Semua Bab The CEO Has Fallen For Me: Bab 101 - Bab 110

AudreyHindi ko alam kung babalikan ko pa si Melody o tatakas na ako. Gustong-gusto ko siyang tulungan pero alam kong mas lalo lang kaming mapapahamak kung babalik ako. Kung babalik ako, siguradong mahuhuli rin ako at pareho kaming magdurusa sa kamay ni Miranda."Melody, patawad," bulong ko sa sarili ko habang tumutulo ang mga luha ko. "Hindi kita pwedeng iwan, pero kailangan kong iligtas ang sarili ko. Kailangan kong iligtas ang anak ko."Pero paglingon ko nakita ko yung mga lalake na may dalang baril. Papalapit sila sa akin. Mabilis silang tumatakbo at halata sa mga mukha nila ang determinasyon na mahuli ako."Shit!" bulong ko. "Kailangan kong umalis dito! Ngayon na!"Mas binilisan ko yung pagtakbo. Hindi ko na ininda ang sakit ng mga paa ko. Hindi ko na pinansin ang mga taong nadadaanan ko. Ang tanging nasa isip ko ay ang makalayo sa mga lalaking yun. Umiiyak ako habang tumatakbo. Ang sakit sa puso na iwan si Melody sa ganung sitwasyon pero wala akong choice. Kailangan kong magdesi

Miranda"Mamatay na kayo!" sigaw ko habang sinasabunutan ko sina Audrey at Melody. "Wala na kayong silbi! Sa akin lang si Shane! Akin lang siya!"Pero bigla, may narinig akong boses. "Miranda!"Napalingon ako. Nakita ko sina Mama Agnes at Papa Billy. Natataranta sila."Mama? Papa? Anong ginagawa niyo dito?" tanong ko. "Hindi ba't sabi ko sa inyo, huwag na kayong pupunta dito?""Miranda, kailangan ka namin," sabi ni Mama Agnes. "May problema.""Problema?" tanong ko. "Anong problema? Hindi ba niyo nakikita, busy ako? Papatayin ko na sana ang mga babaeng 'to!""Mamaya na yan," sabi ni Papa Billy. "Mas importante ang problema natin. Kailangan nating solusyunan 'to agad.""Ano ba kasi yun?" tanong ko, inis na inis. "Hindi ba niyo alam, matagal ko nang pinlano 'to? Malapit ko nang makuha si Shane, tapos bigla kayong susulpot?""Miranda, makinig ka sa amin," sabi ni Mama Agnes. "Delikado ang sitwasyon. Kailangan nating mag-isip ng paraan.""Fine!" sigaw ko. "Anong gusto niyong gawin ko?""Ut

ShaneParang may biglang umakyat na init sa ulo ko. Napabuntong-hininga ako. Sa totoo lang, ayoko na siyang makita. Pagod na pagod na ako sa drama niya.“Sabihin mo umalis na siya,” sabi ko agad. “Wala kaming pag-uusapan.”Pero bago pa makalabas ang katulong, biglang pumasok si Miranda sa sala. Umiiyak siya. Tuloy-tuloy ang luha, parang nagpapa awa. Dati, maaantig siguro ako. Ngayon, wala na.“Shane…” mahina niyang tawag, nanginginig ang boses.Hindi ko siya sinalubong. Diretso lang akong tumayo sa harap niya.“Miranda,” sabi ko, “wala tayong pag-uusapan. Kung ayaw mong tumawag ako ng pulis, mas mabuti pang umalis ka na ngayon.”Parang natulala siya. Hindi siya umimik agad, parang hindi niya inaasahan ang maririnig niya.“Shane, please,” sabi niya habang humahagulgol. “Makinig ka muna. Hindi totoo ang lahat ng ‘yan.”Napailing ako. “May ebidensya. Hindi tsismis. Hindi imbento.”Lumapit siya sa akin, halos ilang hakbang na lang ang layo.“May naninira lang sa’min,” nanginginig na sabi

MirandaPag-uwi ko ng bahay, halos malakas ang pagsara ko ng pinto ng kotse. Gigil pa rin ako sa nangyari sa mansion nila Shane. Hanggang ngayon naririnig ko pa sa tenga ko yung mga paratang nila sa amin.Pagpasok ko sa sala, nakita ko sina Mama at Papa na nag-uusap. May mga papel sa mesa at mukhang seryoso sila. Pagtingin nila sa akin, parang hinihintay na nila ako.“Ano na?” agad kong tanong. “May plano ba tayo o hahayaan na lang natin na makulong tayo?”Napabuntong hininga si Papa. “Umupo ka muna, Miranda.”Umupo ako pero hindi ako kalmado. “Pa, sabihin n’yo na. Hindi ako mapakali.”Lumapit si Mama at hinawakan kamay ko. “Anak, may ginawa na kaming paraan.”“Kaya nga nagtatanong ako, ano ‘yon?” inis kong sabi.Si Papa ang sumagot. “May mga nakausap na kami na tao. Papayag silang akuin ang kasalanan natin.”Natigilan ako. “Anong akuin?”“Sila ang aamin na sila ang nagnakaw sa kompanya,” diretso niyang sabi.“Ha?” napalakas boses ko. “Bakit nila gagawin ‘yon?”“Babayaran sila,” sagot

MirandaNakangisi akong naupo sa maliit na coffee shop, tinitingnan ang tatlong executive sa harap ko—sina Mr. Ronio, Ms. Lopez, at Mr. Tan. Halata sa mukha nila ang kaba at takot, halos hindi makapaniwala sa nangyayari. Hawak ko ang malaking sobre sa bag ko habang tahimik silang nakatingin sa paligid.Dahan-dahan kong inilapag ang sobre sa mesa at binuksan. Isa-isa nilang kinuha ang cheque, tig-50 milyon pesos bawat isa. Napatingin sila sa akin, parang hindi makapaniwala.“Kunin ninyo na ang parte ninyo,” sabi ko, “Bayad ito sa ginawa ninyo.”Napayuko sila ng sandali, halata ang kaba at takot. “Ma’am Miranda, mukhang naniwala na si Mr. Lincoln, baka ipapakulong kami,” sabi ni Mr. Tan, halos maiyak.Ngumiti ako at napatango. “Huwag kayong mag-alala. Sagot ko kayo,” sabi ko.Tumango sila nang sabay sabay. “Ginawa na po namin, Ma’am. Umamin na kami, ibinigay na rin po namin yung mga pekeng resibo at ebidensya,” sabi ni Ms. Lopez.“Good. Basta tandaan ninyo, kahit ano pa mangyari, ako an