All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 431 - Chapter 440

พ่อบ้านพลันลองหยั่งเชิงดูว่า “นายหญิงครับ ที่นายหญิงยังโกรธอยู่ เป็นเพราะเรื่องที่คุณชายสามเอามีดจี้คุณชายใหญ่ก่อนหน้านี้หรือเปล่าครับ?”“แล้วฉันไม่ควรโกรธหรือไง? ยังไงหวยอันก็เป็นพี่ชายคนโตของมัน ต่อให้มันโกรธแค่ไหนก็ไม่ควรทำแบบนี้!”หลังไตร่ตรองดูอยู่ครู่หนึ่ง พ่อบ้านก็มองคุณย่าซือพร้อมกล่าวว่า “นายหญิงครับ ผมติดตามรับใช้นายหญิงมาหลายสิบปี สมัยนายหญิงเพิ่งแต่งงานกับคุณท่าน มีครั้งหนึ่งที่น้องสาวของคุณท่านกับนายหญิงถูกใจเครื่องประดับชุดเดียวกัน น้องสาวของคุณท่านถือดีว่าตัวเองได้รับความรักความเอ็นดูจากคุณท่านมาตั้งแต่เล็ก ไม่ว่ายังไงก็จะแย่งเอาเครื่องประดับชุดนั้นไปให้ได้ ถ้าตอนนั้นคุณท่านเลือกเข้าข้างน้องสาว นายหญิงก็คงผิดหวังในตัวคุณท่านสินะครับ”คุณย่าซือขมวดคิ้ว “แล้วมันทำไมล่ะ? พวกเราแต่งงานกันแล้ว เขาก็ต้องเข้าข้างฉันสิ!”“ที่คุณท่านเข้าข้างนายหญิงไม่ใช่เพราะแต่งงานกันหรอกครับ แต่เป็นเพราะนายหญิงคือคนที่คุณท่านรักและให้ความสำคัญมากที่สุดในใจต่างหาก ในทางกลับกัน คุณหนูสือเองก็เป็นคนที่คุณชายสามรักและให้ความสำคัญมากที่สุดในใจเหมือนกัน ครั้งนี้คุณชายใหญ่หาคนไปลักพาตัวคุณหนูสือ จ

ยามทอดสายตามองเขา บนใบหน้าของสืออวี๋ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเลือนราง “ขอบใจนะ แต่ฉันมีธุระต้องไปทำ ไว้คราวหน้าแล้วกัน”หลังออกจากโรงแรม สืออวี๋ก็ขับรถมุ่งหน้าตรงไปที่บ้านเก่าตระกูลสือทันทีเพียงก้าวเท้าเข้าสู่ห้องรับแขก ก็เห็นคุณย่าสือดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับผู้ถือหุ้นสีหน้าของท่านแฝงไว้ด้วยความโกรธ “เรื่องนี้พวกคุณไปจัดการกันเอง ฉันต้องการแค่ผลลัพธ์สุดท้าย ในเมื่อคู่ค้าขอยกเลิกสัญญา ก็ไปหาเจ้าใหม่มาแทน ตระกูลซือยิ่งใหญ่คับฟ้าก็จริง แต่ก็ไม่ได้ใหญ่โตถึงขนาดจะใช้มือข้างเดียวปิดแผ่นฟ้าได้สักหน่อย”เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นสืออวี๋เดินเข้ามาในห้องรับแขก คุณย่าสือก็ลดเสียงลงพูดว่า “แค่นี้ก่อนนะ”ท่านวางมือถือลง มองไปทางสืออวี๋พลางถามว่า “หนูอวี๋ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?”“หนูคิดถึงคุณย่าค่ะ ก็เลยแวะมาหา”“งั้นเหรอ แล้วนี่กินข้าวมาหรือยัง?”“ยังเลยค่ะ แบบว่าอยากกินกับข้าวฝีมือคุณย่าน่ะสิ”คุณย่าสืออดยิ้มไม่ได้ “เอาสิ แต่ตอนนี้บ่ายแล้ว ย่าคงทำได้แค่ผัดผักง่าย ๆ สักสองอย่างนะ ถ้าอยากกินชุดใหญ่ คงต้องรอตอนเย็น”“ขอแค่เป็นฝีมือคุณย่า หนูก็ชอบหมดแหละค่ะ”“ฮ่า ๆ คำนี้ย่าชอบฟังนัก งั้นแกน

สือหมิงฮุยได้ยินดังนั้นก็ระเบิดอารมณ์ทันที เขาผุดลุกขึ้นจากโซฟา ยืนค้ำหัวมองคุณย่าสือ สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะ"แม่ นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?! ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ตามใจสืออวี๋ให้ไปฟ้องซือหวยอัน บรรดาคู่ค้าของบริษัทเราคงไม่ถูกตระกูลซือบีบจนต้องยกเลิกสัญญากับสือซื่อหรอก ตอนนี้คู่ค้าของสือซื่อเหลืออยู่ไม่กี่ราย อีกไม่เกินครึ่งเดือนต้องล้มละลายแน่ คู่ค้าหนีหายไปหมดแล้ว ใครจะมาตามล้างตามเช็ดเรื่องเละเทะพวกนี้ล่ะ? แม่คงไม่คิดว่าสืออวี๋จะจัดการได้หรอกใช่ไหม?"คุณย่าสือยื่นเอกสารที่สืออวี๋ให้ไว้เมื่อตอนกลางวันส่งให้สือหมิงฮุย "นี่เป็นผลประโยชน์ที่สืออวี๋แลกมาจากการยอมไม่ฟ้องซือหวยอัน ของพวกนี้น่าจะพอให้แกกลับมาบริหารสือซื่อต่อได้แล้ว"สือหมิงฮุยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบรับเอกสารมาเปิดดูหลังอ่านจบ สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เอกสารนี่ของจริงเหรอครับ? สืออวี๋ไม่คิดจะฟ้องซือหวยอันแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?!""ใช่"เขาแค่นเสียงดังหึ "ในที่สุดก็ทำเรื่องที่มันถูกต้องสักที ถ้ายอมตกลงซะตั้งแต่ตอนผมไปหาที่โรงพยาบาล เรื่องมันก็คงไม่วุ่นวายมาถึงขั้นนี้หรอก!"โจวฉินหน้าถอดสี อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า "หม

พูดยังไม่ทันจบประโยค ต้นขาก็ถูกเก้าอี้ฟาดใส่อย่างแรงความเจ็บปวดแล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจ ซือหวยอันร้องโหยหวน เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าผากไหลย้อยลงมาแต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ต้นขาจุดเดิมก็ถูกฟาดซ้ำลงมาอีกครั้งเจ็บ!ซือหวยอันอยากสลบไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ความเจ็บปวดที่แผ่มาจากต้นขาอย่างรุนแรงกลับทำให้สติเขาตื่นตัว ทุกวินาทีในขณะนี้ช่างทรมานเหลือเกินชายผู้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแค่นหัวเราะเย็นชา "ซือหวยอัน ตอนแกสั่งให้คนมาหักขาฉันข้างหนึ่ง แกคงนึกไม่ถึงสินะว่าจะมีวันนี้?"ซือหวยอันเจ็บจนพูดไม่ออก ต่อให้คิดอยากร้องขอชีวิตก็ไม่มีแรงแล้วเมื่อเห็นอีกฝ่ายร่างกายบิดเกร็งด้วยความเจ็บปวด ข้อมือและข้อเท้าที่มัดติดกับเก้าอี้ถูกเชือกเสียดสีจนเนื้อหนังถลอกปอกเปิก เฉินหลินก็รู้สึกสะใจนักเขากระชากผ้าดำที่ปิดตาซือหวยอันออก ก่อนยืนแสยะยิ้มชื่นชมสีหน้าเจ็บปวดทรมานของผู้เป็นเชลย"เฉิน... เฉินหลิน... ฉันรู้ว่าฉันทำผิดต่อนาย ขอแค่นายยอมปล่อยฉันไป ฉันจะให้เงินนายก้อนหนึ่ง รับรองว่านายจะสุขสบายไปตลอดชีวิต..."เมื่อเขาพูดจบ เฉินหลินก็บีบปลายคางเขาแน่น จากนั้นจึงถ่มน้ำลายใส่ปากเขา"โอ๊ก!"ซือหวยอ

"นายหญิง ในที่สุดนายหญิงก็ฟื้นแล้ว!"คุณย่าซือค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ยกมือคลึงขมับที่ปวดตุบ "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันถึงมาอยู่โรงพยาบาลได้ล่ะ?"ท่านจำได้เพียงว่าหลังซือเยี่ยนกลับมาบ้าน ท่านกับเขาก็ทะเลาะกันในห้องหนังสือ จากนั้นจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็ดับวูบไป"นายหญิงครับ นายหญิงเป็นลมหมดสติในห้องหนังสือ คุณชายสามเป็นคนพามาส่งโรงพยาบาล... อ้อ จริงสิ ยังมีอีกเรื่องครับ เราเจอตัวคุณชายใหญ่แล้ว..."เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของพ่อบ้าน ในใจคุณย่าซือก็พลันเกิดสังหรณ์อัปมงคลขึ้นทันที "เขาเป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"พ่อบ้านถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "ห้องพักฟื้นของคุณชายใหญ่อยู่ชั้นบนนี่เองครับ เดี๋ยวผมประคองท่านไปหาเขาเลยดีกว่า""ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?! พูดมาซะ!"เมื่อถูกคุณย่าซือจ้องมองด้วยสายตากดดัน พ่อบ้านจึงต้องยอมเปิดปาก "คุณชายใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ครับ แต่ถูกตีจนขาหัก หมอบอกว่า... คงไม่มีทางกลับมาเดินได้อีก ต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิตครับ""ว่าไงนะ?!"ร่างกายของคุณย่าซือโงนเงนไปวูบหนึ่ง ดูแก่ชราลงไปนับสิบปีในชั่วพริบตาพ่อบ้านรีบเข้าไปประคองท่านไว้ "นายหญิง หมอกำชับว่าอย่าให้อารมณ์แปรป