บททั้งหมดของ คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: บทที่ 311 - บทที่ 320

เย่เจินเลิกคิ้วมองเธอ “ถึงแกจะไม่ใช่ผู้ชายก็ชอบฉันได้นะ ฉันไม่เคยปฏิเสธใครอยู่แล้ว”“ถ้างั้นทำไมตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยถึงปฏิเสธคนมาสารภาพรักตั้งมากมายล่ะ?”“ก็เพราะคนพวกนั้นหน้าตาขี้เหร่น่ะสิ ฉันเป็นโรคภูมิแพ้คนหน้าตาไม่ดี”สืออวี๋: “…”เมื่อรถจอดติดไฟแดง เย่เจินก็หัวเราะพร้อมเอ่ยปากว่า “แต่อาอวี๋ แกไม่ต้องห่วงนะ แกหน้าตาสะสวย ฉันไม่มีทางใจร้ายกับแกเหมือนที่ทำกับผู้ชายพวกนั้นหรอก”“จ้า ๆ ๆ แม่คนสวย แกพูดอะไรก็ถูกไปหมดนั่นแหละ”“ไม่แกล้งแล้ว รีบดูข้อมูลเถอะ”“ได้”สืออวี๋ก้มหน้าเปิดซองเอกสาร หยิบข้อมูลออกมาเปิดอ่านผ่าน ๆก่อนมาที่นี่ เธอเคยดูข้อมูลคร่าว ๆ ของฮว่าหรูเสวี่ยมาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่ได้ละเอียดเท่าฉบับที่เย่เจินให้มา ในนี้ระบุไว้หมดกระทั่งว่าฮว่าหรูเสวี่ยชอบกินอะไรและเกลียดอะไรจังหวะนั้นไฟเขียวสว่างขึ้นพอดี เย่เจินจึงละสายตากลับไปมองถนนแล้วออกรถครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของเย่เจินก็มาจอดเทียบหน้าเรือนสถาปัตยกรรมจีนแห่งหนึ่ง“ถึงแล้ว”เป็นจังหวะเดียวกับที่สืออวี๋อ่านข้อมูลของฮว่าหรูเสวี่ยจบพอดี เธอปิดแฟ้มลงแล้วพูดขึ้นว่า “หลังจากอ่านข้อมูลของคุณหนูฮว่าจบ ฉันมีความรู้สึกแ

ฮว่าหรูเสวี่ยยกยิ้มมุมปาก “เจินเจิน สนามการค้ามันก็เป็นแบบนี้ อีกอย่างเธอก็รู้ว่าฉันกับฮว่าหรูซวงไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร การแย่งโปรเจกต์ร่วมทุนกับสือซื่อมาจากมือเธอ ก็เท่ากับการประกาศศึกกับเธอ”“แล้วถ้าเงื่อนไขในสัญญายังเหมือนเดิมทุกอย่าง ฉันจะแย่งมาเพื่ออะไร? ฉันเองก็คงอธิบายกับคุณพ่อลำบากด้วย”ฮว่าหรูเสวี่ยกับฮว่าหรูซวงเป็นพี่น้องต่างมารดา โดยแม่ของพวกเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกันในตอนที่เย่หย่าแม่ของฮว่าหรูเสวี่ยกำลังตั้งท้องเธออยู่นั้น เย่พ่านเอ๋อร์แม่ของฮว่าหรูซวงก็อ้างชื่อว่าจะมาช่วยดูแลเย่หย่าเพื่อย้ายเข้ามาอยู่ในตระกูลฮว่า แต่กลับฉวยโอกาสลอบปีนขึ้นเตียงของฮว่าเหวินป๋อหลังจากเย่หย่าคลอดลูกได้ไม่ทันจะออกเดือน ก็จับได้ว่าทั้งคู่ลักลอบได้เสียกัน จึงโกรธจัดถึงขั้นตกเลือดอย่างรุนแรงแม้หมอจะยื้อชีวิตกลับมาได้ แต่เพราะร่างกายบอบช้ำภายในหนักหนาสาหัสเกินไป ต่อให้ใช้ยาดีราคาแพงแค่ไหนมาประคองอาการก็ไร้ผล สุดท้ายเธอก็จากไปในตอนที่ฮว่าหรูเสวี่ยอายุยี่สิบปีด้วยเหตุนี้ ฮว่าหรูเสวี่ยจึงเกลียดชังฮว่าหรูซวงและเย่พ่านเอ๋อร์เข้ากระดูกดำทว่า ถึงฮว่าหรูเสวี่ยจะเกลียดสองแม่ลูกนั่นแค่ไหน แต่ก็ยั

เย่เจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ก็ต้องเป็นตระกูลซืออยู่แล้วสิคะ ว่าแต่ ทำไมจู่ ๆ พี่ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”“เอาไว้เดี๋ยวเธอก็เข้าใจเอง ตอนนี้ฉันต้องเข้าประชุมแล้ว แค่นี้ก่อนนะ”“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!”เย่เจินฟังเสียงสัญญาณสายตัดไปอย่างงุนงง ไม่เข้าใจความหมายของฮว่าหรูเสวี่ยเลยสักนิดแต่ไม่ว่าอย่างไร ขอแค่สืออวี๋ได้ร่วมงานกับฮว่าซื่อก็พอแล้วสืออวี๋กลับมาที่ห้อง นั่งพักสักครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาซือห่าวอวี่[ห่าวอวี่ ฉันจำได้ว่านายโตที่เมืองหลวงมาตั้งแต่เด็ก พอจะรู้จักร้านอาหารดีๆ ในเมืองหลวงบ้างไหม? เอาแบบที่มีดาวมิชลินหรือได้รางวัลแบล็คเพิร์ลอะไรพวกนั้น]ข้อความเพิ่งถูกส่งไป ซือห่าวอวี่ก็กดโทรคอลกลับมาทันทีทันทีที่รับสาย เสียงสดใสของปลายสายก็ดังขึ้น “พี่สืออวี๋ ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องร้านอาหารล่ะครับ จะเลี้ยงข้าวใครเหรอ?”“อื้อ พอดีมีเพื่อนช่วยธุระสำคัญให้ฉัน ฉันเลยอยากเลี้ยงข้าวเธอคืนนี้”“ผมมีร้านแนะนำอยู่ไม่กี่ร้านครับ แต่พวกนั้นปกติต้องจองล่วงหน้าเป็นอาทิตย์เลย เพื่อนพี่เป็นคนเมืองหลวงหรือเปล่าครับ?”“ใช่ เรารู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย”

“ไปกันเถอะ”ทั้งสองลงจากรถ แล้วเดินเคียงคู่กันเข้าไปด้านในพอถึงหน้าประตู ก็มีพนักงานมาขวางไว้“สวัสดีครับคุณหนูทั้งสอง ไม่ทราบว่าได้จองไว้หรือเปล่าครับ?”“อืม ห้องอีหล่านฟางหัว ชื่อคนจองคือสืออวี๋”“สักครู่ครับ ขอผมตรวจสอบข้อมูลก่อน”เมื่อยืนยันแล้วว่าผู้จองห้องอีหล่านฟางหัวคือสืออวี๋จริง อีกฝ่ายจึงนำทางทั้งสองเข้าไปด้านในทันทีที่ก้าวผ่านประตู สืออวี๋ก็รู้สึกราวกับหลุดเข้าไปในยุคสี่ศูนย์ห้าศูนย์ การตกแต่งภายในเป็นสไตล์ย้อนยุค เต็มไปด้วยของเก่าหายากที่มีเฉพาะในสมัยนั้น“แกรู้ได้ยังไง?”“ก็เจ้าของร้านนี้เขาชอบสะสมของเก่า ของที่วางตรงนี้ผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญมาหมดแล้ว แต่พวกนี้ถือเป็นของที่ไม่ได้แพงมากในกรุสะสมของเขา ก็เลยเอามาวางให้ลูกค้าดูเล่นได้”สืออวี๋ไม่ได้สนใจเรื่องของเก่าเท่าไหร่นัก เธอเองก็ดูไม่ออกว่าชิ้นไหนดีหรือไม่ดี สนใจรสชาติอาหารของที่นี่มากกว่าไม่นานนัก พนักงานก็นำทั้งสองมาถึงห้องอีหล่านฟางหัวห้องอีหล่านฟางหัวเป็นห้องส่วนตัวขนาดเล็ก ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูมีระดับ บนผนังแขวนภาพวาดทิวทัศน์ หน้าต่างทางทิศใต้เปิดกว้างมองเห็นสวนหย่อมด้านนอก ถึงแม้ตอนนี้จ

สืออวี๋หันไปมองจางซิ่วฉิน แล้วยิ้มกล่าวว่า “ถ้าส่วนที่แพ้นับเป็นของท่าน งั้นส่วนที่ชนะก็น่าจะนับเป็นของท่านด้วยเหมือนกันค่ะ”จางซิ่วฉินกำลังจะเอ่ยปาก แต่เฉียวหว่านอี๋ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เลิกคิ้วพูดแทรกขึ้นมา “ซิ่วฉิน ในเมื่อเธอต้องการรับผิดชอบผลแพ้ชนะเอง เธอไม่ต้องไปห้ามหรอก เอาตามที่เธอว่าเถอะ”เมื่อได้ยินดังนั้น จางซิ่วฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และทำได้เพียงพยักหน้า “ได้”ถ้าสืออวี๋เสียเงินเยอะเกินไป เดี๋ยวเธอค่อยแอบโอนเงินคืนให้ทีหลังก็แล้วกันเมื่อรวมเย่เจินและสืออวี๋เข้าไปด้วยแล้ว กลุ่มคนทั้งแปดก็เดินเข้าสู่ห้องส่วนตัวพร้อมกันเย่เจินกับสืออวี๋เดินรั้งท้าย เย่เจินขยับเข้าไปกระซิบข้างหูสืออวี๋เบา ๆ “อาอวี๋ เดี๋ยวแกแกล้งแพ้เป็นพิธีหน่อยนะ คุณน้าพวกนี้ฉันรู้จักหมด ขืนปล่อยให้พวกเธอเสียทั้งคืน เดี๋ยวจะเสียหน้าแย่”สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยเล่นไพ่นกกระจอกกับสืออวี๋มาก่อน สืออวี๋เล่นชนะกินรวบแทบทุกตา ถ้าไม่จบแบบสีล้วนก็ต้องเป็นตองล้วนตลอดสืออวี๋พยักหน้า “ฉันรู้แล้วล่ะ อีกอย่างแกก็มั่นใจในตัวฉันเกินไปแล้ว คุณน้าพวกนี้น่าจะตั้งวงกันบ่อย ฝีมือน่าจะดีมาก”เย่เจินปรายตามองเธอ “จะไม่ให้