทว่ากลิ่นที่ลอยโชยออกมากลับไม่เหมือนกลิ่นน้ำดื่มธรรมดาทั่วไปเสียอย่า

“เฮ้อ... ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” หมอชราถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างหมดทางเลือก เขาชำเลืองมองไปที่หน้าประตูกระโจมพักเพื่อความแน่ใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่มีองครักษ์หรือคนสนิทของจวิ้นอ๋องป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้เขาก็ขยับกายเข้าไปใกล้นางอีกนิด เงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นนายสาวแล้วกระซิบเสียงเบา“ผงยานั่นใช้สำหรับระงับการตั้งครรภ์จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่ต้องใช้อย่างต่อเนื่องถึงจะเห็นผลอีกอย่างข้าน้อยผสมในปริมาณที่น้อยมาก ยาที่ดื่มไปในคืนนั้นแม้จะช่วยระงับได้บ้างแต่หากหลังจากนี้พระชายากับท่านอ๋อง เอ่อ...มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอีกก็ไม่แน่ว่าจะทรงครรภ์หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านวางใจเถอะข้ากับเขาไม่มีทางร่วมเตียงกันอีกอย่างแน่นอน ไม่สิ! ต้องบอกว่าไม่มีทางร่วมรักกันเลยถึงจะถูก”“พระชายาอย่าพูดเช่นนั้นสิเพคะ” เสี่ยวเถาอุทานลนลาน“ทำไมเล่าข้าพูดผิดตรงไหนกัน ในเมื่อเขาเกลียดข้าแทบไม่อยากจะแตะต้องตัว ส่วนข้าเองก็ไม่ได้มีความสนใจในตัวเขาอีกต่อไปแล้ว ต่างคนต่างอยู่ยามว่างข้าก็มีเรื่องอื่นให้คิดตั้งมากมาย ใช่ว่าวัน ๆ จะต้องเอาแต่คิดถึงเรื่องบนเตียงเสียหน่อย”ทั้งสามคนได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกันเบา ๆ เมื่อ

“นี่! ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ ดื่มมากมายขนาดนี้แล้วพรุ่งนี้จะเดินทางต่ออย่างไร”“เรื่องของข้า!” หญิงสาวตอบกลับอย่างไม่แยแส พลางเอี้ยวตัวหลบมือไม้ของจวิ้นอ๋องที่พยายามจะยื้อแย่งเอาไหสุราคืน“เอ่อ... ท่านอ๋องคือว่า” หานเฟิงอึกอัก“ช่างเถอะ ปล่อยให้นางดื่มไปสตรีคออ่อนเช่นนั้นจะไปดื่มหมดไหได้อย่างไรกัน”ทว่าความเงียบสงัดรอบด้านที่เคยมีก่อนหน้านี้กลับชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงระคนเมามายของหลิวหรงผิงดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วทั้งผืนป่าทันใดนั้นเสียงกระพือปีกนับร้อยนับพันของฝูงนกที่ตกใจตื่นก็ดังระงมขึ้น ราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่บนยอดไม้ก่อนที่พวกมันจะพุ่งทะยานพรวดขึ้นสู่ท้องฟ้าสีดำสนิทพร้อมกันในฉับพลันแม้ตัวของพวกมันจะกลืนหายไปกับความมืดจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าทว่าเสียงโฉบเฉี่ยวและการเคลื่อนไหวอันวุ่นวายสับสนเบื้องบน ส่อให้รู้ว่าพวกมันกำลังโบยบินอย่างตื่นตระหนก ราวกับมีใครบางคนจงใจสาดความกลัวเข้าใส่กลางอากาศอย่างไรอย่างนั้นจวิ้นอ๋องยืนจังก้าใบหน้าคมคายบึ้งตึง รังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาในเวลานี้ ทำเอาเหล่าทหารกล้าพากันนั่งไม่ติดที่เสียแล้ว“ไปจับตัวนา

ทางด้านนอกกระโจม เสียงครวญครางระคนเสียงหายใจกระเส่าที่ดังแว่วเล็ดลอดออกมาก่อนหน้านี้ ทำเอาเหล่าทหารกล้าที่เฝ้าเวรยามอยู่ถึงกับหน้าแดงวาบจนต้องรีบก้าวเท้าถอยห่างออกจากบริเวณที่พักของผู้เป็นนายทันควัน เมื่อรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิอันร้อนแรงภายในนั้น“เมื่อหัวค่ำยังเห็นตั้งท่าจะฆ่าจะแกงทะเลาะกันหูดับตับไหม้อยู่เลย ดูสิเวลานี้กลับแปรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเสียอย่างนั้น”ตงหยางพูดขึ้นพลันสายตายังคงจ้องมองไปทางกระโจมพักของจวิ้นอ๋องไม่วางตา เขาขำในลำคอพลางส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปนั่งล้อมวงที่กองไฟกับเหล่าทหารที่เหลือส่วนหานเฟิงที่ยืนกอดอกยืนวิเคราะห์สถานการณ์อยู่เงียบ ๆ ก็อดที่จะอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้‘แม้ว่าเมื่อก่อนพระชายาจะร้ายกาจเพียงใด ทว่ายามนี้นางหาใช่สตรีคนเดิมอีกต่อไปไม่… ที่ท่านอ๋องเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะหย่าขาดกับนางทันทีที่บรรลุเป้าหมาย หากสถานการณ์พลิกผันกลายเป็นผูกพันลึกซึ้งเช่นนี้แล้ว ท่านอ๋องจะยังตัดใจปล่อยนางไปได้จริง ๆ น่ะหรือ’เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังขึ้นเป็นระยะ แสงฟ้าแลบสีขาวสว่างวาบตัดกับท้องฟ้าที่ยังคงมืดมิด พายุฝนกระหน่ำลงมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จวิ้นอ๋องกว่าจะผละออกจ