สืออวี๋ขมวดคิ้ว หันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์นัก “คุณโจว คุณมีอะไรก็พูดตรงนี้ได้เลยค่ะ หรือว่าเรื่องที่คุณจะพูดมันเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นไม่ได้ เลยต้องไปคุยกันในที่ลับตาคน?”น้ำเสียงของเธอไม่ดังไม่เบา แต่ก็ดังมากพอให้คนรอบข้างสี่ห้าคนได้ยินพลัน สายตาของคนกลุ่มนั้นก็จับจ้องมาที่โจวฉินและสืออวี๋โจวฉินมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ พยายามข่มความโกรธไว้ ก่อนฝืนยิ้มออกมา“แกนี่พูดจาเหลวไหลอะไรอีก? ฉันมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับแกหน่อย เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวของแก จะให้พูดต่อหน้าคนเยอะ ๆ ได้ยังไง”ท่าทีเสแสร้งแกล้งลำบากใจของเธอ ทำให้สืออวี๋นึกอยากหัวเราะคนที่ไม่รู้ คงเข้าใจว่าโจวฉินเป็นห่วงเป็นใยเธอมากสินะ?“ในเมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับฉัน งั้นคุณก็พูดตรงนี้เถอะค่ะ ไม่มีอะไรที่พูดต่อหน้าคนอื่นไม่ได้สักหน่อย”ถ้าเธอตามโจวฉินไปตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าคนอื่นจะนินทาเธออย่างไรบ้างโจวฉินขมวดคิ้ว มองเธอด้วยความไม่พอใจ “สืออวี๋ ที่ฉันทำไปก็เพื่อแกนะ แกอย่าทำตัวไม่รู้จักดีชั่วหน่อยเลย”สืออวี๋ยิ้มมุมปาก “คุณโจว ถ้าจะพูดก็พูดตรงนี้ ถ้าไม่พูดก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ”พูดจบ สืออวี๋ก็นั่งลงบนโซฟาด้วยความสบายใจ ทำท่
Baca selengkapnya