All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 291 - Chapter 300

หลังข้อความถูกส่งไป ซ่งจื่ออินก็โทรศัพท์สายตรงมาหาทันที“อาอวี๋ เก่งนี่แก เริ่มใส่ใจอารมณ์ของซือเยี่ยนแล้ว ดูท่าจะถลำลึกจริง ๆ สินะ”“อย่าล้อฉันน่า เดี๋ยวแกช่วยถามพี่จื่อเฉียนให้หน่อยสิ”“ฉันถามแล้ว เขาบอกว่าถ้าแกอยากรู้ ก็ไปถามซือเยี่ยนเอาเอง นี่มันเรื่องส่วนตัวของซือเยี่ยน เขาไม่อยากพูด”สืออวี๋หลุบตาลง กล่าวช้า ๆ “ก็ได้ เข้าใจแล้ว ต่อไปฉันจะระวังเรื่องนี้ให้มากขึ้น”หลังวางสาย สืออวี๋ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ตัดสินใจพักเรื่องนี้ไว้ก่อนชั่วคราว ก่อนลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างเครื่องสำอางออกแต่คิดไม่ถึงเลยว่า เช้าวันต่อมา ฮว่าหรูซวงจะติดต่อมาหาเธอขณะรับสายของฮว่าหรูซวง สืออวี๋ก็ประหลาดใจเล็กน้อย “คุณหนูฮว่า คุณรู้เบอร์ฉันได้ไงคะ?”ฮว่าหรูซวงหัวเราะเบา ๆ “แค่เบอร์โทรศัพท์เอง ถ้าอยากรู้ก็ง่ายนิดเดียว คุณหนูสือ ฉันอยากเจอคุณสักหน่อย”หนึ่งชั่วโมงต่อมา สืออวี๋ก็เดินเข้าไปในร้านกาแฟที่นัดหมายไว้ฮว่าหรูซวงมาถึงก่อนแล้วสืออวี๋เดินไปนั่งตรงข้ามเธอ “คุณหนูฮว่า คุณบอกว่าอยากคุยกับฉันเรื่องซือเยี่ยน ไม่ทราบว่าอยากคุยเรื่องอะไรคะ?”ฮว่าหรูซวงยิ้มมุมปาก พลางกวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ “ไม่

เฉินเจียกัดริมฝีปากล่าง ดวงตาแดงก่ำขณะกล่าว “ฉันไปหาเขาเพื่อถามให้รู้เรื่อง ผู้หญิงที่เขาคบซ้อนคนนั้นเอาแต่ด่าฉันอยู่ข้าง ๆ ฉันโมโหจนทนไม่ไหว เลยมีเรื่องยื้อยุดกันนิดหน่อย แต่เพื่อปกป้องผู้หญิงคนนั้น เขาถึงกับผลักฉันตกบันได”พูดพลาง น้ำตาก็ไหลรินอาบแก้มเฉินเจีย“เมื่อก่อนฉันคงตาบอดไปจริง ๆ ถึงได้ไปรักผู้ชายใจหมาหน้าไม่อายแบบนี้”สืออวี๋ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนกล่าวช้า ๆ “คดีของเธอกับเขาน่าจะต้องสู้กันอีกนาน เธอไม่ควรใจร้อนไปหาเขาคนเดียวแบบนี้เลย ผู้หญิงกับผู้ชายแรงต่างกัน ยังไงเธอก็เสียเปรียบอยู่แล้ว คราวหน้าถ้าจะไปอีก ควรหาคนไปด้วยสักสองสามคนดีกว่า”“อืม เข้าใจแล้ว แต่ว่าเขาผลักฉันตกบันไดแบบนี้ ฉันฟ้องเขาข้อหาเจตนาทำร้ายร่างกายได้ไหม?”“คำถามนี้ฉันยังตอบเธอไม่ได้ ว่าแต่เธอแจ้งความหรือยัง?”“แจ้งแล้ว”“งั้นก็ต้องดูคำให้การของทั้งสองฝ่าย แล้วดูว่าตำรวจจะว่ายังไง ฉันจะพยายามช่วยเธอเต็มที่ แต่เพราะต้นเหตุคือเธอไปมีเรื่องกับแฟนคนปัจจุบันของเขา ตำรวจจึงอาจตัดสินว่าเป็นการป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ ไม่ใช่เจตนาทำร้ายร่างกาย”“แต่เขาเจตนาชัด ๆ ! ตอนที่เขาผลักฉันตกบันได เขายังบอกให้ฉันไปตายด

แต่เมื่อได้เห็นซือเยี่ยนอีกครั้งวันนี้ ก็ยังรู้สึกคุ้นหน้าอยู่ดี เธอต้องเคยเห็นซือเยี่ยนที่ไหนมาก่อนแน่ ๆขณะที่สือม่านกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก พลันมีบางอย่างแวบเข้ามาในหัว กำลังจะนึกออกอยู่แล้วเชียว คนที่อยู่ข้างตัวอย่างโจวฉินก็พูดเสียงเย็นชาขึ้นมาเสียก่อนว่า “สืออวี๋ เพราะแกเอาแต่คลุกคลีอยู่กับคนประเภทนี้ทั้งวันไงล่ะ ถึงได้กลายเป็นคนไร้มารยาทแบบนี้!”สีหน้าของสืออวี๋พลันเย็นชาลงทันที ปกติโจวฉินจะดูถูกเธออย่างไรก็ช่างเถอะ แต่นี่กลับดูถูกไปถึงคนข้างกายเธอด้วย“ก็คงเทียบกับสือม่านไม่ได้อยู่แล้วค่ะ ขนาดรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ยังเลี้ยงดูไว้ข้างตัว คุณโจวทำได้ขนาดนี้ ก็นับว่ามีความรับผิดชอบและมีคุณธรรมมากจริง ๆ ”โจวฉินทำหน้าตาถมึงทึง “สืออวี๋ แกอย่ามาพูดจากระแนะกระแหนฉันนะ ถ้าแกน่ารักได้สักครึ่งหนึ่งของม่านม่าน ฉันก็คงไม่เกลียดแกขนาดนี้หรอก”สืออวี๋ยกยิ้มมุมปาก “คุณโจว ดูเหมือนคุณจะเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้ต้องการความรักจากคุณสักหน่อย”สืออวี๋ในวัยสิบหกปีผู้เพิ่งกลับเข้าสู่ตระกูลสืออาจต้องการ แต่สืออวี๋ในวัยยี่สิบหกคนนี้ไม่ต้องการอีกแล้ว“แกนี่มันเกินจะเยียวยาแล้วจริง ๆ !”โจว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งรถไฟใต้ดินไปแค่นี้เอง ห้าสถานีก็ถึงแล้ว คุณกลับไปก่อนเถอะ”เดิมทีซือเยี่ยนเข้าใจว่าวันนี้พวกตนจะยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกในช่วงบ่าย แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะวาดฝันสวยหรูเกินไป“ได้ครับ งั้นคุณถึงแล้วบอกผมด้วยนะ”“ค่ะ”ทั้งสองคนแยกกันที่หน้าประตูห้างสรรพสินค้า ซือเยี่ยนรอจนร่างของสืออวี๋หายลับไปในทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน จึงค่อยหันหลังเดินจากไปตอนที่สืออวี๋มาถึงสำนักงานกฎหมาย ลูกความที่นัดพบเธอก็มาถึงแล้วเมื่อพบว่าอีกฝ่ายคือจางฉงเจิ้ง ลูกชายคนโตของคุณปู่จาง ดวงตาของสืออวี๋ก็ฉายแววประหลาดใจจางฉงเจิ้งอายุไล่เลี่ยกับสือหมิงฮุย สืออวี๋จึงควรเรียกเขาว่าคุณอาเมื่อเดินไปถึงตรงหน้าเขา สืออวี๋ก็เอ่ยขึ้น “คุณอาจาง นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่อยากพบฉันก็คือคุณ ขอโทษด้วยนะคะ ถ้ารู้ว่าเป็นคุณ ฉันคงไปพบด้วยตัวเองแล้ว ไม่ต้องรบกวนให้คุณเดินทางมาถึงที่นี่เลยค่ะ”จางฉงเจิ้งมีสีหน้าใจดี “ทนายสือ นี่เป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้ว จะรบกวนให้คุณไปเองได้ยังไง”ยังไงเสียเขาก็เป็นฝ่ายมาขอให้สืออวี๋ช่วยเป็นทนายความคดีหย่าร้างให้ อีกทั้งสืออวี๋ยังเป็นคนตระกูลสือ เขาย่อมไม่อาจปฏิบัติต่อเธอเหมือน

ได้ยินดังนั้น สืออวี๋ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยักหน้าพลางกล่าวว่า “ได้สิ”เมื่อพาสืออวี๋มาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วยของซือเยี่ยน ทั้งสองคนกำลังจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน แต่ก็ได้ยินเสียงของฮว่าหรูซวงแว่วออกมาเสียก่อน “อาเยี่ยน อย่าบอกนะว่า คุณรักสืออวี๋เข้าแล้วจริง ๆ ?”วินาทีต่อมา เสียงที่เย็นชาของซือเยี่ยนก็ดังขึ้น “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ฮว่าหรูซวง ก่อนหน้านี้ผมเตือนคุณให้อยู่ห่างจากเธอแล้วนะ ถ้าคุณยังฟังไม่เข้าใจ ผมก็มีวิธีอีกเยอะแยะที่จะทำให้คุณเข้าใจความหมายของผม”“แต่ที่คุณเกิดอุบัติเหตุวันนี้เป็นเพราะเธอ! เมื่อกี้หมอก็เพิ่งบอกว่า ถ้าแค่รถแฉลบไปอีกไม่กี่เซนติเมตร คุณก็คงหมดสิทธิ์เป็นหมอแล้ว”“นั่นไม่เกี่ยวกับคุณ”ยังคงเป็นคำพูดเย็นชาไม่กี่คำ ที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจอย่างชัดเจน“เมื่อก่อนคุณเคยบอกว่าการเป็นหมอคือความฝันของคุณ หรือว่าคุณลืมไปแล้ว?”ภายในห้องพักผู้ป่วยพลันตกอยู่ในความเงียบ ซือเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรอีกมือของสืออวี๋ที่เตรียมจะเปิดประตูพลันชะงักค้างอยู่บนลูกบิด เธอหดมือกลับมาโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและตกตะลึงซือเยี่ยนเกิดอุบัติเหตุ... เพราะเธองั้น