Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Kabanata 51 - Kabanata 60

“เหลวไหล!”นางเบะปากใส่เขาไปทีหนึ่ง นิ้วเรียวเล็กจิ้มลงบนแผ่นอกแกร่งที่มีชุดเกราะสวมทับไว้พลางจ้องมองเขาด้วยแววตาเย้ายวน ทว่าชั่วครู่หนึ่งนางก็ชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้“มีอะไร” เขาถามเมื่อเห็นนางนิ่งไป“ท่านได้รับบาดเจ็บงั้นหรือ”“ไม่มี”“แล้วเหตุใดที่เสื้อตัวเมื่อคืนของท่านถึงมีคราบเลือดติดอยู่ล่ะ”“เมื่อคืนนี้ข้าไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เจ้ามองไม่ออกหรืออย่างไรว่านั่นไม่ใช่เลือดของข้า”“สายตายามวิกาลของข้าใช่ว่าจะแหลมคมเช่นท่านนี่นา”แม้ท่าทางของทั้งคู่จะดูเหมือนการปะทะฝีปากกันยามปกติ ทว่าถ้อยคำลึกซึ้งเปิดเผยที่เอ่ยออกมากลับทำให้คนสนิทที่ยืนรายล้อมอยู่ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความกระดากอายไปตามๆ กัน จวิ้นอ๋องถอนหายใจออกมาแผ่วเบาก่อนตัดบท“เมื่อคืนข้าออกไปลาดตระเวนมา”“แล้วอย่างไรต่อ”“จะซักไซ้ให้มากความไปไย”“ไม่อยากรู้ก็ได้” นางสะบัดหน้าหนีพึมพำกับตัวเอง ทว่าริมฝีปากเล็กๆ นั้นก็ยังไม่วายเอ่ยถามต่อ“ไม่มีใครตายใช่หรือไม่”“อยากให้มีหรืออย่างไร”“ท่านพูดจาดีๆ กับข้าสักประโยคจะตายอย่างนั้นหรือ”“อย่าสอดรู้เรื่องของบุรุษให้มากนักเลย ชีวิตของเจ้าจะได้ยืนยาวขึ้น

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเสด็จพ่อไม่ได้ส่งข้ามาที่นี่เพื่อดูแลทุกข์สุขของราษฎรเพียงอย่างเดียว”“แล้วมาเพราะเหตุใดกันเล่าเพคะ”“ข้าจำเป็นต้องไว้ใจเจ้าถึงขั้นต้องเปิดเผยแผนการให้เจ้าฟังด้วยหรืออย่างไร”“หากไม่ใช่แล้วท่านจะเปิดประเด็นพูดมันออกมาทำไมกันเล่า” นางสวนกลับทันควันแท้จริงแล้วนางเองก็ไม่ได้อยากสอดรู้เรื่องของเขามากนัก และที่ยอมดั้นด้นติดตามมาถึงที่นี่ก็เพียงเพราะอยากเปิดหูเปิดตาและหาโอกาสหลบหนีไปจากเขาให้พ้นๆ ก็เท่านั้น หญิงสาวละความสนใจจากคนข้างกายก่อนจะก้มลงมองมืออวบอ้วนของหมอหลี่ที่ค่อยๆ พันแผลให้นางอย่างเบามือที่สุด“หลายปีก่อนราชวงศ์ระส่ำระส่ายเพราะมีเหตุการณ์นองเลือด และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เสด็จแม่ของข้าสิ้นพระชนม์”หลิวหรงผิงหันขวับกลับมามองเขาอย่างนึกไม่ถึง ไม่คิดว่าคนเย็นชาและระแวดระวังตัวจัดเยี่ยงจวิ้นอ๋องจะยอมเปิดปากเล่าเรื่องราวหนหลังของตนให้นางฟัง ทั้งที่ตรงนี้ยังมีหมอหลี่อยู่ด้วยอีกคน“เรื่องส่วนตัวของท่าน ก็ไม่จำเป็นต้องเล่าให้ข้าฟังก็ได้กระมังเพคะ”“ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เรื่องราวของเหล่าองค์ชายและผู้คนในราชสำนักย่อมมิใช่เรื่องส่วนตัวที่จะตัดสินกันได้ภายในครอบครัวเท่า

หลังจากแยกกับเจ้าเมืองลี่หนานตั้งแต่ช่วงบ่าย จวิ้นอ๋องก็เดินสำรวจคลองที่พาดผ่านหมู่บ้าน หากเป็นไปตามที่หลิวหรงผิงคาดการณ์พวกเขาคงต้องอพยพชาวบ้านขึ้นสู่ที่สูงแต่ทว่าชาวบ้านที่คุ้นชินกับวิถีชีวิตเดิมๆ เช่นนี้ จะใช้คำพูดอย่างไรเกลี้ยกล่อมจึงจะยอมฟังกันชายหนุ่มทอดถอนหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย นอกจากภารกิจตรงหน้าแล้วเขายังต้องเฝ้าตามหาคนผู้หนึ่งให้พบก่อนจะกลับเมืองหลวงอีกด้วย‘ราษฎรก็ต้องดูแล เรื่องส่วนตัวก็ต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ช่างน่าปวดหัวเสียจริง’เวลาล่วงเลยมาจนถึงใกล้พลบค่ำ จวิ้นอ๋องจึงเดินทางกลับมาที่ที่ว่าการอำเภออีกครั้ง หลังจากสนทนากับคนเฝ้าประตูสองสามประโยค เขาก็เดินแยกตัวออกมาทันที“ท่านอ๋อง ดูท่าว่าคนที่นี่พยายามจะปิดบังอะไรบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คนสนิทรายงาน“เจ้าเมืองลี่หนานล่ะ มีอะไรผิดสังเกตหรือไม่”“บ่ายนี้หลังแยกกับพวกเรา เขาตรงไปยังหอสุราทันทีพ่ะย่ะค่ะ จากที่ข้าน้อยส่งคนเข้าไปลอบสังเกตการณ์ พบว่าเขาไปพบกับสตรีนางหนึ่งที่น่าจะเป็นเจ้าของหอสุราแห่งนั้น”“มีอะไรแปลกไปงั้นหรือ”“มู่เฉินกับเหวินหงรายงานว่า เคยเห็นเขานัดพบคนผู้หนึ่งที่หอสุรานั้นอยู่บ่อยครั้งพ่ะย่ะค่ะ”

“บ้าน่า เรื่องจริงหรือนี่! ที่ข้าอดหลับอดนอนทำงานในห้องทดลองไม่เห็นเดือนเห็นตะวันไปร่วมปีก็ไม่สูญเปล่าแล้วสินะ” หญิงสาวตาโตด้วยความดีใจการทดลองที่ยังเหลือขั้นตอนสุดท้ายคือการทดสอบกับสัตว์ทดลอง ในศูนย์วิจัยเดิมเตรียมสัตว์เอาไว้พร้อมแล้วแต่คาดไม่ถึงว่าจะเกิดระเบิดจนนางกระเด็นข้ามมิติมายังยุคโบราณเช่นนี้“เยี่ยม! แบบนี้สกุลหลิวก็รอดตายแล้วสินะ ว่าแต่จะไปหาสัตว์ที่ไหนมาทำการทดลองดีล่ะ”ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงพูดคุยของคนด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา“พระชายาอยู่ไหน”น้ำเสียงเข้มเย็นชาที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร หลิวหรงผิงหันขวับไปมองประตูห้องที่ปิดสนิทก่อนจะรีบยัดหลอดทดลองยาล้ำค่านั้นเก็บเข้าระบบตามเดิม ในใจยังคงคิดเรื่องบางอย่างที่ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้‘หากพ้นมลทินนี้แล้ว ข้าจะกลับบ้านอย่างไรกันนะ’ปัง!ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของจวิ้นอ๋อง ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง เขากระตุกหน้ากากเงินออกวางไว้บนโต๊ะเผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่ทอประกายขบขันปนประหลาดใจอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนหลิวหรงผิงพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น“เป็นอะไร”“อะไรหรือ”“ข้า

“พูดมาเถอะน่า บางทีข้าอาจจะช่วยท่านได้นะ”เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นที่ใสซื่อ หลิวหรงผิงจึงยอมบอก“ข้าอยากได้สัตว์ตัวเล็กๆ สักตัวหรือสองตัวน่ะ”“ไม่ยากเลย ตามข้ามาสิ”เด็กหญิงพูดจบก็เดินนำหลิวหรงผิงไปอีกเส้นทางหนึ่ง ท่วงท่าการก้าวเดินของนางแคล่วคล่องว่องไวยิ่งนัก ช่างขัดกับสีหน้าและรูปร่างที่ดูเหมือนกำลังป่วยไข้อยู่อย่างสิ้นเชิงฉางถิงถิงพานางเดินลัดเลาะไปจนถึงกำแพงอีกด้านของจวนเจ้าเมือง นางชี้มือไปยังพุ่มไม้หนาทึบที่ดูเหมือนจะมีช่องว่างเล็กๆ กิ่งก้านของพุ่มไม้นั้นบดบังสายตาจากผู้คนได้เป็นอย่างดีหากไม่ตั้งใจสังเกตก็คงไม่มีทางรู้เลยว่ากำแพงตรงนี้มีช่องว่างพอให้คนตัวเล็กๆ มุดผ่านออกไปได้“เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไมกัน”“อยากได้สัตว์ตัวเล็กๆ ก็ต้องไปหาในป่าน่ะสิเพคะ”“แต่ว่าในจวนเจ้าเมืองแห่งนี้ไม่มีสัตว์พวกนั้นเลยหรือ อย่างเช่นหนูหรือกระต่ายอะไรทำนองนี้”“ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ ท่านพี่ของข้าสั่งให้พวกบ่าวคอยทำความสะอาดและขับไล่พวกมันไปจนหมดจวนแล้ว”“เพราะเหตุใดกัน” หลิวหรงผิงขมวดคิ้ว“ข้าว่าท่านรีบตามข้ามาดีกว่า ชักช้าอาจถูกจับได้แล้วสิ่งที่ท่านต้องการก็คงจะไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ”“ก็ได้ๆ”ในที่สุด พระชาย