“ท่านอ๋องจะให้ข้าน้อยจัดการอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ พระชายาแอบออกมาที่เรือนใหญ่อีกแล้วไหนจะเรื่องที่องค์หญิงเพ่ยเพ่ยมาฟ้องท่านเมื่อครู่นี้อีก”จวิ้นอ๋องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเองก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้สตรีสติไม่สมประกอบผู้นั้นเช่นกันแต่เพราะฮ่องเต้เป็นผู้พระราชทานสมรสให้เขาจึงไม่อาจหลีกเลี่ยงอีกทั้งบิดาของนางยังเป็นขุนนางที่มีประโยชน์ต่อราชสำนัก ฮ่องเต้จึงจำต้องใช้การแต่งงานนี้ผูกสัมพันธ์เพื่อรั้งตัวไว้ใช้งานแต่ใครเล่าจะรู้ว่าแท้จริงแล้วยังมีบางอย่างเกี่ยวกับตัวนางที่มีประโยชน์ต่อเขาและเป็นบางอย่างที่นางต้องชดใช้ให้เขาจนกว่าเขาจะพอใจ!“ท่านอ๋อง...”“ไม่ต้อง ปล่อยนางไปก่อนแต่หากนางคิดจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกเมื่อไหร่ ไว้ข้าค่อยจัดการนางทีหลัง”“พ่ะย่ะค่ะ”จนกระทั่งถึงเวลายามจื่อ[1] ของกลางดึกคืนนั้น หลิวหรงผิงยังคงนอนกระสับกระส่ายด้วยความไม่เคยชินกับสถานที่แปลกตาที่ไม่ใช่บ้านของตนเอง แต่ท้ายที่สุดความเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดทั้งวันก็ดึงดูดให้นางจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปในที่สุดในห้วงแห่งนิทราปรากฏให้เห็นเป็นหมอกควันสีขาวจางๆ ลอยละล่องเข้ามาปะทะใบหน้าบอบบางของนางหลิวหรงผิงพยายามเบิกตาให้กว้างขึ้นเพื
Magbasa pa
Mag-log in
