บททั้งหมดของ The CEO Has Fallen For Me: บทที่ 131 - บทที่ 140

MIRANDANagmamadali kaming tatlo palabas ng bahay dahil baka ma late kami sa second trial. Nasa harap na ang kotse at hinihintay na lang kami ng driver. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko dahil mahalaga ang araw na ito at ayoko hindi umattend“Bilisan n’yo,” sabi ni Papa habang inaayos ang coat niya. Si Mama naman hawak ang bag niya at paulit ulit na tinitingnan kung kumpleto ang mga papeles.Paglabas namin ng gate, biglang may dalawang lalake na may takip ang mukha ang lumapit. Mabilis ang galaw nila at bago pa kami makasigaw ay nakatutok na ang baril sa amin. Nanlamig ang buong katawan ko at napahawak ako kay Mama.“Dapa!” sigaw ng isa habang tinutukan kami. Hindi na kami nakapalag at agad kaming napadapa sa sementadong daan.“Ilabas n’yo ang pera n’yo!” sigaw ng isa pa. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang bag ko. Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot, ang baril o ang posibilidad na baka barilin nila kami kahit sumunod kami.“Maawa kayo,” sabi ni Mama na halos maiyak na.

MIRANDAPagkatapos ng nangyaring gulo sa labas ng korte, hindi na natuloy ang second trial. Dahil sa pagkamatay ni Manager Xavier Cruz, agad na ipinahinto ang lahat. Ang daming pulis, sigawan, at takbuhan. Para bang gumuho ang buong lugar sa isang iglap.Hindi na rin kami pinayagang manatili roon.Mabilis kaming lumabas ng gusali at halos nagmamadali kaming sumakay sa kotse. Ako ang unang pumasok sa likod. Sumunod si Mama at si Papa. Halata sa mukha naming tatlo ang kaba.Pagkasara ng pinto ng kotse, saka lang ako nakahinga nang malalim.Hindi pa rin mawala sa isip ko ang nakita ko kanina. Kahit hindi ko gusto si Xavier, iba pa rin kapag may taong namatay sa harap ng maraming tao.Habang umaandar na ang kotse, napailing si Mama.“Sino kaya ang bumaril kay Xavier?” tanong niya. Halatang naguguluhan siya.Saglit na natahimik ang loob ng sasakyan.Pagkatapos, biglang natawa si Papa. Hindi malakas, pero halata ang saya sa boses niya.“Mukhang may mga hidden allies tayo,” sabi niya.Napali

BRADHindi ko talaga alam kung matatawa ba ako o maiinis sa utos ni Melody.Nakatayo kami noon sa kusina kasama sina Kiko at Leo nang sabihin ko sa kanila ang sinabi ni Melody sa akin.Pagkarinig pa lang nila ay napalaki agad ang mata nila.“Ano?!” halos sabay na sigaw nila.Napakamot ako sa ulo. “Yan din ang reaction ko kanina.”Lumapit si Kiko sa akin. “Brad, ulitin mo nga. Baka mali lang pagkakarinig mo.”Huminga ako ng malalim bago nagsalita.“Sabi ni Melody… magluto daw tayo ng ulam. Menudo, sisig, dinuguan, at bopis.”Tumango si Leo. “Eh ano naman? Madali lang yun.”Tiningnan ko sila pareho bago ko sinabi ang susunod.“May halo daw… daga at ipis.”Biglang natahimik ang kusina.Pagkatapos ay napasigaw si Kiko.“Ha?! Nabaliw na ba si Melody?!”Napailing si Leo. “Brad, seryoso ka ba?”“Totoo,” sagot ko. “Yan mismo ang sinabi niya.”Napahawak si Kiko sa ulo niya.“Paano kung malaman nila Miranda?” tanong niya. “Siguradong patay tayo.”Napabuntong hininga ako.“Hindi ko rin alam kung

BRADNasa kusina kaming tatlo ni Kiko at Leo. Nakaharap ako sa mesa habang hawak ang malaking mangkok ng giniling na karne. Pero hindi lang karne ang laman nun. Nandoon din ang giniling na ipis at daga na pinapagawa ni Melody.Habang hinahalo ko iyon gamit ang kutsara, napapailing na lang ako. Kahit ako hindi ko maimagine na may kakain ng ganitong pagkain.“Grabe naman ’to,” sabi ko habang patuloy sa paghahalo. “Hindi ko akalain na darating sa ganito.”Sa tabi ko, si Leo nakasandal sa mesa at nakakunot ang noo. Kanina pa siya nakatingin sa mangkok na parang nadidiri.“Brad,” sabi niya habang napapailing. “Mukhang may problema sa ulo yung pamilya na ’to.”Napatingin si Kiko sa kanya habang nagbabalot ng lumpia wrapper.“Bakit mo naman nasabi ’yan?” tanong ni Kiko.Tinuro ni Leo ang mangkok sa harap ko.“Tingnan mo nga,” sabi niya. “Ipis at daga. Sino bang matinong tao ang kakain ng ganito?”Napatawa ako nang mahina pero tuloy pa rin sa paghahalo ng karne.“Oo nga,” sabi ko. “Kahit noon

ANNAPag alis nina Miranda, Agnes at Billy, ramdam ko agad ang inis. Alam kong may kinalaman sila sa nangyari sa korte, at ang lakas ng loob nila na magpunta sa bahay namin.Habang hinahalo ko ang ulam ay may napansin ko ang kakaiba. Bigla akong napasigaw, “Lester… Don Gregor… look at this.”“Bakit?” tanong ni Lester habang nakatingin sa akin.“Parang may buntot ng daga sa ulam,” sagot ko, halata ang pagkainis at konting takot sa boses ko.Tumingin si Don Gregor, “Wait… really? Paano nangyari ‘yan?”Tinawag ko ang katulong agad. “Manang, tanggalin mo lahat ‘to. Linisin mo ng maayos, make sure walang matira na sarsa.”Habang nililinis niya ang ulam, tinitingnan namin ito nang mabuti. Napaduwal ako sa iniisip ko habang hawak ang kutsara.“A rat’s tail in our food? Sinandya ‘yan!” sagot ko, halata ang pagdududa.Dumating naman na si Shane at agad niyang tiningnan ang mesa. “Mom? Why? What happened?” tanong niya, papalapit siya sa amin.Tumango ako, pilit pinipigilan ang kaba sa boses ko.