คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ のすべてのチャプター: チャプター 381 - チャプター 390

โจวฉินยกมือขึ้นกุมใบหน้า ถลึงตาจ้องมองสืออวี๋ด้วยความเคียดแค้น ก่อนเดินไปนั่งลงด้านข้าง และหันหน้ามองไปที่ห้องสอบสวนเวลานี้ สือม่านกำลังอยู่ภายในห้องสอบสวนสือหมิงฮุยหันมามองสืออวี๋ กล่าวเสียงเย็นชา “รอให้เรื่องนี้กระจ่างเมื่อไหร่ แกต้องคืนหุ้นของสือซื่อให้ฉันกับอาแกทันที!”สืออวี๋คร้านจะต่อความยาวสาวความยืด จึงทำเป็นไม่ได้ยินหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ตำรวจนายหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องสอบสวนโจวฉินรีบถลันกายเข้าไปหาทันที “คุณตำรวจคะ ลูกสาวฉันล่ะ? แกจะได้ออกมาเมื่อไหร่? แกเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เล็กจนโต ไม่มีทางสั่งให้คนใช้ไปเปลี่ยนยาของคุณย่าเด็ดขาด! แกต้องถูกใส่ร้ายแน่นอนค่ะ!”ตำรวจนายนั้นหันมามองโจวฉิน “คุณโจวครับ เรื่องนี้ทางเราจะตรวจสอบให้ชัดเจน เชิญพวกคุณกลับไปรอฟังผลการสอบสวนที่บ้านเถอะครับ”โจวฉินชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องมองนายตำรวจด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ “ให้กลับไปรอฟังผลที่บ้านหมายความว่ายังไงคะ? แล้วลูกสาวฉันล่ะ? ฉันจะพาแกกลับไปพร้อมกัน”“ตอนนี้เธอยังกลับไปไม่ได้ครับ พวกคุณต้องให้ทนายมาทำเรื่องขอประกันตัว”เมื่อนายตำรวจเดินจากไป โจวฉินก็หันขวับกลับไปมองที่สือหมิงฮุย“นี่ค

หลังจากเลขาเดินออกไปแล้ว เหลียงอวิ๋นเซินก็หันกลับมามองโจวฉิน “มีธุระอะไรครับ?”โจวฉินหลุบตาลงต่ำ พลางกล่าวด้วยท่าทีลำบากใจ “ไม่ทราบว่าคุณรู้จักลูกสาวของฉันที่ชื่อสือม่านไหมคะ ตอนนี้แกอยู่ที่สถานีตำรวจ ฝากบอกมาว่าอยากขอพบคุณสักครั้ง”แววตาของเหลียงอวิ๋นเซินพลันเคร่งขรึม ขณะกล่าวด้วยเสียงแฝงความเย็นชา “คุณโจวครับ รบกวนคุณกลับไปบอกเธอว่าผมค่อนข้างยุ่ง ไม่มีเวลาไปพบ หวังว่าเธอจะดูแลตัวเองให้ดี”***เรื่องที่โจวฉินไปหาเหลียงอวิ๋นเซิน แพร่มาถึงหูสืออวี๋ในเวลาอันรวดเร็ว“คุณหนูใหญ่ครับ หลังคุณผู้หญิงออกจากสถานีตำรวจก็ตรงไปที่เหลียงซื่อทันที ท่านนั่งรออยู่ชั้นล่างของเหลียงซื่อทั้งวัน ได้คุยกับประธานเหลียงไม่กี่คำ ก็กลับออกมาด้วยท่าทางเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่างเลยครับ”ประกายความประหลาดใจวูบผ่านดวงตาของสืออวี๋ ปกติโจวฉินกับเหลียงอวิ๋นเซินแทบไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกัน ในเมื่อออกจากสถานีตำรวจแล้วตรงดิ่งไปที่บริษัทเหลียงซื่อทันที ก็มีความเป็นไปได้เดียวคือสือม่านคงเป็นคนไหว้วานให้ไปนั่นเอง“นายไปสืบดูหน่อยว่าลับหลังพวกเรา สือม่านกับเหลียงอวิ๋นเซินเคยไปมาหาสู่กันบ้างหรือเปล่า สืบมาให้ละเอียด

จนถึงเมื่อครู่นี้ หมอจางเข้าใจมาตลอดว่าที่ซือเยี่ยนบอกว่ามีแฟนแล้วก็เพื่อปฏิเสธเธอ และเธอก็ยังมีความหวัง...แต่ตอนนี้ เมื่อได้เห็นทั้งสองคนสบตากัน ในใจก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบและเศร้าสร้อยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยามสืออวี๋ยืนเคียงข้างซือเยี่ยน ช่างดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก จนเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าไปแข่งขันด้วยซ้ำ“ครับ”ซือเยี่ยนกุมมือสืออวี๋ พร้อมหันไปพูดกับทุกคนว่า “ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักนะครับ นี่แฟนผม สืออวี๋”สืออวี๋หันมองทุกคน ก่อนทักทายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะ ฉันสืออวี๋ค่ะ”เมื่อมองใบหน้าด้านข้างที่แสนอ่อนโยนของซือเยี่ยน ทุกคนก็ถึงกับต้องใช้เวลาอึดใจใหญ่กว่าจะตั้งสติได้“หมอซือ นึกไม่ถึงเลยว่าคุณเองก็ร้ายไม่เบานะเนี่ย ก่อนหน้านี้ยังนึกว่าคุณไม่ชอบผู้หญิงซะอีก ที่ไหนได้แอบไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้!”“นั่นสิคะ ฉันยังนึกว่าหมอซือจะเป็นคนที่มีแฟนช้าที่สุดในแผนกเราซะอีก นึกไม่ถึงว่าจะแซงหน้าฉันไปซะแล้ว...”“ฮ่า ๆ ๆ ยินดีที่ไม่โสดแล้วนะครับหมอซือ แฟนคุณสวยมาก เหมาะสมกันมากเลยครับ!”...เมื่อได้ยินคำชมจากทุกคน สืออวี๋ก็ยิ้มไม่หุบระหว่างทางกลับ เธอยังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีอ

"ลองยัดเงินใต้โต๊ะผู้พิพากษาดูสิคะ ถ้าท่านยอมให้ฉันรับ เดี๋ยวฉันทำคดีให้ก็ได้"สือหมิงฮุยฟังออกว่าสืออวี๋เจตนาเย้ยหยัน จึงยกมือชี้หน้าเธอ "แกนี่มันเหลือขอจริง ๆ !"สืออวี๋คร้านจะต่อปากต่อคำด้วย จึงก้มหน้าอ่านเอกสารต่อผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสืออวี๋ไม่คิดพูดอะไรอีกจริง ๆ สือหมิงฮุยก็แค่นเสียงฮึขึ้นจมูก ก่อนลุกเดินจากไปและเมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากโจวฉิน"สือหมิงฮุย หลายปีมานี้ฉันก้มหน้าก้มตาปรนนิบัติคุณ ยอมลำบากโดยไม่ปริปากบ่น มีลูกชายลูกสาวให้คุณตั้งสองคน แต่คุณยังคิดจะขอหย่ากับฉันอีกเหรอ ฝันไปเถอะ! ต่อให้ตายกลายเป็นผี ฉันก็จะตามจองเวรคุณ!"คำพูดพรรค์นี้ สือหมิงฮุยเคยฟังจนหูชาแล้ว"แล้วแต่คุณเถอะ ไว้เจอกันในศาลละกัน"สมัยก่อนมีอะไรนิดหน่อยโจวฉินก็ดีแต่ยกเรื่องหย่ามาขู่เขา ครั้งนี้ เขาจะต้องสั่งสอนให้เธอหลาบจำเสียบ้าง!แน่นอนว่า หากหย่ากันได้สำเร็จ สำหรับเขาแล้วก็ไม่มีอะไรเสียหายถึงอย่างไรต่อให้ไม่มีโจวฉิน เขาก็ยังหาผู้หญิงที่สาวกว่านี้ได้อยู่แล้วในโลกใบนี้ สิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือผู้หญิงสาว ๆ สวย ๆ นี่แหละโจวฉินกระหน่ำโทรไปอีกหลายสาย แต่ผลลัพธ

แต่ตอนนี้... จินตนาการอันสวยหรูเหล่านั้นของเธอกลับพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีเธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ว่าเธอไม่ได้เลือกผิดเธอเลือกผิด แถมยังผิดมหันต์ด้วย"แม่คะ ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ? แม่ไม่ได้ไปหาเขาเหรอ?"สือม่านมองโจวฉิน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและร้าวรานใจ "ตอนนี้คนที่ช่วยหนูได้มีแค่เหลียงอวิ๋นเซินคนเดียวนะคะ ถ้าแม่ไม่ไปหาเขา หนูอาจจะต้องติดคุกจริง ๆ ก็ได้"โจวฉินทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามสือม่าน พลางพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "แม่ไปหามาแล้ว เขาบอกว่าไม่รู้จักลูก""ว่าไงนะ?"ดวงตาของสือม่านเบิกโตขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เป็นไปได้ยังไง? เขาจะบอกว่าไม่รู้จักหนูได้ยังไงคะ?""ลูกกับเขาเป็นอะไรกันล่ะ?"เมื่อต้องเผชิญกับน้ำเสียงคาดคั้นของโจวฉิน สือม่านก็เริ่มร้อนรน "ก็... ก็แค่เพื่อนที่รู้จักกันที่เมืองนอก...""แค่เพื่อนธรรมดา แต่จะไปขอความช่วยเหลือจากเขาหลังตัวเองทำผิดจนโดนจับเนี่ยนะ?"สือม่านขบเม้มริมฝีปากล่าง "แม่คะ แม่หมายความว่ายังไง?""ฉันหมายความว่าไงแกไม่รู้เหรอ? สือม่าน เมื่อก่อนฉันเห็นแกเป็นความภาคภูมิใจของฉันมาตลอด แต่วันนี้ฉันเพิ่งได้พบว่า ฉันไม่รู้จักแกเลยสักนิด แกทำเร