Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 421 - Bab 430

ทันทีที่เห็นเขา สืออวี๋ที่กำลังนั่งเหม่อลอยก็รู้สึกตัวขึ้นมา พลางขมวดคิ้วมุ่น“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว? คุณเข้ามาทำไม”เมื่อเห็นใบหน้าเย็นชาของเธอ ความขมขื่นก็แล่นพล่านไปทั่วหัวใจของซือเยี่ยนป่านนี้เธอคงพาลเกลียดเขาไปด้วยแล้วสินะ?“อาอวี๋ พี่ใหญ่ของผมรออยู่หน้าห้องผู้ป่วย เขาตั้งใจจะมาขอโทษคุณด้วยตัวเอง คุณ...”ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ สืออวี๋ก็พูดสวนขึ้นมาทันที “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา และไม่คิดจะรับคำขอโทษด้วย”สีหน้าของซือเยี่ยนดูย่ำแย่ลงถนัดตา “งั้นแสดงว่าคุณต้องการ... แจ้งความดำเนินคดีเหรอ?หากมีการแจ้งความเกิดขึ้น คุณย่าซือคงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ ในท้ายที่สุด ผลลัพธ์ย่อมมีเพียงความพ่ายแพ้ที่ต้องเจ็บปวดด้วยกันทั้งสองฝ่ายซือเยี่ยนไม่อยากเห็นจุดจบเช่นนั้น แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ดีว่า สืออวี๋ไม่ใช่คนที่จะยอมอ่อนข้อให้กับเรื่องแบบนี้สืออวี๋พยักหน้า “ใช่ ต่อให้... เรื่องนี้จะเป็นสาเหตุที่ทำให้เราต้องเลิกกันก็ตาม”เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ต่อให้แจ้งความไปก็อาจจะเอาผิดอะไรไม่ได้ เพราะเมื่อเทียบตระกูลสือแล้ว ตระกูลของเธอช่างเล็กจ้อยเหลือเกินมดตัวนิดเดียว จะไปสู

เมื่อเห็นว่าคุณย่าซือกำลังเดือดดาล พ่อบ้านก็ไม่กล้าเอ่ยปากทัดทาน ได้แต่ก้มหน้ารับคำ แล้วถอยออกจากห้องทำงานไปเงียบ ๆพริบตาเดียวก็เข้าสู่ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น ขณะที่สืออวี๋กำลังเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล จู่ ๆ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่างของสือหมิงฮุยที่ก้าวยาว ๆ เข้ามาด้านในมือที่กำลังเก็บของของสืออวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะทำราวกับมองไม่เห็นเขา และก้มหน้าก้มตาเก็บของในมือต่อไปเมื่อเห็นลูกสาวทำเมินใส่ สือหมิงฮุยก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ“สืออวี๋ พ่อได้ยินมาว่าแกเตรียมจะฟ้องซือหวยอันงั้นรึ?”หลังจากทราบต้นสายปลายเหตุเรื่องการลักพาตัวสืออวี๋เมื่อคืนอย่างกระจ่าง และรู้ว่าผู้บงการคือพี่ชายของซือเยี่ยน ซึ่งเป็นถึงผู้จัดการใหญ่แห่งซือซื่อในเมืองหลวง สือหมิงฮุยก็เริ่มคำนวณผลได้ผลเสียในใจทันที เขาเตรียมฉวยโอกาสจากเรื่องนี้บีบให้ตระกูลซือต้องหันมาร่วมมือกับตระกูลสือทว่าเช้านี้พอไปถึงบริษัท เลขากลับมารายงานว่าคู่ค้ารายใหญ่แทบทั้งหมดขอถอนตัวและยกเลิกสัญญากับสือซื่อสือหมิงฮุยพยายามสอบถามคู่ค้าหลายราย จนกระทั่งมีคนหนึ่งที่ค่อนข้างสนิทกันยอมกระซิบ

“ค่ะ เข้าใจแล้ว ”หลังจากวางสาย เธอก็หิ้วถุงขยะเดินออกจากห้องทันทีที่ก้าวพ้นประตูตึก เธอก็เหลือบไปเห็นรถปอร์เช่ คาเยนน์สีดำจอดอยู่ไม่ไกลพอมองป้ายทะเบียนชัด ๆ ก็พบว่าเป็นรถของเหลียงหยวนโจวตามคาดเธอละสายตากลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำทีเป็นมองไม่เห็นแล้วรีบสาวเท้าไปที่ถังขยะ เมื่อทิ้งขยะเสร็จก็หันหลังเดินกลับเข้าตึกทันทีแต่แล้วเสียงเปิดประตูรถก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบเหลียงหยวนโจวเดินแกมวิ่งมาดักหน้าเธอไว้ “สืออวี๋ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”สืออวี๋เงยหน้ามองเขา “คุณจะพูดอะไร?”“เรื่องที่คุณถูกลักพาตัว ผมรู้ข่าวแล้วนะ แล้วผมยังได้ยินมาอีกว่า... คุณเตรียมจะฟ้องซือหวยอันเหรอ?”สืออวี๋ฉายแววแปลกใจเล็กน้อย “คุณฟังใครมาว่าฉันจะฟ้องเขา?”เรื่องที่เหลียงหยวนโจวรู้ว่าเธอถูกลักพาตัวนั้นไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ แต่เขารู้เรื่องที่เธอจะฟ้องซือหวยอันได้ยังไง?“คู่ค้าคนหนึ่งของเหยวฮ่างบอกผมมา ตอนนี้ตระกูลซือกำลังส่งคนไปติดต่อคู่ค้าของตระกูลสือ เตรียมจะทุ่มไม่อั้นเพื่อแย่งคู่ค้าทั้งหมดของสือซื่อไป”สืออวี๋พยักหน้า “ฉันรู้แล้ว ขอบคุณที่มาบอกเรื่องนี้กับฉัน”พอเห็นเธอทำท่าจ

สืออวี๋ยื่นมือออกไปโอบกอดเขา แววตาและหัวใจเปี่ยมล้นด้วยความอาลัยอาวรณ์เธอไม่อยากแยกจากซือเยี่ยนเลยสักนิด เพราะในใจบังเกิดสังหรณ์บางอย่างที่ไม่สู้ดีนักสังหรณ์ใจว่า... หลังแยกจากกันคราวนี้ จะต้องมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่เมื่อสัมผัสได้ถึงความกังวลใจของสืออวี๋ ซือเยี่ยนจึงตบหลังเธอเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อาอวี๋ ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าเรื่องฟ้องร้องมีปัญหา ก็ไปหาซือห่าวอวี่ได้เลย เขาอยู่ข้างเดียวกับคุณ"นับตั้งแต่รู้เรื่องที่ซือหวยอันนอกใจ ซือห่าวอวี่ก็ตั้งแง่เป็นศัตรูกับเขามาตลอด ยิ่งครั้งนี้รู้ว่าเขาจ้างคนลักพาตัวสืออวี๋หวังฆ่าปิดปาก ก็ยิ่งเกลียดชังซือหวยอันเข้ากระดูกดำเมื่อคืนพอกลับถึงบ้านเขาก็ติดต่อซือห่าวอวี่ทันที หลังรู้ว่าสืออวี๋จะฟ้องซือหวยอัน เจ้าหลานชายก็แสดงเจตจำนงว่าจะช่วยสืออวี๋โดยไม่ลังเลตอนนั้นซือเยี่ยนถามเขาว่า "ซือหวยอันเป็นพ่อแท้ ๆ ของนาย แน่ใจนะว่าทำแบบนี้แล้วจะไม่มาเสียใจทีหลัง?"ซือห่าวอวี่แค่นเสียงเย็นชา "ผมมีอะไรต้องเสียใจด้วยเหรอครับ เมื่อวันก่อนตอนไปเมืองหลวง แม่ก็บอกผมแล้วว่าผู้หญิงที่เขาเลี้ยงไว้ข้างนอกนั่นตั้งท้อง ตรวจแล้วว่าเป็นลูกชาย เขาไม่กลับ

"ห่าวอวี่ ฉันได้ยินมาว่าแกกับคนที่ชื่อสืออวี๋นั่นมีความสัมพันธ์ไม่เลวเลยนี่"ซือห่าวอวี่แค่นหัวเราะ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?""ทำไมจะไม่เกี่ยว? ตอนนี้หล่อนกำลังจะฟ้องฉัน ในฐานะเพื่อนกัน แกควรไปเกลี้ยกล่อมหล่อนหน่อย บอกว่าอย่าเอาไข่มากระแทกหินเลย ไม่งั้นอาจมีจุดจบถึงขั้นบ้านแตกสาแหรกขาดเอาได้"มือที่กำโทรศัพท์ของซือห่าวอวี่ค่อย ๆ บีบแน่นขึ้น เขารู้วิธีการของซือหวยอันดี คำพูดนี้ของอีกฝ่ายคือคำขู่แน่นอน และคนคนนี้ก็พูดจริงทำจริงเสียด้วย"จำเป็นต้องทำเรื่องน่ารังเกียจขนาดนี้เลยเหรอครับ? เรื่องที่คุณอยากสืบทอดซือซื่อมันเป็นเรื่องระหว่างคุณกับอาเล็ก ทำไมต้องดึงสืออวี๋เข้ามาเกี่ยวด้วย?!"น้ำเสียงของซือหวยอันไร้ซึ่งความรู้สึก "ก็ใครใช้ให้อาเล็กของแกชอบหล่อน แล้วใครใช้ให้หล่อนไปคบกับอาเล็กของแกล่ะ?"เขาลงมือกับซือเยี่ยนไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความเป็นพี่น้องอะไรนั่น แต่เพราะเขารู้ดีว่าซือเยี่ยนมีความสำคัญต่อจิตใจของมารดาแค่ไหน หากเขาลงมือกับซือเยี่ยน ก็มีสิทธิ์ทำให้มารดาผิดหวัง จนเขาต้องสูญเสียโอกาสในการสืบทอดบริษัทซือซื่อไปไม่งั้น มีหรือเขาจะต้องลดตัวลงมาจัดการกับผู้หญิงคนหนึ่ง?