บททั้งหมดของ คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: บทที่ 271 - บทที่ 280

“อืม งั้นก็ดีแล้วค่ะ”สืออวี๋ลุกขึ้นมองเขา “นี่ก็ดึกแล้ว ฉันว่าฉันควรกลับแล้วล่ะ”“ได้ครับ พรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไรไหม? ผมจะทำให้”สืออวี๋ส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่คุณไปทำงานก็เหนื่อยมากพอแล้ว ไม่ต้องลำบากตื่นเช้ามาทำอะไรให้ฉันเป็นพิเศษหรอก”ซือเยี่ยนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์มือถือของสืออวี๋ก็ดังขึ้นมาเสียก่อนพอเห็นว่าเป็นซ่งจื่ออิน สืออวี๋ก็หันไปบอกซือเยี่ยน “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”พูดจบ เธอก็กดรับสายพลางเดินตรงไปที่ประตู“จื่ออิน มีอะไรเหรอ?”“อาอวี๋ พ่อแม่เธอเตรียมจัดงานเลี้ยงต้อนรับกลับประเทศให้สือม่านอีกแล้ว ได้ยินว่าจะจัดที่โรงแรมอวิ๋นตวนหรูที่สุดในเมืองเซินเลย พวกเขาแจ้งเธอหรือยัง?”ฝีเท้าของสืออวี๋ชะงักไปเล็กน้อย เธอลดสายตาลงต่ำ “ไม่หรอก ป่านนี้คงไม่คิดจะบอกฉันอยู่แล้ว”แม้ว่าเธอจะกลับมาอยู่ที่บ้านตระกูลสือแล้ว แต่ความสัมพันธ์กับโจวฉินและสือหมิงฮุยก็ยังคงแย่มากเหมือนเดิม ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาจะมีเรื่องอะไรก็ไม่เคยคิดจะบอกเธอ“บัตรเชิญของตระกูลซ่งส่งมาถึงแล้วนะ เธออยากให้ฉันพาไปถล่มงานเลี้ยงของสือม่านให้เละไปเลยไหม!”ว่าแล้ว ซ่งจื่ออินก็เริ่ม

“...ได้ ฉันรู้แล้ว”พอวางสาย สืออวี๋ก็รีบลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ถึงยี่สิบนาทีเธอก็มาถึงหน้าประตูบ้านวันนี้ซ่งจื่ออินขับรถพานาเมร่าสีแดงสดมาจอดรออยู่ริมถนน ซึ่งสะดุดตาเป็นอย่างมากสืออวี๋เดินไปเปิดประตูขึ้นรถ พอนั่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ ซ่งจื่ออินก็สตาร์ทรถทันที“ออกเดินทาง! วันนี้ฉันจะต้องเลือกชุดที่ปังที่สุดในงานให้แกจนได้ ให้แกกลายเป็นคนที่เด่นที่สุดในงานไปเลย!”พอได้ยินคำพูดเว่อร์ ๆ ของเพื่อน สืออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของซ่งจื่ออินก็มาจอดที่หน้าห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองทั้งคู่ลงจากรถ ซ่งจื่ออินยื่นกุญแจรถให้พนักงานรับรถที่อยู่ข้าง ๆ “รบกวนด้วยนะคะ”ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้า ห้างเพิ่งเปิด แต่คนก็เริ่มเยอะแล้วซ่งจื่ออินกับสืออวี๋ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นแปด ซึ่งเป็นโซนที่ขายเสื้อผ้าผู้หญิงเป็นหลัก พอกวาดตามองไปก็เห็นแต่แบรนด์หรูระดับไฮเอนด์ทั้งนั้นทั้งคู่เดินดูอยู่หลายร้าน ในที่สุดซ่งจื่ออินก็เจอชุดที่ถูกใจ“ช่วยหยิบชุดนั้นให้ฉันดูหน่อยค่ะ”“สวัสดีค่ะ ชุดนี้ฉันอยากลอง มีไซส์เล็กสุดไหมคะ?”เสียงของซ่งจื่ออินแล

ในชั่ววูบหนึ่ง เธออยากพุ่งเข้าไปกระชากชุดกระโปรงออกจากตัวสืออวี๋เหลือเกินแต่เพียงไม่นาน มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้น“คุณหนูสือ คุณใส่ชุดนี้สวยจริง ๆ ค่ะ ดูท่าคุณคงเป็นคนที่เหมาะกับชุดนี้ที่สุดจริง ๆ”รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอดูจริงใจ จนมองความขุ่นเคืองไม่ออกแม้แต่น้อยสืออวี๋หันกลับไปมองเธอ “ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะคุณหนูฮว่า ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะใส่ได้เหมือนกัน”รอยยิ้มบนใบหน้าของฮว่าหรูซวงพลันกว้างขึ้นอีก “นั่นก็หมายความว่าคุณหุ่นดีน่ะสิคะ”“ขอบคุณค่ะ”“พอดีฉันมีธุระต่อ คงต้องขอตัวก่อน ไม่รบกวนคุณหนูสือกับคุณหนูซ่งแล้ว ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้านะคะ”หลังฮว่าหรูซวงกับสตรีผู้สูงศักดิ์คนนั้นจากไป ซ่งจื่ออินก็หันมาพูดกับสืออวี๋ “นี่แก แกรู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างฮว่าหรูซวงคนนั้นมองแกแปลก ๆ หรือเปล่า พวกแกรู้จักกันเหรอ?”สืออวี๋ส่ายหน้า “ไม่รู้จัก”“เหรอ สงสัยฉันคงตาฝาดไปเองมั้ง ในเมื่อซื้อชุดเสร็จแล้ว งั้นเราไปซื้อรองเท้ากันต่อ จากนั้นก็ไปหามื้อเที่ยงกินกัน แล้วตอนบ่ายค่อยไปทำผม”“โอเค”อีกด้านหนึ่ง หลังฮว่าหรูซวงและเฉียวหว่านอี๋ออกจากร้าน พวกเธอก็เดินออกจากห้างสรรพสินค้ามาอย่างรวดเร็วจน

คุณย่าสือพยักหน้า “อืม นั่งก่อนสิ”หลังจากเธอนั่งลง คุณย่าสือจึงได้กล่าว “พอดีว่าช่วงนี้ลูกชายคนโตของคุณปู่จางกำลังเตรียมหย่ากับภรรยา ตอนที่หาทนายความคดีหย่าร้างให้ลูกชาย ก็มีคนแนะนำแกให้เขารู้จัก เมื่อกี้ย่าเพิ่งมาถึง คุณปู่จางก็เล่าเรื่องนี้ให้ย่าฟัง เห็นว่าอยากจ้างแกเป็นทนายทำเรื่องหย่าให้ลูกชายคนโตเขาน่ะ”สืออวี๋รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะลูกชายคนโตและลูกสะใภ้ของคุณปู่จางที่คุณย่าสือพูดถึงนั้นปรากฏตัวบนหน้าจอทีวีอยู่บ่อยครั้ง ทั้งคู่แสดงออกว่ารักกันดีมาโดยตลอด ทั้งยังไม่เคยมีข่าวเสียหายอะไรเล็ดลอดออกมา แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงจะหย่ากันได้ล่ะ?อีกอย่าง ต่อให้จะหย่ากันจริง ก็ควรถือเป็นเรื่องน่าอายในครอบครัว ไฉนถึงมาพูดต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้?เธอมองไปทางคุณปู่จาง “คุณปู่จางคะ หนูต้องขอทราบสถานการณ์เบื้องต้นก่อน แล้วก็ถ้าลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ของคุณปู่จะหย่ากัน ปัญหาหลักน่าจะเป็นเรื่องการแบ่งสินสมรสค่ะ”“ใช่ เรื่องของพวกเขามันค่อนข้างซับซ้อน ตอนนี้ยังอธิบายไม่ค่อยสะดวก เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอทิ้งช่องทางติดต่อไว้ หลังจบงานเลี้ยง เดี๋ยวฉันจะให้ลูกชายติดต่อเธอไป”“ได้เลยค่ะ”สืออวี๋หยิบนา

“อ้อ งั้นให้ผมไปรับคุณดีไหม? ดึกแล้วคุณอยู่ข้างนอกคนเดียวไม่ปลอดภัย”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวงานเลี้ยงเลิกแล้วจื่ออินจะไปส่งฉันเอง ช่วงนี้คุณเข้าเวรผ่าตัดตลอด คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ”“ครับ งั้นผมไม่กวนคุณแล้ว ขอให้สนุกนะ”หลังวางสาย สืออวี๋ก็ลูบแก้มที่ร้อนผะผ่าวของตัวเองแผ่วเบา มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่และเมื่อเธอหันหลังเดินจากไป ร่างของคนผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังผ้าม่านผืนหนาอย่างเชื่องช้าเหลียงหยวนโจวจ้องมองแผ่นหลังของสืออวี๋ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อก่อนตอนเขาทำงานล่วงเวลาที่บริษัทจนดึกดื่น สืออวี๋ก็จะบอกให้เขาไปพักผ่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้แต่ตอนนี้ ความอ่อนโยนทั้งหมดของเธอกลับมอบให้ผู้ชายคนอื่นไปแล้วและถึงเหลียงหยวนโจวจะไม่อยากยอมรับอย่างไร เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปแข่งขันกับซือเยี่ยนสืออวี๋กลับมาหาซ่งจื่ออิน ทั้งสองสาวคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ระหว่างนั้นมีผู้ชายหลายคนเข้ามาเชิญสืออวี๋ออกไปเต้นรำ แต่เธอก็ปฏิเสธไปทั้งหมดซ่งจื่ออินมองบรรดาผู้คนที่กำลังเต้นรำอยู่กลางฟลอร์ ท่าทางคันไม้คันมืออยากออกไปวาดลวดลายบ้าง แต่เพราะยังมีสืออวี๋อยู่ข้างตัวจึงไม่ได้อ