All Chapters of ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว: Chapter 101 - Chapter 110

“อะแฮ่ม! มีอะไร” เขาพยายามทำเสียงขรึมในขณะที่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็กลายเป็นเครียดขรึม เมื่อเสียงที่ได้ยินดันเป็นเสียงของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังถกเถียงกัน และเขาก็จำได้ดีว่าเสียงผู้หญิงคนนั้นคือเธอ จากที่ขับเอื่อยเฉื่อยในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นเหยียบคันเร่งจนแทบมิด พร้อมกันนั้นก็คอยฟังเสียงในสายตลอดเวลา กระทั่งได้รู้ว่าเธออยู่ห้องไหน และไปช่วยเธอได้ทันเวลาอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขามาช้ากว่านั้นอีกนิด เธอจะเป็นอย่างไร คิดมาถึงตรงนี้ลำคอเขาก็ตีบตันจนแทบหายใจไม่ออก พลันกอดรัดเธอแน่นขึ้นอีก“เธอเก่งมากนะมีนา ในเวลาคับขันแบบนั้นเธอยังหาจังหวะโทรหาฉัน และบอกเลขห้องให้ฉันรู้ได้ คนเก่งของฉัน” เขาดันตัวเธอออกมาแล้วลูบหัวอย่างชื่นชม ครั้นพอเธอช้อนสายตามองหน้าเขา ชายหนุ่มก็ดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง“ไปกับฉันนะ ฉันจะดูแลเธอเอง” เขาบอกเสียงอู้อี้ขณะกำลังจูบซับกลางศีรษะเธออย่างปลอบประโลม แน่นอนว่าความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอพยักหน้าอย่างไม่อิดออด ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่อย่างหนึ่งที่เธอรับรู้ได้คือ…อ้อมกอดนี้เป็นอ้อมกอดที่ปลอดภัยเธอแทบไม่รู้เลยว่าถูกพามาที่ไหน รู้แค่ว่าที่ข้างๆ เขาคือที่ที่ป

“ไม่ต้องกลัว ฉันจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ไม่ว่าใครก็เข้ามาทำอะไรเธอไม่ได้ ฉันสัญญา” ราวกับเข้ามานั่งอยู่ในใจที่ยังเข็ดขยาดและหวาดกลัวของเธอ ถึงได้เข้าใจว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร“ฉันไม่ได้อยากอ่อนแอ และไม่ได้อยากเป็นภาระของคุณ แต่ฉันยังไม่พร้อมจะอยู่คนเดียวจริงๆ” เธอดึงมือที่ลูบหัวมาซบเอาไว้ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป“ฉันเองก็ไม่ยอมให้เธออยู่คนเดียวหรอก เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดอะไรแล้ว นอนซะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น” เธอพยักหน้าหงึกๆ แต่ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีก“อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใครได้ไหม โดยเฉพาะพี่ศิ ฉันไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง แค่เรื่องที่เจอวันนี้ทุกคนก็เครียดกันมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เรื่องของฉันไปทำให้ทุกคนไม่สบายใจอีก” ถึงจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอขอ แต่เขาก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี เห็นแบบนั้นมีนาก็ค่อยสบายใจขึ้น จากนั้นเธอก็ค่อยๆ หลับตา และหลับไปบนมือแสนอบอุ่นเขาในที่สุดนานเท่าไรไม่รู้ที่เขานั่งมองเธอหลับพริ้มอยู่อย่างนั้น กระทั่งเสียงสะอื้นค่อยๆ ดังขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องโวยวายในเวลาต่อมา“ไม่! อย่าเข้ามา ออกไป…” มีนาละเมอร้องลั่น ทำให้เขาต้องรีบเข้ามาเขย่าแขนเธอเ

“แล้วแกไปทำอะไรไว้ล่ะ อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้ คุณตฤณเขาบอกฉันหมดแล้วว่าแกทำตัวเละเทะ นัดผู้ชายมามั่วสุมกันถึงในห้อง เท่านั้นไม่พอ แกยังให้พวกรุมทำร้ายพี่เขยแกอีก ดีนะที่เขาเห็นแก่หน้าฉันกับยัยเม เลยไม่เอาเรื่อง ไม่งั้นแกกับพวกได้เข้าไปนอนในคุกแน่ ฉันไม่นึกเลยนะว่าแกจะกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้” สายตาของแม่ที่มองมาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทำเอาเธอถึงกับยิ้มขื่น“มันบอก แล้วแม่ก็เชื่อมัน”“เอ๊ะ! ยัยมัดนี่ ไปเรียกพี่เขาแบบนั้นได้ยังไง ชักจะก้าวร้าวใหญ่แล้วนะ รีบๆ ขอโทษพี่เขาซะ” ผู้เป็นแม่เอ็ดเสียงเขียว“ทำไมต้องขอโทษ แม่รู้ไหมว่ามันทำอะไรไว้กับหนูบ้าง”“เท่าที่ฉันรู้ แกกับพวกต่างหากที่ทำพี่เขาไว้เจ็บแสบ ไม่งั้นพี่เขาจะอยู่ในสภาพนั้นได้ยังไง” ศรีไพรว่าพลางชี้ไปยังตฤณที่นั่งกุมหน้าตัวเอง ทำราวกับว่าเจ็บเจียนตาย“แม่เลือกจะเชื่อมันหมดใจ โดยไม่ถามหนูสักคำว่าเรื่องราวเป็นมายังไง ทีแรกหนูก็คิดว่าหนูจะถูกมองข้ามเฉพาะตอนที่อยู่กับพี่เม แต่วันนี้หนูได้รู้แล้วว่า แม้แต่กับคนอื่น หนูก็ยังไร้ตัวตนในสายตาแม่” เธอตัดพ้อเสียงขื่น“อย่าเอาเรื่องอื่นมาอ้างเพื่อเอาตัวรอด ฉันไม่เคยเห็นแกไร้ตัวตน ไม่งั้นฉันคงไม่ลากสั

แล้วทั้งคู่ก็พากันมานั่งอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยวแห่งหนึ่ง ซึ่งเนืองแน่นไปด้วยบรรดาพนักงานออฟฟิศ แน่นอนว่ามันเป็นแค่ร้านข้างทาง อย่าว่าแต่แอร์ แม้แต่พัดลมก็ยังต้องแชร์กันตั้งหลายโต๊ะเลย“กินตีนไหมคุณ” อยู่ๆ คุณเธอก็โพล่งถามออกมา ทำคนตรงข้ามถึงกับชะงัก จนเธอต้องรีบแก้ให้“ฉันหมายถึงนั่นน่ะ” เธอบุ้ยใบ้ให้เขามองชามก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง ครั้นพอเห็นพ่อคุณเอาแต่นั่งมองตีนไก่ที่อยู่ในชาม เธอจึงยื่นช้อนกับตะเกียบให้“เอ้า! กินสิคุณ นั่งมองมันไม่ทำให้อิ่มหรอกนะ”“ไม่ละ เธอกินเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งรอเป็นเพื่อน” เขาปฏิเสธด้วยการดันชามก๋วยเตี๋ยวออก“ได้ไงล่ะ นี่ร้านอร่อยเชียวนะ เด็ดสุดในละแวกนี้เลยแหละ รับรองว่าถ้าคุณได้ชิม คุณจะต้องติดใจจนอยากมาอีก” เธอพยายามโน้มน้าว แน่นอนว่าคนที่เลือกร้านนี้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเธอ และด้วยเหตุผลว่าความอร่อยของมันจะช่วยเยียวยาความเครียดให้แม่คุณได้เขาจึงยอม“ทำไมเราไม่หาร้านที่มันเย็นๆ นั่งกินสบายๆ อย่างน้อยก็จะได้กินอย่างมีความสุขมากกว่านี้” แน่นอนว่าด้วยสภาพอากาศบวกกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ใส่ ที่ถึงแม้จะถอดเสื้อสูทออกไปแล้วแต่มันก็ยังร้อนอยู่ดี ร้อนจนเหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ

เช้าวันต่อมา เธอกลับมาสอนเปียโนให้เด็กน้อยดังเดิมดังที่แจ้งพ่อเด็กเอาไว้ แต่ที่แปลกไปกว่าเดิมคือเธอมีรถโรงแรมมาส่ง“กินอะไรมารึยัง” คนที่เพิ่งเข้ามาถึงกับสะดุ้งเพราะเสียงทุ้มๆ ของเขา ก่อนจะหันไปมองเจ้าของบ้านที่วันนี้อยู่ในชุดสบายๆ อีกทั้งทรงผมก็ไม่ได้เซต แต่ให้ตายเถอะ! มันกลับดึงดูดเธอจนไม่อาจละสายตา“ดูดีจัง” เธอเผลอครางออกมาเบาๆ ราวกับถูกสะกด ก็ไม่รู้ทำไมก่อนหน้าถึงไม่เคยสังเกตมาก่อน แต่ให้ตายเถอะ ภาพที่เขาเอนพนักเก้าอี้นั่งจิบกาแฟพร้อมกับอ่านข่าวจากไอแพด มันช่างดูดีจนเธอเผลอยืนมองอยู่แบบนั้น กระทั่ง…โฮ่ง…โฮ่ง…โฮ่งเสียงเจ้าหมาลัคกี้ที่ดังมาแต่ไกล ทำเอาเธอหันขวับไปมองตาโต แน่นอนว่าโดยสัญชาตญาณแล้ว คนกลัวหมาย่อมต้องหาที่ปลอดภัย และที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้คงเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจาก…“เฮ้ย!” เธอร้องลั่นแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักเขาอย่างทันท่วงที แต่ให้ตายเถอะ! ตักของเขาไม่ได้ช่วยให้เธอพ้นจากเงื้อมมือเจ้าหมายักษ์ตัวนั้นได้เลย“กรี๊ด…! คุณยืนสิ ว้าย! ยืนสิคุณ มันจะกินฉันอยู่แล้วเนี่ย” เธอโวยวายลั่น ด้วยระดับสูงจากเก้าอี้นิดเดียว ทำให้ลัคกี้ปีนป่ายเธอได้สบายๆ“เธอมาที่นี่ก็ตั้งหลายครั้ง