All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 111 - Chapter 120

MirandaPagkatapos ng hearing, nagulo ang loob ng korte. May mga guard na pumasok at lumapit kina Mr. Ronio, Ms. Lopez, at Mr. Tan. Sinabihan sila na dadalhin muna sila sa detention habang hinihintay ang susunod na trial.Kita ko agad ang kaba sa mukha nila. Parang gusto nilang may sabihin pero hindi puwede. Nakatingin lang sila sa paligid na parang naghahanap ng kakampi.Bago sila tuluyang ilayo, napatingin sila sa akin. Sandali lang nagtagpo ang mata namin. Hindi ako ngumiti, pero bahagya akong tumango.Maliit lang na tango, pero alam nilang gets ko ang ginawa nila. Parang sinasabi ko na, ayos, tuloy lang.Si Mr. Ronio napabuntong hininga. Si Ms. Lopez umiwas agad ng tingin. Si Mr. Tan naman sumunod na lang sa guard na tahimik.Umupo ulit ako nang maayos. Kalmado ang mukha ko, pero sa loob ko gumagaan na ang pakiramdam ko. Sa ngayon, nasa kontrol ko pa ang sitwasyon.Maya-maya, sinabi ng judge na tapos na ang hearing. Nagsitayuan na ang mga tao. May nag-uusap, may nag-aayos ng papel

ShaneUmuwi kami ng mansion na mabigat ang pakiramdam. Tahimik ang biyahe mula korte hanggang bahay. Kahit malaki ang sasakyan, parang masikip dahil walang gustong magsalita.Pagpasok namin sa mansion, Umupo si Lolo Gregor sa paborito niyang upuan. Si Mama at Papa naman sa sofa. Ako hindi agad umupo, naglakad muna ako paikot sa sala para mag-isip.Sa wakas, nagsalita rin si Mama. “Anak, anong tingin mo sa nangyari sa korte?”Huminga ako nang malalim bago sumagot. “Ma, Pa… Lo… hindi ako naniniwala.”Napatingin silang lahat sa akin. Nagtaka agad sila sa tono ko.“Hindi ako naniniwala sa mga sinabi nina Ronio,” dagdag ko. “Masyadong planado. Parang iisa lang ang yung mga salita nila.”Kumunot ang noo ni Papa. “Ibig mong sabihin, scripted?”Tumango ako. “Oo, Pa. Parang may nagturo sa kanila ng sasabihin.”Tahimik si Lolo habang nakatingin lang sa akin. Kilala ko siya — ganyan siya kapag seryoso.“Lo,” sabi ko, “matagal na tayo sa negosyo. Alam ninyo rin naman siguro kapag may nagsisinunga

MirandaPag-uwi namin galing sa trial, halos hindi ko mapigilan ang ngiti ko habang nasa kotse. Pagdating sa bahay, ako ang unang bumaba. Pagpasok ko sa sala, tinapon ko agad ang bag ko sa sofa at napaupo ng padekwatro.“Sa wakas,” sabi ko, sabay hinga nang malalim. “Ang galing nila Ronio. Halos maiyak pa.”Sumunod pumasok sina Mama at Papa. Si Mama, mga tumatawa rin.“Mira,” sabi niya, “mukhang naniwala ang judge sa mga sinabi nila.”Napangisi ako. “Hindi lang judge. Pati si Shane, Ma. Kita mo mukha niya? Parang nalito na.”Umupo si Papa at natawa nang mahina. “Oo nga. Kanina hindi makatingin sa’yo nang diretso.”Lalo akong natuwa. Umayos ako ng upo at tumingin sa kanila.“Pero makinig kayo,” sabi ko. “Hindi pa tayo puwedeng mag-relax.”Nawala nang kaunti ang ngiti ni Mama. “Bakit?”“Kapag nakulong na sina Ronio, Lopez, at Tan, doon delikado. Baka matakot at magsalita.”Tahimik sila sandali.“Tama ka,” sabi ni Papa. “May mga tao sa loob na puwedeng kausapin.”Lumapit ako sa mesa at k

AudreyHabang nasa sasakyan kami, hawak ko nang mahigpit ang tiyan ko. Humihinga ako nang mabigat at pinipilit kong magmukhang nasasaktan. Kailangan totoo ang dating. Kailangan paniwalaan nila.“Ahh… kuya ang sakit… ang sakit ng tiyan ko…” sigaw ko.Nagkatinginan ang dalawang lalaking kasama ko sa likod. Halatang nag-panic sila. Yung isa kumatok sa upuan sa harap.“Bilisan mo! Mukhang manganganak o makukunan!” sabi niya sa driver.Lalo kong nilakasan ang iyak ko. Pinisil ko ang sarili ko para mas lumabas ang luha.“May dugo na… parang may dugo…” sabi ko habang nanginginig ang boses ko.“Sh*t… sabi ni Ma’am Miranda siguraduhin daw na safe ang baby,” bulong nung isa.Narinig ko iyon at lalo akong kinabahan. Ibig sabihin, mahalaga sa kanila ang baby. Ibig sabihin din, hindi nila ako pababayaan ngayon.Mas may chance akong makatakas.“Kuya please… dalhin niyo na ako sa ospital… parang mawawala na baby ko…” iyak ko.“Malapit na! Konti na lang!” sagot ng driver.Mabilis ang takbo ng sasakya

MirandaNasa sala kami ni Mama. Tahimik ang bahay pero halata sa mukha niya na may iniisip siya. Nakaupo siya sa tapat ko habang umiinom ng tubig.“Bukas na ang second trial,” sabi niya. “Dapat walang sabit.”Tumango ako. “Alam ko, Ma. Handa naman tayo.”Umiling siya nang kaunti. “Hindi sapat na handa. Dapat kontrolado natin lahat.”Napahinga ako nang malalim. Alam kong tama siya. Isang mali lang, pwede masira lahat.“Siguraduhin mo na hindi makakalapit si Audrey,” sabi niya. “Kapag nakapagsalita ‘yon, baka magulo.”“Hindi siya makakapunta sa korte,” sagot ko. “Bantay siya ng mga tao ko.”Tumingin siya sa’kin. “Nasa ospital pa siya, ‘di ba?”“Oo,” sabi ko. “Pero pwede na siyang ilabas doon.”“Mas mabuti kung nasa safe house na ulit,” sabi ni Mama. “Mas tahimik doon.”Kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang tauhan ko. Medyo matagal bago siya sumagot.“Hello Ma’am,” sabi niya.“Nasaan si Audrey?” tanong ko agad.“Nasa room pa po. Nakahiga lang.”“Makinig ka,” sabi ko. “Kailangan na siya