“แล้วท่านจะเอาไปทำอะไรเล่า”“ข้าพูดไม่ได้”เมื่อเด็กหญิงได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะพึมพำเสียงเศร้า“ไม่ไว้ใจข้าสินะ แต่ก็ไม่แปลกหรอก เราสองคนเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานเอง”หลิวหรงผิงที่เห็นเด็กหญิงทำหน้าสลดลง จึงถอนหายใจและเผยความจริงอ้อมๆ“ข้าอยากได้สัตว์ไว้ทำการทดลองตัวยา แต่เพราะข้ายังไม่รู้แน่ชัดว่าผลของมันจะเลวร้ายหรือดีขึ้นอย่างไร ถึงได้ลังเลและตัดใจทำร้ายพวกมันไม่ได้เช่นนี้อย่างไรเล่า”“ท่านเป็นหมอกระนั้นหรือ!” อยู่ๆ ดวงตาที่เศร้าหมองก็พลันเกิดประกายวิบวับขึ้นมาทันใด“ก็ไม่ผิด ข้ารักษาคนได้”“เช่นนั้นก็ใช้ตัวของข้าทดลองยาเถอะ”“ไม่ได้!” หลิวหรงผิงร้องอุทานเสียงดัง“หากว่าเจ้าเป็นอะไรไป ข้าไม่ถูกพี่ชายของเจ้าสั่งบั่นคอหรืออย่างไรกัน”“กลัวอะไรกันเจ้าคะ” ถิงถิงแค่นยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยต่อว่า“เดิมทีข้าเองก็มีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่นานแล้ว หากว่าร่างกายของข้ามีประโยชน์ต่อท่าน หรือช่วยให้ท่านทดลองยาเพื่อช่วยผู้คนได้สำเร็จ ข้าย่อมยินดี”“เฮ้อ... ไม่ได้สิ พี่ชายของเจ้าคงไม่คิดเช่นนั้นหรอกนะถิงถิง” หลิวหรงผิงพูดขึ้นอย่างอ่อนใจ พลางมองเด็กหญิงตรงหน้าที่มีแววตามุ่งมั่นเกินเด็ก“
Read more
LOGIN
