All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 401 - Chapter 410

สืออวี๋มีสีหน้าเรียบเฉย “ฉันไม่ว่างค่ะ”ใบหน้าของสือหมิงฮุยเคร่งขรึมลง: “สืออวี๋ พ่อรู้ว่าเมื่อก่อนแม่ของแกไม่ยุติธรรมกับแกจริง ๆ แล้วก็ทำผิดไปหลายเรื่อง แต่ตอนนี้แม่เขารู้สำนึกผิดแล้ว และอยากจะชดเชยให้แก…”“ดูเหมือนคุณจะลืมไปเรื่องหนึ่งนะคะ” สืออวี๋พูดแทรกขึ้นมา ใบหน้าปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ “ที่ฉันยอมมาทำงานที่บริษัท ก็แค่ทำตามความต้องการของคุณย่า ไม่ได้คิดจะมาสานสัมพันธ์ครอบครัวอะไรกับคุณหรือคุณโจวทั้งนั้น ฉันไม่มีวันให้อภัยพวกคุณ แล้วก็หวังว่าพวกคุณจะเลิกทำอะไรไร้ประโยชน์แบบนี้สักที”ไม่รอให้สือหมิงฮุยได้เอ่ยปากต่อ สืออวี๋ก็หันหลังเดินจากไปทันทียามพลบค่ำ ขณะที่สืออวี๋เก็บข้าวของเตรียมตัวจะเลิกงาน โจวฉินก็มาถึงเธอหิ้วกล่องข้าวเดินเข้ามาหาสืออวี๋ ก่อนจะเอ๋ยด้วยน้ำเสียระมัดระวัง: “อาอวี๋ แม่ได้ยินว่าลูกไม่อยากกลับไปกินข้าวที่บ้าน แม่เลยห่อกับข้าวมาให้ ลูกเอาไปอุ่นในไมโครเวฟกินนะ”สืออวี๋ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองต่อท่าทีผูกมิตรของโจวฉินอย่างสิ้นเชิง เขาเมินเฉยราวกับเห็นเธอเป็นเพียงธาตุอากาศมือของโจวฉินที่หิ้วกล่องข้าวบีบแน่นขึ้นทันที ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะค่อย ๆ คลายออก แล้วหัน

คุณย่าซือแค่นหัวเราะเสียงเย็นออกมาไม่หยุด “ดี! ดีมาก! เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ถึงขนาดไม่เห็นหัวฉันคนนี้แล้ว!”ก่อนหน้านี้ตอนที่ซือเยี่ยนก้าวออกจากบ้าน เธอเข้าใจว่าเขาแค่ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ รอให้เขาคิดได้เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาที่เมืองหลวงเองทว่าเธอรออยู่ที่เมืองหลวงมาถึงห้าปี ซือเยี่ยนกลับไม่มีท่าทีว่าจะกลับไปเลยสักนิดจนกระทั่งได้ยินฮว่าหรูซวงบอกว่าเขาพบผู้หญิงคนหนึ่งที่เมืองเซินและเตรียมจะลงเอยกับฝ่ายนั้น เธอถึงได้นั่งไม่ติดจนต้องถ่อสังขารมาถึงที่นี่เดิมทีเธอคิดว่าเรื่องนั้นผ่านไปห้าปีแล้ว ท่าทีของซือเยี่ยนที่มีต่อเธอน่าจะอ่อนลงบ้างทว่าสุดท้าย เธอก็เพิ่งจะตระหนักได้ในตอนนี้เอง ว่าเขายังคงเคียดแค้นเธออยู่เมื่อเห็นแววตาผิดหวังบนใบหน้าของคุณย่าซือ นัยน์ตาของซือเยี่ยนไหววูบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งเดิมอย่างรวดเร็ว “ผมไม่เคยไม่เห็นหัวคุณ เพียงแต่ผมไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งเรื่องส่วนตัวของผม”คุณย่าซือรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ “ในสายตาแก ฉันนับเป็นคนอื่นงั้นหรือ?”เขาเป็นลูกที่เธอเสี่ยงชีวิตคลอดออกมา เป็นลูกรักที่เธอตามใจมากที่สุดตลอดหลายปีมานี้ แต่ผลสุดท้ายเขากลั

ภายในห้องเงียบสนิท ไม่รู้ว่าซือเยี่ยนหลับไปแล้วหรือยังสืออวี๋ยืนรอที่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านในไม่นานนัก ประตูก็เปิดออกซือเยี่ยนยืนอยู่ที่โถงทางเข้า ก้มหน้ามองเธอแสงไฟจากเหนือศีรษะสาดส่องลงมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูฝืนอยู่นิด ๆ“มีอะไรหรือเปล่า”เมื่อเห็นท่าทีที่ผิดแปลกไปของเขา หัวใจของสืออวี๋ก็กระตุกวูบ “อาเยี่ยน... คุณ... คุณอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่าคะ”ซือเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็ส่งยิ้มขื่น ๆ ให้เธอ “ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ”เขาหลงนึกว่าตัวเองจะเก็บซ่อนความรู้สึกต่อหน้าสืออวี๋ได้แนบเนียนแล้วเสียอีก“อืม... ตอนนี้ดึกมากแล้ว... คุณ... อยากทานอะไรหน่อยไหมคะ กับข้าวยังอุ่นอยู่เลย”ขณะที่เอ่ยถาม สีหน้าของเธอดูระมัดระวังคล้ายกลัวว่าเขาจะปฏิเสธซือเยี่ยนไม่อยากให้เธอเป็นห่วง แม้จะไม่มีความอยากอาหาร แต่ก็ยังพยักหน้ารับ“ตกลง”เขาเดินตามเธอไปยังห้องฝั่งตรงข้าม สืออวี๋ให้ซือเยี่ยนนั่งรอที่โต๊ะอาหาร“ฉันไปยกกับข้าวมาให้นะ”ไม่ถึงหนึ่งนาที อาหารหน้าตาน่าทานกลิ่นหอมฉุยหลายจานก็มาวางอยู่ตรงหน้าเขากลัวว่าเขาจะ

มือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวของเสินหลีค่อย ๆ กำแน่นเข้าหากัน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงคลายออก“ใช่ ฉันจงใจเรียกร้องความสนใจจากคุณแบบเงียบ ๆ ก็จริง แต่คุณเองไม่ใช่หรือคะที่ทนต่อแรงยั่วยวนไม่ไหวจนมาลงเอยกับฉัน? คุณคงไม่ได้คิดหรอกนะว่าถ้าฉันเอาเด็กออกแล้ว สืออวี๋จะกลับมาหาคุณ?”เหลียงหยวนโจวเงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาคู่นั้นทำให้หัวใจของเสินหลีสั่นสะท้าน จนเผลอก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัวแม้เหลียงหยวนโจวจะนั่งอยู่ส่วนเธอยืน แต่รังสีความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านรอบกายเขากลับทำให้เสินหลีรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กกว่าเขาไปถนัดตาเมื่อสติสัมปชัญญะที่ขาดผึงไปเพราะความโกรธเริ่มกลับคืนมา ความหวาดกลัวก็ค่อย ๆ กัดกินหัวใจของเธอเหลียงหยวนโจวจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ “ที่คุณพูดก็ถูก ผมทำผิดไปแล้วจริง ๆ และสืออวี๋ก็คงไม่มีวันให้อภัยผม เพราะฉะนั้น ผมก็ไม่ควรปล่อยให้ความผิดพลาดนี้ดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ”เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าการเติบโตมาโดยไร้พ่อคอยเคียงข้างนั้นช่างยากลำบาก แต่พอลองมาตรองดูตอนนี้ หากเด็กคนหนึ่งต้องมีพ่อแม่ที่เกลียดชังกัน สู้ไม่ให้เขาเกิดมาบนโลกนี้เลยเสียยังจะดีกว่าสีหน้าของเสินหลีเปลี่ยนไปทันที เธ

สำหรับคุณย่าซือ ชีวิตคนก็เป็นเพียงผักปลา เธอใช้คำว่าอุบัติเหตุมาปัดความรับผิดชอบทิ้งไปง่าย ๆ แล้วจะเป็นไปได้หรือ ที่เธอจะยอมแลกด้วยชีวิตของตนเองเพื่อชดใช้ให้กับไป๋จิ่งเหยียน?สีหน้าของคุณย่าซือดูทะมึนลง แววตาเต็มไปด้วยโทสะที่ลุกโชน“ในใจแก ฉันยังสำคัญไม่เท่าคนนอกอย่างนั้นสิ?”ซือเยี่ยนมีสีหน้าเรียบเฉย “คุณไม่ต้องมาอ้างเรื่องสายเลือดหรอกครับ ถ้าเพียงแต่หลายปีมานี้คุณแสดงความรู้สึกผิดออกมาบ้าง เราคงไม่ต้องมาแตกหักกันถึงขนาดนี้”คุณย่าซือเคยชินกับการชี้นิ้วสั่งการ เคยชินกับการวางตัวอยู่เหนือผู้คน และเคยชินกับการที่วาจาของเธอเป็นประกาศิตที่ไม่มีใครกล้าขัดขืนเธอจ้องเขม็งไปที่ซือเยี่ยนพร้อมตวาดด้วยความเกรี้ยวกราด: “ดี! ในเมื่อแกไม่อยากกลับมาบ้านตระกูลซือ ฉันก็จะสนองให้ จากนี้ไปแกกับตระกูลซือถือว่าตัดขาดกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกันอีก!”“ผมตัดขาดกับตระกูลซือได้ แต่ถ้าคุณกล้าแตะต้องบริษัทสือซื่อแม้แต่นิดเดียว ในมือผมก็มีหลักฐานการกระทำผิดกฎหมายของพี่ใหญ่อยู่พอดี”“ปัง!”คุณย่าซือตบโต๊ะเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดแม้อายุจะล่วงเลยเข้าวัยเจ็ดสิบ แต่เพราะกุมอำนาจในตระก