All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 71 - Chapter 80

“เจ้าสำนักจันทรากระนั้นหรือ แล้วไฉนเจ้าสำนักเช่นนางถึงมาเป็นเจ้าของหอสุรา ทั้งยังเข้าออกจวนเจ้าเมืองแห่งนี้เป็นว่าเล่นเช่นนี้ นางคิดการสิ่งใดอยู่กันแน่”“ท่านอ๋องคิดว่านางร่วมมือกับคนผู้นั้นด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” หานเฟิงเอ่ยถาม ทว่าเมื่อสบสายตาคมกริบของผู้เป็นนาย เขาก็ต้องรีบหลุบตาลงทันที“จริงสิ! นางทำตัวสนิทสนมกับพระชายาถึงเพียงนั้น หรือว่า...”“เจ้าหยุดพูดเสียทีเถอะน่า” หานเฟิงกระทุ้งศอกเอ่ยปรามสหาย ทำเอาตงหยางที่เพิ่งสังเกตเห็นสายตาของผู้เป็นนายต้องรีบปิดปากลงแทบไม่ทัน“พระชายาของข้ารู้จักกับมือสังหารเช่นนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ จะว่าไปแล้ว นางบอกข้าว่ามีวิธีรักษาพิษไอเย็นนี้แล้ว”“จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”"แต่ในเมื่อนางรู้จักกับมือสังหารเช่นนี้แล้ว ข้ายังควรปล่อยนางไว้ข้างกายอีกหรือ"“แต่ว่าท่านอ๋อง จากที่ข้าน้อยสืบหาเบาะแสของคนผู้นี้ไม่ว่านางจะไปปักหลักที่เมืองใดล้วนเพื่อทำการค้าบังหน้า ทว่าแท้จริงแล้วนางยังรับงานสังหารคนด้วยตนเองอีกด้วย”“และที่นางเข้าใกล้พระชายาย่อมมีจุดประสงค์อื่นใดอย่างแน่นอน หากท่านอ๋องปล่อยพระชายาไปจริงๆ ไม่เท่ากับเป็นการส่งนางเข้าปากเสือหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าโง่! ท

“ข้าว่าอย่างข้าต้องไปสวรรค์แทนเพคะ ส่วนท่านน่าจะลงนรกเสียมากกว่า ปากร้ายเสียจริง”“นี่เจ้า!”“ลงไปเพคะ! คิดว่าข้าจะหาเรื่องใส่ตัวหรืออย่างไร ใต้หล้านี้มีตรงไหนที่ข้าหนีท่านพ้นกระนั้นหรือ”“ยังนับว่าเจ้ารู้ตัวดี” พูดจบ เขาก็ก้าวลงไปนั่งในถังไม้ตามคำสั่งหลิวหรงผิงเบะปากใส่เขาเล็กน้อย เฝ้ามองร่างกายหนาแกร่งนั้นค่อยๆ จมลงสู่ถังยาของนางทีละนิด ทันทีที่ตัวยาซึมเข้าสู่ผิวหนัง ความร้อนท่วมท้นราวกับเปลวเพลิงก็แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายปะทะเข้ากับพิษไอเย็นที่แข็งตัวอยู่ภายในกระดูกอย่างรุนแรง"อึก!" ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ใบหน้าคมคายเหยเกด้วยความทรมาน หยดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้า ร่างกายเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดไปทั้งตัว“ตงหยางตอนนี้เลย! เจ้าถ่ายทอดลมปราณเดินตามจุดชีพจรช่วยท่านอ๋องเดี๋ยวนี้” หลิวหรงผิงสั่งการเสียงหนักแน่นตงหยางไม่ลังเลอีกต่อไปเขาก้าวไปยืนชิดขอบถัง ถ่ายพลังปราณลงที่ฝ่ามือแล้วทาบลงบนแผ่นหลังของจวิ้นอ๋องทันที ไอพลังสองสายมุ่งเข้าปะทะและประสานกันท่ามกลางไอควันที่พวยพุ่ง"พิษไอเย็นนี้แทรกซึมลึกถึงกระดูกท่านต้องอดทนเอาไว้ ยาบัวหิมะกับดีงูเพลิงกำลังหล

ความเหน็ดเหนื่อยจากการออกไปช่วยเหลือชาวบ้านมาตลอดทั้งวันประกอบกับก่อนกลับจวน เย่หยุนฟางได้พานางไปอาบน้ำแช่กลีบกุหลาบอบน้ำปรุงหอมฟุ้งจึงทำให้ร่างกายผ่อนคลาย ยามเมื่อหัวถึงหมอนนางก็เคลิ้มหลับลงได้อย่างง่ายดายในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น นางรู้สึกราวกับมีเส้นขนแข็งๆ คอยทิ่มแทงใบหน้าและแก้มบาง หลิวหรงผิงปัดป้องด้วยความงัวเงีย ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกฝ่ามือหนาของใครบางคนรวบจับเอาไว้แน่น“อื้อ... ออกไปนะ”เปลือกตาบางที่ยังคงปิดสนิท ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าเวลานี้ผู้ที่ซ้อนทับอยู่บนเรือนร่างของนางกำลังยกยิ้มเจ้าเล่ห์เพียงใดริมฝีปากบางถูกรุกรานด้วยสัมผัสจูบอันเนิบนาบนุ่มนวลก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นบดขยี้อย่างเร่าร้อนหนักหน่วง หลิวหรงผิงเผลอไผลไปกับรสสัมผัส สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอบุรุษเหนือร่างตอบรับสัมผัสเสน่หาอันลึกซึ้งอย่างลืมตัวทว่าเมื่อสติตระหนักได้ว่าสิ่งที่เผชิญอยู่นี้ไม่ใช่ความฝัน เปลือกตาบางพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า“ท่านอ๋อง! เหตุใดท่านถึง...”หญิงสาวร้อนรนพยายามจะยันกายลุกขึ้น ทว่ากลับถูกฝ่ามือหนากดไหล่เอาไว้แน่น กดร่างของนางนาบลงกับผืนเตียงนอนหนานุ่มดังเดิม“ย่อมเป็นข้า...

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยลืมตัว”จวิ้นอ๋องโบกมือเป็นเชิงอนุญาต เหล่าทหารที่รอฟังอยู่จึงรีบแยกย้ายไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็วเมื่อได้ไม้ไผ่มา ผู้เฒ่าเจียงก็สาธิตการนำไผ่มาสานเป็นชะลอมทรงกระบอกยาวสี่ศอก คล้ายกรงที่ชาวบ้านใช้ขังหมูจากนั้นก็นำหินแม่น้ำก้อนใหญ่ยัดใส่ลงไปจนเต็ม“นี่พ่ะย่ะค่ะ กรงไม้ไผ่ใส่หินหากเราโยนก้อนหินลงน้ำเดี่ยวๆ น้ำหลากจะพัดมันปลิวไปเหมือนกรวดทราย แต่ถ้าเราสานมันเข้าด้วยกันเป็นกรงหินแบบนี้น้ำจะไหลผ่านช่องว่างระหว่างก้อนหินได้ แรงปะทะจะลดลงทว่ากรงหินจะไม่ขยับไปไหน” ผู้เฒ่าเจียงอธิบายพลางชี้ไปที่แม่น้ำ“เราปักไม้ซุงขนาดใหญ่ค้ำยันสลับฟันปลาทับซ้อนกันแล้วทิ้งกรงหมูเหล่านี้ลงไปเรียงต่อกันเป็นแนวโค้ง มันจะไม่ใช่เขื่อนที่ตัดขาดสายน้ำแต่มันคือฝายชะลอน้ำที่จะบังคับให้กระแสน้ำหลักหันเหไปยังคลองแยกสายตะวันตกที่เราขุดรอไว้พ่ะย่ะค่ะ”หานเฟิงเบิกตากว้าง “ไม้ไผ่ป่ามีอยู่เต็มเขา หินแม่น้ำก็หยิบฉวยได้ทันทีไม่ต้องรอสั่งซื้อไม้ซุงหรูหราหรือขนหินก้อนยักษ์มาจากเมืองหลวง ประหยัดทั้งเวลาและงบประมาณ ท่านอาจารย์เจียงช่างหลักแหลมนัก”“ฮ่าๆๆ นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าแห่งสายน้ำจะเป็นใครไปได

ภาพการสังหารหมู่ภายในเรือนรับรองประจักษ์แก่สายตาของลี่หนานถ่งหลิ่งที่ซุ่มมองอยู่จากระยะไกล มือสังหารฝีมือดีที่เขาส่งเข้าไปลอบสังหารบัดนี้กลายเป็นศพเฝ้าห้องไปเสียสิ้นลี่หนานถ่งหลิ่งกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนดวงตาแดงฉาน เส้นเลือดบนขมับปูดโปน เขาเค้นเสียงต่ำสั่งการทหารที่เหลือข้างกาย“สั่งถอนกำลัง สลายตัวไปในเงามืดเดี๋ยวนี้!”เมื่อถอยกลับมายังจุดนัดพบใต้ร่มเงาไม้นอกเมือง ลี่หนานถ่งหลิ่งทุบกำปั้นลงบนต้นไม้อย่างแรงจนใบไม้ร่วงกราว ความเค้นเคืองและโกรธแทบจะเผาผลาญอกของเขาให้วายวอด"จวิ้นอ๋อง... เจ้าแกล้งป่วยแกล้งอ่อนแอเพื่อหลอกให้ข้าเผยตัวกระนั้นหรือ"เขาคำรามลอดฟันเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น“แผนการคดีเขื่อนลี่หนานที่ข้าเพียรสร้างมานับปีกำลังจะถูกเจ้าล้มล้าง ทั้งยังมาเสียคนฝีมือดีไปในคืนเดียวอีก”ลี่หนานถ่งหลิ่งมองกลับไปทางจวนเจ้าเมืองด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย“อย่าคิดว่าครั้งนี้เจ้าชนะแล้วจะรอดไปได้ ในเมื่อสังหารเจ้าด้วยคมดาบในเรือนไม่ได้ เช่นนั้นบนสายน้ำลี่หนานอันคลั่งแค้น ข้าจะส่งทั้งเจ้าและนางลงไปนอนอยู่ใต้ก้นแม่น้ำพร้อมกับเขื่อนที่พังทลาย!”ท่ามกลางสายฝน