All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 301 - Chapter 310

พูดจบ สืออวี๋ก็วางสายทันทีเมื่อสือหมิงฮุยพยายามโทรกลับไปอีกครั้งก็พบว่าสัญญาณสายไม่ว่างเสียแล้วเขาโกรธจัดจนขว้างโทรศัพท์ทิ้ง “นังลูกไม่รักดี! ฉันคงได้อกแตกตายเพราะเธอเข้าสักวัน! วัน ๆ ดีแต่หาเรื่อง!”เมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของสือหมิงฮุย สือม่านจึงรีบเอ่ยแทรกขึ้นทันที “คุณพ่อคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ให้เลขาฯ เช็กดูก่อนดีไหมคะว่าตอนนี้พี่สาวอยู่ที่ไหน เดี๋ยวหนูจะไปช่วยเกลี้ยกล่อมเธอเป็นเพื่อนคุณพ่อเอง ยังไงเรื่องนี้ก็กระทบถึงความร่วมมือระหว่างสือซื่อกับฮว่าซื่อโดยตรงนะคะ”เพื่อความร่วมมือกับฮว่าซื่อ ได้ทุ่มเงินลงทุนช่วงแรกไปนับห้าพันล้าน หากตอนนี้ฮว่าซื่อฉีกสัญญา เงินค่าปรับก็เทียบไม่ได้เลยกับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นที่สำคัญกว่านั้น การสูญเสียลูกค้ารายใหญ่อย่างฮว่าซื่อไปยังส่งผลกระทบอย่างมหาศาลต่อการเติบโตของสือซื่อในอนาคตอีกด้วยสือหมิงฮุยที่อารมณ์เดือดดาลจนเกือบจะระเบิดออกมาได้ยินดังนั้นก็สงบสติอารมณ์ลงได้ทันที“ใช่ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องตามตัวสืออวี๋ให้เจอ!”ถ้าเจอตัวเธอเมื่อไหร่ ต่อให้เธอไม่ยอมขอโทษ เขาก็จะมัดตัวเธอไปขอขมาให้ได้!หนึ่งชั่วโมงต่อมา สือหมิงฮุยและสือ

สืออวี๋ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเมินเฉยไม่ใส่ใจเธอเดินตรงเข้าไปหาคุณย่าสือ “คุณย่าคะ เรียกหนูมาพบมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”คุณย่าสือมองเธอ “เมื่อกี้พ่อของแกกับสือม่านบอกว่า แกไปล่วงเกินคุณหนูฮว่า จนตอนนี้ทางฮว่าซื่อจะขอยกเลิกสัญญาร่วมงานกับสือซื่อ เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่?”แววตาของสืออวี๋ฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง เธอคาดไม่ถึงว่าฮว่าหรูซวงจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาบีบให้เธอเลิกยุ่งกับซือเยี่ยนเธอมองคุณย่าสือ แล้วพยักหน้ากล่าวว่า “หนูมีเรื่องบาดหมางส่วนตัวกับเธอจริงค่ะ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการยกเลิกสัญญากับสือซื่อ”สิ้นเสียง สือหมิงฮุยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตวาดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว “แม่ ได้ยินแล้วใช่ไหมว่าเป็นเพราะเธอ คุณหนูฮว่าถึงจะยกเลิกสัญญา ต้องสั่งให้เธอไปกราบขอขมาคุณหนูฮว่าเดี๋ยวนี้ ถ้าความร่วมมือกับฮว่าซื่อล่มขึ้นมา บริษัทเราจะเสียหายอย่างหนักนะครับ!”พูดจบ สือหมิงฮุยก็ถลึงตามองสืออวี๋อย่างดุร้ายสือม่านอุตส่าห์เจรจาจนได้ข้อตกลงนี้มาอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายสืออวี๋กลับไปทำให้ฮว่าหรูซวงไม่พอใจ ช่างเป็นตัวซวยจริง ๆ!คุณย่าสือไม่ได้มองเขา แต่หันมาถาม

“ห่าวอวี่ ฉันมีเรื่องจะถามนายหน่อย รบกวนเข้ามาหาที่ห้องทำงานที”ซือห่าวอวี่พยักหน้า วางเอกสารในมือลงข้างกาย ก่อนจะเดินตามสืออวี๋เข้าไปในห้องทำงานเมื่อปิดประตูลง เขาจึงมองสืออวี๋ด้วยความฉงน “พี่สืออวี๋ มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?”“ในเมื่อเธอสนิทกับฮว่าหรูซวง ถ้าอย่างนั้นฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ ที่ฮว่าซื่อ ฮว่าหรูซวงเป็นคนตัดสินใจหรือเปล่า?”ซือห่าวอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ใช่ครับ ฮว่าหรูซวงเป็นแค่ผู้จัดการโครงการของบริษัทลูก ตัดสินใจได้แค่ความร่วมมือเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ถ้าเป็นดีลสำคัญเธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจหรอกครับ โดยหลักแล้วอำนาจจะอยู่ที่พ่อของเธอที่เป็นประธานกรรมการกับพี่สาวที่เป็นผู้จัดการทั่วไปมากกว่า”“ว่าแต่ ทำไมพี่สืออวี๋ถึงถามเรื่องนี้ล่ะครับ?”ซือห่าวอวี่เป็นทั้งเพื่อนของฮว่าหรูซวงและเป็นลูกน้องของเธอ สืออวี๋จึงไม่อยากให้เขารู้ตื้นลึกหนาบางมากเกินไปจนต้องลำบากใจ“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ถามดูเฉย ๆ นายไปทำงานต่อเถอะ”“ครับ”หลังจากซือห่าวอวี่ออกไปแล้ว สืออวี๋ก็กดโทรศัพท์หาใครบางคน “เจินเจิน ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนเธอหน่อย”อีกด้านหนึ่ง เมื่อซือห่าวอวี่กลั

“โอเค งั้นเราไปหาข้าวกินกันก่อน วันนี้แกพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะพาไปหาฮว่าหรูเสวี่ย”สืออวี๋พยักหน้า “ตกลง”หลังจากยกกระเป๋าเดินทางของสืออวี๋ใส่ท้ายรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ขึ้นรถพอกินข้าวเสร็จ เย่เจินก็ขับรถไปส่งสืออวี๋ที่โรงแรม“อาอวี๋ เดี๋ยวฉันมีธุระต่อ คงไม่ได้ขึ้นไปส่งนะ พรุ่งนี้สิบเอ็ดโมงฉันจะมารับแก”“ได้เลย เจินเจิน รบกวนแกแล้ว”“คนกันเองต้องเกรงใจอะไรกันอีก? ไปล่ะ มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดนะ”สืออวี๋มองส่งรถของเย่เจินจนลับสายตา แล้วจึงหันหลังลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปในโรงแรมหลังจากเช็กอินเรียบร้อย พนักงานต้อนรับก็ยื่นคีย์การ์ดให้สืออวี๋พร้อมรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณหนูสือ ห้องอาหารอยู่ที่ชั้นห้า มีบริการอาหารเช้า กลางวัน และเย็นฟรีค่ะ ส่วนชั้นดาดฟ้ามีสระน้ำอุ่นกลางแจ้ง สามารถขึ้นไปใช้บริการเพื่อผ่อนคลายได้ตลอดเวลาเลยนะคะ”“ค่ะ ขอบคุณมาก”สืออวี๋รับคีย์การ์ดมา แล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ไม่นานนักลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้นหนึ่งทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เหลียงหยวนโจวก็เดินสวนออกมาเมื่อเห็นเขา แววตาของสืออวี๋ก็ฉายแววรำคาญใจวูบหนึ่ง ทำไมจองโรงแรมแล้วยังต้องมาบังเอิญ

สืออวี๋วางโทรศัพท์ลง แล้วกลับไปเพลิดเพลินกับสเต๊กตรงหน้าต่อไม่นานนัก ชายรูปร่างท้วมลงพุงคนหนึ่งก็ถือวิสาสะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ“คุณผู้หญิงครับ มาคนเดียวเหรอครับ?”ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม พุงใหญ่จนเสื้อเชิ้ตด้านในป่องเป็นครึ่งวงกลม ดวงตาหยีจนแทบจะเป็นขีดเพราะรอยยิ้ม เผยให้เห็นฟันสีเหลืองอ๋อยสืออวี๋เหลือบมองสร้อยทองเส้นโตที่คอของเขา แล้วชักสายตากลับอย่างเรียบเฉย“ถ้ามาแค่ครึ่งคน ฉันกลัวว่าคุณจะตกใจเอาน่ะสิคะ”ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกล่าวว่า “คนสวยนี่มีอารมณ์ขันจังเลยนะครับ ไม่ทราบว่าคืนนี้พอจะว่างไหม เราไปหาที่ดื่มกันสักแก้วดีไหมครับ?”“ไม่ว่างค่ะ อีกอย่าง ฉันเป็นโรคกลัวคนหน้าตาอัปลักษณ์”สิ้นเสียงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของฝ่ายชายก็ค่อยๆ เลือนหายไป เขาจ้องเขม็งไปที่สืออวี๋อยู่หลายวินาที ก่อนจะลุกขึ้นยืนค้ำหัวมองเธอ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ถ้าอย่างนั้น ผมก็คงไม่รบกวนคนสวยแล้ว”สืออวี๋ไม่ได้ใส่ใจเขาอีก เธอเพียงก้มหน้าก้มตาหั่นสเต๊กในจานต่อไปใบหน้าของชายคนนั้นฉายแววอำมหิต ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปทันทีหากไม่ใช่เพราะที่นี่เป็นห้องอาหารของโรงแ