Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 411 - Bab 420

คุณย่าซือคิดจะยกอำนาจดูแลตระกูลซือให้ซือเยี่ยนจริง ๆ งั้นหรือ?เขาอยากจะตะโกนก้อง อยากจะคาดคั้นถามคุณย่าซือเหลือเกินว่าทำไมถึงได้ลำเอียงขนาดนี้ ทำไมต้องยกซือซื่อให้ซือเยี่ยนด้วย?ทว่าความอดทนอดกลั้นที่สั่งสมมานานนับสิบปีทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว เขาแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วหันไปมองคุณย่าซือแต่แล้วเหตุการณ์กลับพลิกผันเกินคาด เมื่อซือเยี่ยนปฏิเสธเทียบกับการรับช่วงต่อธุรกิจครอบครัวแล้ว เขาอยากเป็นหมอมากกว่าถึงอย่างนั้นซือหวยอันก็ยังวางใจไม่ได้ ตอนนี้ซือเยี่ยนปฏิเสธก็จริง แต่ถ้าวันหนึ่งเกิดเปลี่ยนใจอยากจะกลับมาสืบทอดซือซื่อขึ้นมาล่ะจะทำยังไง?ตอนนั้นเป้าหมายจริง ๆ คือซือเยี่ยน ใครจะไปคิดว่าไป๋จิ่งเหยียนจะซวย มารับเคราะห์แทนแบบนี้หลังจากนั้นซือเยี่ยนก็ย้ายไปอยู่เมืองเซินและไม่กลับมาเลยตลอดห้าปี ซือหวยอันจึงไม่ได้ลงมือทำอะไรเขาอีกคิดไม่ถึงเลยว่า คุณย่าซือจะยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะให้ซือเหยี่ยนกลับมาสืบทอดซือซื่อที่โทรมาหาเขาเมื่อวานบอกว่าจะเปิดประชุมประกาศให้เขารับช่วงต่อ ก็คงแค่หลอกเขาสินะ?ดูท่าคงต้องกำจัดซือเยี่ยนให้สิ้นซากเท่านั้น เขาถึงจะได้ครอบครอง

ภายในห้องทำงาน ซือหวยอันเพิ่งจะหยิบเอกสารขึ้นมาเตรียมจะอ่าน จู่ ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง “ปัง!”เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเป็นซือห่าวอวี่ ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นบนใบหน้าทันที “แกทำบ้าอะไร?! ยิ่งโตยิ่งไร้มารยาท! แม่แกไม่เคยสั่งสอนหรือไง!”หากเป็นเวลาปกติ ซือห่าวอวี่ คงจะยืนกรานเถียงกลับไปแล้ว ทว่าเวลานี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำเช่นนั้นเขาสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปที่โต๊ะทำงานของซือหวยอัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้เป็นพ่อแล้วเอ่ยถามเสียงเข้ม “คนที่พ่อสั่งให้คนไปลักพาตัว คือสืออวี๋ใช่ไหม?!”รูม่านตาของซือหวยอันหดเกร็งวูบหนึ่งเขา โพล่งปฏิเสธออกมาโดยสัญชาตญาณ “แกพูดเพ้อเจ้ออะไร?! ฉันไปจับตัวใครมาเมื่อไหร่กัน!”แม้เสียงจะดังฟังชัด แต่ซือห่าวอวี่ก็ไม่พลาดที่จะเห็นความร้อนตัวที่พาดผ่านแววตาคู่นั้นไปชั่ววูบ“เป็นฝีมือพ่อจริง ๆ ด้วย!”ความโกรธพวยพุ่งขึ้นบนใบหน้าของซือห่าวอวี่ มือของเขาเอื้อมไปกระชากคอเสื้อของซือหวยอันโดยไม่รู้ตัว “โทรหาลูกน้องของพ่อเดี๋ยวนี้ สั่งให้มันปล่อยตัวสืออวี๋ซะ ไม่อย่างนั้นผมไม่ปล่อยพ่อไว้แน่!”ซือหวยอันทั้งโกรธแค้นและโ

“อะไรนะ?!”สีหน้าของซือหวยอันเปลี่ยนไปทันที แววตาฉายความหวาดกลัวก่อนจะตวาดลั่น: “ฉันบอกให้แกปล่อยคน! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง?!”ปลายสายไม่ตอบอะไร แต่กลับตัดสายทิ้งทันทีเมื่อซือหวยอันโทรกลับไปอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายบล็อกเบอร์ไปเสียแล้ว“ซือเยี่ยน ฉัน...” ซือเยี่ยนแค่นหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อแกไม่มีปัญญาทำให้โจรนั่นปล่อยตัวสืออวี๋ งั้นแกก็ไปตายเป็นเพื่อนเธอซะเถอะ”จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากแววตาของเขา ทำให้ซือหวยอันหวาดกลัวจนเข่าอ่อนยวบยาบโดยไม่รู้ตัวหากไม่ใช่เพราะเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ป่านนี้คงทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วนัยน์ตาของซือเยี่ยนเย็นยะเยือก ขณะที่มือแกร่งกำลังจะออกแรงกดมีดสั้น ทันใดนั้นเสียงตวาดเกรี้ยวกราดของคุณย่าซือก็ดังขึ้นจากหน้าประตู“ซือเยี่ยน! แกคิดจะทำอะไร?!”การกระทำของซือเยี่ยนชะงักไปชั่วครู่ วินาทีนั้นเอง เหล่าบอดี้การ์ดที่คุณย่าซือพามาด้วยก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว ล้อมกรอบซือเยี่ยนและซือห่าวอวี่เอาไว้อย่างรวดเร็วซือเยี่ยนหันกลับไปมองคุณย่าซือ นัยน์ตาไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ “ผมจะทำอะไร... ก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอครับ”เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำคู่นั้น คุณ

ซือหวยอันสีหน้าแข็งค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น: “แม่ครับ! ทำไมแม่ถึงลำเอียงได้ขนาดนี้?!”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระพวกนี้กับแกอีกแล้ว จะเอายังไงก็ไปคิดเอาเอง”พูดจบ คุณย่าซือก็หันหลังเดินจากไปทันทีเมื่อเห็นว่าซือห่าวอวี่ทำท่าจะเดินตามไปอีกคน ซือหวยอันก็ตวาดใส่พร้อมจ้องเขม็ง “ซือห่าวอวี่ แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”“มีธุระอะไรหรือ?”น้ำเสียงและสีหน้าของเขาเย็นชา แววตาที่มองซือหวยอันไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิงราวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งทว่าหลังจากได้รู้ความจริงเรื่องที่ซือหวยอันนอกใจไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยข้างนอก ซือห่าวอวี่ก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้เป็นพ่ออีกต่อไป“แกยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่ามีธุระอะไร?! ซือห่าวอวี่ ฉันจะบอกอะไรให้ ชาตินี้แกอย่าหวังจะได้สืบทอดซือซื่อเลย!”เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่าหลังจากที่ตนเองได้สืบทอดกิจการซือซื่อแล้ว จะให้ซือห่าวอวี่มารับตำแหน่งรองประธาน แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้วในเมื่อซือห่าวอวี่เลือกที่จะไปเข้าข้างซือเยี่ยน ก็อย่าโทษว่าเขาไม่เห็นแก่ความเป็นพ่อลูกอีก!ซือห่าวอวี่มีสีหน้าเรียบเฉย “ก็ดีครับ ต้

“ไม่มีอะไรหรอก แค่มีปัญหากันนิดหน่อย”ซ่งจื่ออินไม่ได้ซักไซ้ต่อ เธอเพียงกางโต๊ะคร่อมเตียงคนไข้ เปิดกล่องข้าวและจัดวางอาหารลงบนนั้น“กินข้าวก่อนเถอะ”“อืม”สืออวี๋รับตะเกียบมา มองหน้าซ่งจื่ออินแล้วเอ่ยขึ้น: “จื่ออิน ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาส่งข้าวให้ฉัน”ซ่งจื่ออินตวัดสายตามองค้อนเพื่อนสาววงหนึ่ง “รีบกินเถอะน่า”หลังจากทานเสร็จ ซ่งจื่ออินก็เก็บจานชามจนเรียบร้อย เธอมองสืออวี๋แล้วพูดว่า: “คืนนี้ซือเยี่ยนจะอยู่เฝ้าไข้เธอ งั้นฉันกลับก่อนนะ”“จ้ะ” หลังจากซ่งจื่ออินกลับไปได้ไม่นาน คุณย่าสือก็มาถึง“คุณย่า มาได้ยังไงคะ”เธอกลัวคุณย่าจะเป็นห่วง เดิมทีจึงไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับท่าน ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายอีกฝ่ายจะรู้เรื่องจนได้คุณย่าสือจ้องมองหลานสาวอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ยอมบอกย่าสักคำ สรุปว่ายังเห็นย่าคนนี้เป็นย่าอยู่ไหม”สืออวี๋ถูกจ้องจนเริ่มรู้สึกผิด จึงรีบแก้ตัว: “หนูกลัวคุณย่าเป็นห่วงนี่คะ อีกอย่างหนูก็ไม่ได้เป็นอะไรมากเลยกะว่าจะไม่บอก แต่ว่า คุณย่ารู้ได้ยังไงคะว่าหนูนอนโรงพยาบาลที่นี่”คุณย่าสือแค่นเสียงหึ “คิดจะหลอกถามย่ารึ”สืออวี๋ “