Pustaka
Cari
Beranda / Romance / The CEO Has Fallen For Me / Bab 121 - Bab 130

Semua Bab The CEO Has Fallen For Me: Bab 121 - Bab 130

145 Bab

Choose the best

AudreyBago pa ako makahingi ng cellphone sa nurse para matawagan si Shane, biglang bumukas ang pinto ng emergency room. Napalingon agad ako.Akala ko doctor o nurse lang ulit pero nanlamig ako nang makita ko kung sino.Isa sa tauhan ni Miranda.Yung lalaking laging nasa labas ng bahay noon. Yung tahimik pero laging nakatingin sa mga kilos namin. Parang bantay na aso.Lumakad siya papunta sa kama ko. Hindi siya nagmamadali. Pero ramdam ko na kontrolado niya ang sitwasyon.“Miss Audrey,” sabi niya. Kalma boses niya. “Uwi na tayo. Hinihintay ka na ni Annie.”Parang may humila sa sikmura ko pababa. Napahigpit hawak ko sa kumot. Pinilit kong magpaka-kalma.“Hindi pa ako pwede umuwi,” sabi ko. “Masakit pa tiyan ko. Sabi ng doctor kailangan magpahinga.”Tumingin siya sa nurse na nasa gilid. Biglang natahimik ang nurse.“Okay na daw siya,” sabi ng lalaki. “Pwede na i-discharge.”Napatingin ako sa nurse. Parang gusto niya magsalita pero natatakot. Saglit lang nagtagpo mata namin tapos umiwas
Baca selengkapnya

Safety Protocol

AudreyNapalingon ang isang lalaki sa salamin. “Ano ‘yon?” iritang niyang sabi.Palapit nang palapit ang nurse. Halatang nagmamadali. May hawak siyang folder at may kasamang guard ng hospital.Kumatok siya sa bintana. Ibinaba ng lalaking katabi ko ang salamin nang kaunti.“Ano kailangan mo?” matigas na tanong niya.Humihingal pa ang nurse. “Sir, hindi pa po puwedeng umalis ang pasyente.”“Ayos na siya. Lalabas na kami,” sagot ng lalaki.Umiling ang nurse. “Hindi pa po. Wala pa pong waiver. Bawal po ‘yan. Safety protocol ng hospital.”Sumingit ang driver. “Okay na nga siya!”Lumapit pa ang guard. “Sir, bawal po talaga. Mapapahamak kami sa trabaho.”Tahimik lang ako pero ang bilis ng tibok ng puso ko. Ramdam ko ang pawis sa kamay ko.Nagtinginan ang mga lalaki. Kita ko sa mukha nila na naiinis na sila.“Pirma lang naman,” sabi ng nurse. “Kung ayaw niyo ng problema, sundin na lang natin.”Humawak ako sa tiyan ko at umarte na parang masakit.“Ah… parang masakit ulit,” sabi ko mahina.Napa
Baca selengkapnya

Lost Friend

AudreyUmiiyak ako habang nakaupo sa gilid ng kama sa loob ng hospital. Tahimik na sa hallway. Naririnig ko lang ang mahinang usapan ng mga nurse at tunog ng mga paa na naglalakad. Ligtas ako. Nasa loob ako. Hindi na nila ako basta mahihila palabas.Pero habang iniisip ko iyon, mas lalo lang akong napaiyak.Kasi ako lang ang ligtas.Hindi si Melody.Hinawakan ko ang mukha ko at pilit pinigilan ang hikbi ko. Naiwan siya doon. Naiwan siya sa mga tauhan ni Miranda. Hindi ko alam kung ano na ginagawa nila sa kanya. Hindi ko alam kung okay pa ba siya.“Ma’am,” marahang sabi ng nurse sa tabi ko. “Ligtas na po kayo.”Napatingin ako sa kanya. Mabait ang mukha niya. Pero hindi niya alam ang totoo.“Hindi pa,” sagot ko, nanginginig ang boses ko.“Wala na po sila dito. Nasa labas lang sila at hindi sila makakapasok basta-basta.”Umiling ako.“Ako lang ang ligtas,” sabi ko. “Yung kaibigan ko hindi.”Napatigil siya. “Yung kasama niyo po kanina?”Tumango ako. “Si Melody. Naiwan siya sa kanila.”San
Baca selengkapnya

Pinky Finger

AudreyIlang oras ang lumipas. Nakahiga lang ako sa kama pero hindi ako makatulog. Nakatingin lang ako sa kisame. Kada tunog ng paa sa labas ng kwarto, napapabangon ako. Iniisip ko baka may balita na kay Melody. Baka may tumawag. Baka may nangyari na.Ang sakit ng ulo ko kakaisip.Biglang bumukas ang pinto. Napaupo ako agad.Yung nurse na tumulong sa’kin kanina ang pumasok. Pero iba ang itsura niya ngayon. Parang may mali. May hawak siyang maliit na kahon.“Ma’am…” sabi niya, medyo alanganin ang boses.Napakunot noo ko. “Ano ‘yan?”Lumapit siya sa kama ko. Inabot niya sa’kin ang kahon.“Iniwan po ito ng mga lalake sa labas,” sabi niya. “Pinabigay sa inyo.”Parang may humigpit sa dibdib ko.“Sino?” tanong ko kahit alam ko na ang sagot.“Yung mga kasama niyo kanina,” sagot niya.Nanginginig ang kamay ko habang tinatanggap ko ang kahon. Maliit lang siya. Parang pang-regalo. Pero walang ribbon. Walang sulat.“May sinabi ba sila?” tanong ko.Umiling siya. “Wala po. Sabi lang ibigay sa inyo
Baca selengkapnya

One finger down

MelodyHalos manginig at gumulong ako sa sahig sa sobrang sakit.Hindi ko na maipaliwanag kung gaano kasakit. Parang may apoy na dumadaloy sa buong braso ko. Sumisigaw ako pero parang wala lang sa kanila. Parang normal lang sa kanila ang ginawa nila.“Isa pa ‘yan,” sabi nung isang lalaki habang hawak ang kamay ko kanina.Hindi ko na napigilan ang iyak ko. Ramdam ko pa rin ang dugo na umaagos sa kamay ko. Yung pinky finger ko… wala na.“Kapag hindi bumalik si Audrey,” sabi ng isa pa, galit ang boses, “ulo mo naman ang ipapadala namin sa kanya.”Natawa pa sila.Parang gusto ko masuka. Nanginginig ako habang nakahiga sa malamig na sahig. Nakatali ang kamay at paa ko. Wala akong magawa kundi umiyak at sumigaw.“Mga hayop kayo!” sigaw ko kahit paos na ang boses ko. “Hindi niyo na siya makukuha!”Lumapit yung isa at sinampal ako. “Tumahimik ka!”Napaling ang ulo ko pero hindi ako tumigil.“Kahit patayin niyo pa ako!” sigaw ko. “Hindi na babalik si Audrey sa inyo!”Mas lalong uminit ang ulo
Baca selengkapnya

Save yourself

MelodyNagulat ako nang biglang bumukas ang pinto ng hideout.Napatingin agad ako kahit nanghihina pa ako. Nakaupo lang ako sa sahig, nakatali pa rin ang mga kamay ko. Masakit pa rin ang kamay ko kung saan nila pinutol ang daliri ko. Basa pa ng dugo ang telang ibinalot ko.Pagpasok niya, tumahimik ang mga lalaki.Si Miranda.Maayos ang suot niya. Parang wala lang nangyari. Parang hindi siya ang dahilan kung bakit nawalan ako ng daliri.Lumapit siya sa’kin. Hindi siya nagsalita agad.Bigla niya akong sinampal.Napaling ang ulo ko. Nalasahan ko ang dugo sa labi ko.Isa pa.“Nasaan si Audrey?” galit niyang tanong. “Bakit hindi pa siya bumabalik?”Huminga ako nang mabigat. Masakit ang pisngi ko pero mas masakit ang kamay ko.“Hindi na siya babalik,” sabi ko.Hinila niya ang buhok ko. Napasigaw ako sa sakit.“Sa loob ng isang oras,” sabi niya, diretso ang tingin sa’kin, “kapag hindi siya bumalik, papatayin na kita.”Nanlamig ako.Isang oras.Pero kahit takot ako, hindi ako pwedeng umatras.
Baca selengkapnya

One piece apart

MelodyNakita kong tumalikod si Miranda. Bago siya tuluyang lumabas ng pinto, huminto siya saglit.“Kayo na ang bahala sa kanya,” sabi niya sa mga tauhan niya. “Siguraduhin n’yo na mabubura na siya sa mundo oras na hindi bumalik si Audrey.”Pagkasabi niya noon, tuluyan na siyang umalis. Narinig ko ang pagsara ng pinto. Parang sumara rin ang pag-asa ko.Lumapit sa’kin ang mga lalaki. Nakangisi sila. Hindi ko napigilan na magsisigaw sa kaba.“Huwag kayong lalapit! Tulong! Saklolo!” sigaw ko.“Sige, sumigaw ka lang,” sabi ng isa. “Kahit mapaaos ka pa, walang darating.”“Maghanda ka na,” dagdag ng isa pa. “Isa-isahin namin aalisin ang mga laman mo.”Sabay-sabay silang nagtawanan. Malakas. Walang awa.Napaiyak ako nang tuluyan. Hindi ko mapigilan ang luha ko. Nanginginig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas.“Tulong!” sigaw ko. “Maawa kayo! Tulong!”Mas lalo lang silang natawa.“Sabi sa’yo, walang tutulong,” sabi ng lalaking may hawak na kutsilyo. “Dito ka na
Baca selengkapnya

Play Thing

BRADImbes na magsimula na magmanman sa bahay ni Miranda para madukot siya, sa bar kami napunta.Ako, si Kiko, at si Leo.“Brad, mamaya na ’yang trabaho,” sabi ni Kiko habang tinatapik ang balikat ko. “Isang gabi lang. Para makalimot.”Pagod din ako. Ilang taon kaming nasa bundok. Laging may baril sa kamay. Laging may takot. Ngayon lang ulit kami nakahinga sa city nang ganito.“Kahit saglit lang,” sabi ni Leo. “Para maramdaman natin na normal tayo.”Kaya ayun. Pumasok kami sa isang maliit na bar sa gilid ng kalsada. Maingay. May tugtog. May mga taong tumatawa.Umupo kami sa sulok.“Tatlong bote ng beer at isang sisig,” sabi ni Kiko sa waiter.Tahimik lang ako nung una. Nakatingin sa paligid. Iba ang pakiramdam. Parang ang layo ng bundok sa lugar na ’to.“Pre,” sabi ni Leo habang inaabot sa’kin ang bote. “Relax ka lang. Hindi ka na lider ngayon ng mga tulisan. Tao ka lang.”Ngumiti ako nang konti. Ininom ko ang alak. Mainit sa lalamunan. Pero masarap sa pakiramdam.“Iniisip mo ba ’yung
Baca selengkapnya

Strangers

MIRANDAMaaga akong nagising. Second trial ngayon. Ilang araw na akong hindi mapakali. Kahit anong tapang ang ipakita ko sa labas, sa loob ko may kaba pa rin.Sa baba, naririnig ko na ang boses nila Mama at Papa. Alam kong kahit sila ay stress at kinakabahan na rin.Nagbihis ako ng maayos. Simple pero disente. Ayoko magmukhang arogante sa korte. Kailangan mukhang inosente lang.Habang nagsusuklay ako sa harap ng salamin, napatingin ako sa bintana ng kwarto ko. Sa labas ng gate, sa may poste ng ilaw, may tatlong lalake.Hindi sila taga dito. Alam ko ang mga mukha ng mga nakatira sa village. Tahimik at maayos ang lugar na ’to. Pero sila, nakatayo lang. Kunwari nag uusap. Pero halata na nakatingin sa bahay namin.Nanikip ang dibdib ko.“Sino ’yon…” bulong ko.Mas tinignan ko pa. Isa naka cap. Isa naka jacket kahit mainit. Isa naman kunwari may hawak na cellphone pero hindi naman tumitingin sa screen.Tinitiktikan kami?Agad kong kinuha ang phone ko at tumawag sa security ng village.“Hel
Baca selengkapnya

Not Ordinary Woman

BRADInis na inis kami habang nagtatakbuhan palayo sa village. Rinig pa namin ang sigaw ng mga security sa likod namin kaya mas lalo kaming nagmadali. Halos madulas si Kiko sa gilid ng kalsada pero nahila ko siya bago pa siya bumagsak.“Bilisan mo!” sigaw ni Leo habang hingal na hingal. Ramdam ko rin ang kaba sa dibdib ko dahil konti na lang at maaabutan na kami.Pagliko namin sa isang madilim na eskinita, tumalon kami sa mababang bakod at nagtago sa likod ng bakanteng lote. Doon lang kami huminto nang sigurado na wala nang sumusunod. Ilang segundo kaming walang nagsalita, puro hingal lang ang maririnig.“Muntik na tayo doon,” sabi ni Leo habang nakahawak sa tuhod niya. “Buti mababagal yung mga gwardya kundi, lagot na.”Pinunasan ko ang pawis ko at sumandal sa pader. Naiinis ako dahil ang bilis kumilos ng babae. Hindi pa kami gaanong katagal sa tapat ng bahay nila, pero may security na agad.“Mukhang mahihirapan tayo madukot si Miranda,” sabi ni Kiko habang nakatingin sa akin. “Hindi
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
101112131415
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status